klik hier voor een filmpje van de winst in Heerenveen met dank aan avercamp.blogspot.nl

En mijn verslag zoals ook te vinden op:www.schaatsmeiden.nl

De nieuwsbrief is al de deur uit en dus ben ik op deze zonnige maandagmorgen gewoon te laat met mijn stukje typen, maar ik ga toch nog even vertellen hoe ik afgelopen weekend beleefd heb.
Allereerst de planning want een paar weken geleden ging de geplande Grand Prix op Flevonice niet door vanwege te hoge temperaturen, regen en wind. Men kon het ijs gewoon niet goed houden. Met de hoge temperaturen van de afgelopen dagen verwachtten wij eigenlijk stiekem dat de wedstrijd ook ditmaal afgelast  zou worden. Maar first things first; de eennalaatste cupwedstrijd op kunstijs. In Heerenveen en onder het toeziend oog en gejuich van vele genodigden van Palet Schilderwerken en van MKBasics.nl probeerden we er weer een mooie wedstrijd van te maken.
In Thialf is dat altijd lastig omdat je door het goede ijs makkelijk mee glijdt in het peloton, maar moeilijk meer snelheid kan genereren om er vooruit te rijden. Bovendien was het merendeel van de ploeg wat aan het kwakkelen door verkoudheid en ziekte waardoor wij ook niet de kracht hadden die we normaal hebben. Voor mijzelf gold dat ook want ondanks dat ik superveel zin in de wedstrijd had leek ik zeker de eerste helft van de wedstrijd wel dwars over de baan te gaan.
Uiteindelijk gebeurde er dus weinig noemenswaardig, totdat het peloton stil viel en Danielle Bekkering van het moment profiteerde door er rustig vandoor te schaatsen. Dat doet ze vaker en meestal strand zo’n poging zodra het peloton weer op snelheid komt dus ik besloot er dit keer geen energie in te steken. Totdat Yvonne Spigt er achteraan ging. Als die twee gaan samenwerken kunnen ze een heel eind komen en het was nog maar zo’n 15 rondjes. Dus sprong ik mee. We werkten goed samen maar als ik vond dat het niet hard genoeg ging nam ik een extra beurt op kop. Ik wist dat niemand van onze ploeg echt goed was vandaag dus liever wat extra kopwerk en een podiumplek, dan net als in Enschede met lege handen staan.
Een paar rondes voor het einde zie ik ineens Iris staan. Ze wacht op ons en zet als wij aansluiten flink de sokken er in. Zo blijven wij voor het peloton uit en Iris trekt ook nog de sprint voor ons aan. Zo hoef ik niets anders te doen dan in de laatste bocht vol te versnellen en dan zo hard mogelijk naar de streep. De laatste paar meter merk ik al dat de andere twee dames niet echt bij mij in de buurt zitten en kan ik met de handen in de lucht over de streep.
Wat een fijn resultaat, wat een teamwork en dat in een wedstrijd waarin we het allemaal moeilijk hadden. Mooi ook dat er zo’n grote schare aanhang is om met ons het feestje te vieren.
Na een kort nachtje zitten we om kwart voor zeven alweer in de auto op weg naar Flevonice Biddinghuizen. Ondanks het werk van fysio Bennie voelt het lijf nog stijf en brak en bij de rest van het team lijkt het niet echt anders te zijn. We willen ons rustig houden maar dat is moeilijk voor een ploeg die aanvallen hoog in het vaandel heeft staan. Bovendien is het onrustig in het begin van de koers en we doen ons best om toch overal bij te zitten want op flevonice ontstaat er vaker een vroege kopgroep. Op het moment dat Mariska Huisman ook naar voren komt weet ik dat ik op moet letten en jawel, er ontstaat een kopgroep waarin bijna alle sterke dames vertegenwoordigd zijn. Zes vrouw sterk en ik zei de gek. Helaas was ik de enige van de schaatsmeiden die vertegenwoordigd was. Sharon Hendriks en Foske Tamar vd Wal, de nummers 3 en 4 van het Grand Prix klassement achter Carla zaten er wel in. Mijn benen waren leeg, mijn rug deed zeer wat doortrok in mijn rechterbil en -been dus het enige wat ik kon doen was meerijden, zorgen dat ik bij de kopgroep bleef want als ik ook nog eens weg zou vallen uit die voorste groep dan was de wedstrijd echt goed verpest.
Geheel tegen mijn eigen gewoonte in heb ik dus echt geen meter op kop gedaan in de kopgroep. En als ik het al eens probeerde reed de volgende er na 30 meter al langs omdat ik volgens hen te langzaam ging. Een rondje of 5, 6 voor de finish was er wat overleg tussen de 2 dames van BOHH en toen demarreerde Mariska. Dat liet iedereen maar gebeuren want Mariska leek het sterkste in de kopgroep en stond toch al aan de leiding van het klassement.
Daarna begon echter wel het kijken naar elkaar en was de samenwerking verdwenen. Toen we allemaal gingen staan keek Lollobrigida een ogenblik verwonderd toe en dacht toen “laat ik het ook eens proberen”. Omdat zij nog geen enkele wedstrijd van de Grand Prix had gereden omdat ze op de Olympische Spelen in Sotsji was vormde ook zij geen bedreiging voor o.a. Sharon en Foske en zo verdween ook Lollobrigida uit het zicht van ons groepje.
Daarna was het hollen en stilstaan, Foske bleek meer stuk te zijn dan wij dachten en moest al eens lossen uit ons groepje bij een “tussensprintje”. Toen Sharon en Lisa voor de zoveelste keer gingen staan, reed Birgit Witte door. Ik had de benen niet, maar vond ook dat ik het niet kon maken om achter haar aan te rijden omdat ik in de kopgroep niks op kop had gedaan. En bovendien had ik geen zin in het scenario dat ik er achteraan ging rijden en dat dan de jonkies Lisa en Sharon bij mij weg zouden rijden. Bij de volgende sur-place kwam Foske ons voorbij rijden. Zij zat stuk en had geen zin meer in tempoversnellingen, ze wilde gewoon doorrijden om zo snel mogelijk bij de finish te zijn. Lisa en Sharon keken naar elkaar en naar mij. Waarom weet ik ook niet, het leek me duidelijk dat ze van mij niks hoefden te verwachten vandaag. Ondertussen waren we zo in de laatste ronde beland en met het hele hollen-en-stilstaan spelletje vond ik dat ik nu wel weer mee mocht sprinten, het ging immers nog maar om plek 5. Die pakte ik dan nog. Een rare wedstrijd, nogal teleurstellend voor onze ploeg hoewel Carla nog wel het pelotonsprintje won voor de 8e plek en daarmee haar tweede positie in het GP-klassement behield.
Puur objectief gezien ook wel weer mooi, iedereen was aan het afzien en in de finale zaten alle elementen van ploegenspel en tactiek die je maar kan bedenken. Het Zoetemelkse wegsluipen van Birgit waarmee ze een verdiende podiumplek binnensleept, het klassement van Mariska, het controleren van Lisa, het doorrijden van Foske waardoor ze uiteindelijk toch nog 4e ipv 7e word, de sur-places van Sharon, Lisa en mij waarmee we -waarschijnlijk allemaal voor verschillende redenen- een goede klassering vandaag uit handen geven en toch een interessante strijd hebben.
Ik houd van dit soort wedstrijden, ik wilde alleen dat ik zo fit was als dat ik op de Weissensee was. Ik wilde dat er meer natuurijswedstrijden waren geweest terwijl ik me tegelijkertijd zo leeg voel nu dat het maar goed is dat het seizoen bijna voorbij is. Nog een weekje volhouden, nog 1 wedstrijd voor de cup, donderdag as. op de Coolste baan van Nederland waar het ijs ook bijna afsmelt door de voorjaarstemperaturen. En op zondag is er nog een mass-start over 15 rondjes waar de winnares zich nog voor de world cup kan kwalificeren en dus nog 2 extra wedstrijdjes mag rijden. De winter is bijna voorbij, maar laten we er nog heeeeel even volop van genieten.

op flevonice, afzien. Foto van Michel Pichot du Plessis

op flevonice, afzien

Comments Geen reacties »

Lees de rest van dit artikel »

Comments Geen reacties »

Hallo zeg, ik hoop dat iedereen die deze site bezoekt mij ook volgt op twitter want dan krijg je tenminste wel mee wat ik ongeveer uitspook op sportief gebied.
Ik realiseerde me dat ik de website al een tijdje niet bijgewerkt had, maar de natuurijsfoto’s zorgen wel voor een extreme koelte op deze warme zomerdag.
Maar met dank aan de verschillende media kan het EK inline skaten vorige maand in Almere toch niet ongemerkt voorbij zijn gegaan. 4 titels heb ik daar gehaald, waaronder de puntenkoers en de marathon, twee onderdelen waar ik al jarenlang mijn zinnen op had gezet! Ook voor de rest van het team was het een belachelijk succesvol toernooi, dit is waar we jaren aan gewerkt hebben maar toch konden we het zelf ook bijna niet geloven; 15 gouden medailles in totaal!

Daarvoor heb ik ook nog mijn achtste nederlandse marathonkampioenschap binnengesleept in Veendam.

Nu loopt de zomer alweer bijna ten einde hoewel de temperaturen nog tropisch zijn. Dat betekend dat het WK voor de deur staat. De laatste week van augustus strijd ik met het nederlandse team voor de titels in Oostende, Belgie.

Volg me op twitter voor snellere informatie: @elmadevries

Dan nog even een leuk filmpje, om te zien wat ik naast het sporten doe:
Flying Solo

Comments Geen reacties »

Het gaat toch door! De knsb heeft de wedstrijden op de weissensee iets verschoven en het bleef in Nederland koud genoeg dus kan vrijdag het NK marathon op natuurijs worden gehouden!
In plaats van op de Weissensee bij Techendorf rijden we vrijdag dus op het Veluwemeer bij Elburg.

Wellicht zaterdag zelfs nog een klassieker in Skarsterlan en zoals het nu lijkt gaan we daarna alsnog richting Oostenrijk.

Vandaag en gisteren al genoten in Giethoorn..


Comments 1 Reactie »

wat hebben we mooie wedstrijden gehad op kunstijs. Teveel om op te noemen en ook om te onthouden.
Een erg mooie wedstrijd was Hoorn, waar een kopgroep ontstond waar ik uit sprong toen we het peloton in de rug zagen. Iris kwam me halen, we redden het net niet om in het peloton terug te komen, waardoor mijn actie om zeep was en Iris haar witte pak kwijt raakte. Maar het tekent wel onze kracht.

iris sleurt mij richting peloton

iris sleurt mij richting peloton

En de afgelopen 3 dagen hebben we op natuurijs gereden. Eerst in Noordlaren, waar we gelijk maar flink de beuk er in gegooid hebben. Dat resulteerde niet in hoge uitslagen maar de volgende dag gewoon direct nieuwe kansen in Haaksbergen. Een baantje die mij altijd goed ligt en ook nu leek ik vrijwel onvermoeibaar. Er ontstond een kopgroep van 13 dames met 3 MKBasics meiden er bij en we bleven ook nadat we een rondje gepakt hadden, aanvallen.
Op 4 rondes voor het einde ging Carla Zielman en daar reageerde niemand op. Ze kreeg een grote voorsprong en toen besloot ik er achteraan te springen. Toen werd er wel gereageerd, met 2 ronden te gaan was alles weer bij elkaar. Mireille sprong nogmaals en hield een voorsprong tot 300 meter voor de streep, toen werd ze bijgehaald door Mariska Huisman. Ik zat daarachter, maar kwam de laatste bocht amper meer door, verloor wat snelheid en werd door nog een paar mensen gepasseerd. 5e, maar een uitstekende wedstrijd van het hele team!
Bij thuiskomst bleek mijn hele rechterschaats botter dan een rookworst. Na een langdurige slijpsessie weer redelijk op scherpte voor dag 3, Gramsbergen.
We zijn er weer vol ingevlogen, ondanks onze bedenkingen bij het parkoers. Oneffenheden in de bocht, op zich goede kussens, maar ze hadden moeten staan in plaats van liggen, en een smalle laatste bocht, ingredienten genoeg om er een gevaarlijk spektakel van te maken.
Gelukkig bleven de meeste dames op de voetjes. Zoals wel vaker na een wedstrijd waar een kopgroep ontstaat, wil de volgende wedstrijd niemand de slag missen, met als gevolg dat er geen kopgroep ontstaat.
In het begin was ik rondenlang weg met Jolanda Langeland en Lisa van der Geest, maar toen Lisa moest lossen ging haar team natuurlijk snel op jacht.
Het werd een sprint en ik probeerde de topsprinters te verrassen door vroeg aan te gaan. Even leek het te lukken, ik had een klein gaatje op de bel, maar tegen de topsnelheid van de Huisman-Schouten trein kon ik nog even niet op. In de laatste meters kwam ook het Okkinga treintje nog voorbij waardoor ik weer 5e werd.
De mannenwedstrijd mondde uit in een massale valpartij, waarna de wedstrijd werd stilgelegd en afgelast.

Vandaag werd ik verrassend fit wakker, drie dagen wedstrijd goed verteerd en klaar voor de finale in Veenoord. Toen kwam het bericht dat Veenoord afgelast is omdat het warmer is dan verwacht en de ijsomstandigheden niet gegarandeerd kunnen worden.
Jammer maar helaas, dan de vorm maar meenemen terug het kunstijs op.
Morgen 19.30 starten we namelijk gewoon weer voor de cupfinale in Amsterdam.
hoornelma

Comments Geen reacties »

Afgelopen weekend was het dan zo ver, het NK afstanden. De kwalificatiewedstrijd voor de eerste serie world cups.
Natuurlijk wilde ik me daar wel voor plaatsen maar realistisch is dat nog niet. Het meest zenuwachtig was ik voor de 1500 meter, een afstand waar je explosief en hard moet schaatsen en dat dan ook nog bijna 4 rondjes volhouden. Het blijft denk ik de zwaarste afstand die er is.
Eigenlijk was bij mij elk deeltje van de race een seconde te langzaam, wat correspondeert met de uitslag. Ik reed 2.04, wat een seizoensbeste tijd is na de trainingswedstrijd in Thialf en de Holland Cup in Deventer, maar zo’n 4 secondes langzamer als wat ik vind dat ik moet kunnen rijden.
Toch, al met al een degelijke race. Een beetje slordig, maar een voor mij standaard verval, ik kan alleen nog niet bij die topsnelheid die zich ergens in mijn benen nog wel bevind.

Zaterdag is de grote dag, eerst de 3 kilometer. Ik moet net als op de 1500 meter in de eerste rit. Met een tijd van rond de 4.15 zal ik geen gek figuur slaan denk ik van te voren. De laatste 2 rondjes lopen de rondetijden ietsje te hoog op en ik kom op 4.16 uit. Ik ben tevreden met mijn rit, kon stabiel en redelijk netjes schaatsen. Later blijkt dat om echt een beetje mee te doen je toch zeker 4.10 moet rijden.
Ik weet dat ik dat kan, maar ik weet ook dat ik vorig jaar niet eens onder de 4.20 kwam en dat ik nu nog met een soort begrenzer lijk te rijden. Technisch rijd ik nog niet sterk genoeg om alles te kunnen geven en fysiek gezien moet mijn lichaam ook nog weer even wennen, stapje voor stapje verleg ik elke week de grens een stukje.

De marathon diezelfde avond is een bizarre wedstrijd, snel als altijd in Thialf en daar ga je dan met het plan om je rustig te houden.
Ergens tussen de tussensprintseries ontstaat er een kopgroep van 7 dames en 20 ronden voor het einde halen we het peloton een rondje in.
Mireille haalt mij op en knalt direct door naar voren maar er gebeuren geen gekke dingen meer dus nadat het peloton afgesprint is blijven we met zeven dames bij elkaar over.
Lisanne Soemantha plaatst een demarrage, ik reageer maar krijg het gaatje eigenlijk net niet dicht. Maria Sterk blijft achter mij hangen, Carien Kleibeuker sluit ook aan en de andere drie dames rijden een stuk achter ons.
Als er nu niks gebeurt blijft Lisanne weg, dus ik besluit dan maar zo snel mogelijk het gat te dichten zodat het spel weer een nieuwe wending moet krijgen.
Met nog ruim 2 ronden te gaan lukt dat en Carien plaatst nu een aanval. Hier had ik echter op gerekend en dus kon ik er direct achter springen.
Rixt Meijer, Danielle Bekkering-Lissenberg en Margo van de Merwe rijden nog steeds zo’n 50 meter achter ons en Carien blijft hard door rijden dus ik denk dat ik slechts met 3 dames hoef af te rekenen.
Achter ons zet Rixt echter de gaskraan open en bij het ingaan van de laatste bocht is het niet Maria, maar Rixt die over mij heen komt met Danielle in haar kielzog..
Daar zit ik dan, klem aan de binnenkant, te hopen dat Carien een gaatje laat waar ik langs kan. Dat gebeurt pas als we het rechte stuk op gaan, op ongeveer 30 cm ijs wurm ik me langs Carien en dan kan ik voluit gaan sprinten. De andere dames waren in de bocht al begonnen en dat is toch een voordeeltje. Het scheelde maar een half metertje maar Danielle won haar 62e kunstijswedstrijd en staat daarmee nu eerste op de ranglijst allertijden, voor Atje Keulen-Deelstra met 61. Maria werd 2e, ik 3e en Rixt 4e.
Een mooie wedstrijd en daarna een gezellig etentje met sponsor MKBasics.

Zondag de 5 km. Nu eens niet in rit 1 maar in rit 3 dus ik wist wat de mogelijkheden waren want in de rit voor mij reden Rixt en Mireille een geweldige wedstrijd. Maar ik kon het goede voorbeeld niet volgen. Het niet fit zijn van vorige week en de 3 voorgaande starts hadden er blijkbaar toch meer ingehakt dan ik hoopte. Al snel kon ik de rondetijden niet vast houden en wilde ik wel door het ijs zakken, zo de tunnel in naar de kleedkamers.
Ik kon geen greintje techniek vasthouden, mijn hoofd en lijf leken wel twee aparte onderdelen die op geen enkele wijze met elkaar communiceerden. Of toch, het was alsof beide lichaamsdelen elk aan een kant van een slootje stonden en elkaar de meest hardvochtige verwensingen toeslingerden.

….het was een lange rit. En hoeveel redenen er ook zijn waarom het zo ging, en hoe groot de stap ook is die ik gemaakt heb sinds vorig jaar toen ik helemaal niet aan de start van het NK stond… zo wil je niet rondrijden.

En dus zit er maar 1 ding op.. blijven trainen :) blijven werken aan al die kleine details van de techniek, blijven werken aan tempohardheid, duurvermogen, techniek, techniek, techniek.
En ik heb de mazzel dat ik dat mag doen met een groep leuke, sterke, goede, gemotiveerde meiden, in de training, en in de marathons.

Comments Geen reacties »

Met de helft van de schaatsmeiden aan de strepsils en andere verkoudheidsbestrijdende middelen, en ik zelf nog een last-minute bezoekje aan de fysio vanwege een stijve rug en nek, togen we naar den Haag.
Hier en daar konden we, nouja de fitte mensen in mijn ploeg zoals Mireille en Iris, nog wel wat laten zien, maar bij mij zat de kracht niet in de benen.
In de finale leek het nog even allemaal goed te kunnen komen toen er door alle ploegen sprinttreintjes werden geformeerd maar toen het treintje voor Iris en mij het gas er niet op gooide, besloot ik Iris zelf naar voren te brengen. Dat was met 3 ronden te gaan en anderhalve ronde later was bij mij de tank al leeg en kwam ik niet langs de Okkinga trein die het tempo vooraan hoog hield.
Noodgedwongen moest ik Iris toen alleen achterlaten met nog anderhalve ronde te gaan en dat was natuurlijk iets te ver.
Op haar thuisbaan werd ze nog wel 12e. Ook bij de Palet meiden liep het niet zoals het zou moeten, hier was Rixt de hoogstgeklasseerde met een 7e plek. Foske Tamar van der Wal won de wedstrijd.

Met het halve team aan de start van het NK afstanden komend weekend in Heerenveen en op zaterdag ook nog gewoon een marathon op dezelfde baan, is het zaak dat we de komende paar dagen de gezondheid weer top krijgen. De vruchtensap, fruitcocktails, vitaminepillen, pane y aqua ;) zijn onze beste vriendjes en de lange duurrit van vandaag word een uurtje rustig toeren.
We’ll be back!

Comments Geen reacties »

De ijsselcup, dat in een verre vage herinnering een van de grootste toernooien in Nederland was en de traditionele openingswedstrijd van het schaatsseizoen met plaatsing voor de eerste wereldbekers, begint langzaamaan iets van zijn oude glorie te herwinnen.
De afgelopen jaren is gezocht naar een format dat weer publiek en schaatsers zou trekken en zo hebben we er met veel plezier ploegenachtervolgingen en teamsprints gereden. Maar nu had de enthousiaste organisatie weer een ouderwets langebaanprogramma op de rol. Gekoppeld aan de Holland Cup, kon je je in Deventer plaatsen voor het NK afstanden. Dat betekende spannende wedstrijden en veel topschaatsers aan de start. Met het 50-jarig bestaan van kunstijs in Deventer als omlijsting en gratis toegang voor publiek, zorgde dit voor een aantrekkelijk evenement.

Ik mocht starten op de 500 meter en hoewel dat al jaren mijn afstand niet echt meer is, raffelde ik tweemaal 500 meter net snel genoeg af om als reserve op de lijst te komen voor het NK afstanden. Gezien het programma lijkt het me niet waarschijnlijk dat ik, mocht ik daarvoor in aanmerking komen, ga starten.
Ook de 3 kilometer startte ik in Deventer, hoewel ik al geplaatst was omdat ik in Erfurt de A-limiet had gehaald. Ik wilde graag nog een keer een 3 kilometer in de benen hebben voor het NK en dit was een mooie wedstrijd daarvoor. In de laatste rit, tegen Jong Oranje lid Antoinette de Jong, werd het een mooie strijd die ik helaas net niet in mijn voordeel kon beslissen. ‘payback’ voor al die keren dat ik als jonkie het de oudere garde moeilijk heb gemaakt! Maar omdat zij nog junior is, kreeg ik wel het baanrecord certificaat voor senioren, een leuke vermelding.
ijsselcup3kmpodium

De volgende dag alweer naar de baan in Deventer, ditmaal voor de 1500 meter en een marathon. Dubbele bepakking mee dus en een boodschappentas vol pannenkoeken, krentebollen en eierkoeken om in de uurtjes tussen de twee wedstrijden de energie weer aan te vullen.
Het ijs was iets minder dan de dag ervoor, en omdat ik als beste seizoenstijd nog maar 2.06 achter mijn naam had staan, startte ik al in de 4e rit. Annette Gerritsen en Mariska Huisman reden in de ritten voor mij al 2.06 dus ik wist dat ik dat ook moest doen. Dat lijkt niet hard, maar als je ziet dat Laurine van Riessen met 2.05 een baanrecord rijdt, dan weet je dat je 2.06 niet zomaar uit je mouw schud. Maar ik kreeg wel 2.06 op het bord en daarna kwam bijna niemand meer aan die tijden. Het zat allemaal heel dicht bij elkaar maar ik zit aan de goede kant van de streep en mag op het NK afstanden dus ook de 1500 meter rijden.

Na een paar uur rondhangen kon ik opnieuw gaan inlopen voor de marathon. De wedstrijd ging erg snel, zowel in tempo als qua belevenis. Groepjes kwamen niet echt weg, hoewel we het met ons team, MKBasics, natuurlijk weer volop geprobeerd hebben. Maar voor ik het wist was de 2e serie tussensprints al voorbij en een moment later stond er nog 11 op het rondebord. Dan weet je dat het bijna onvermijdelijk op een massasprint uitdraait dus ik begon me te positioneren. Met 2 ronden te gaan zat ik op ongeveer 8e positie, wat eigenlijk iets te ver naar achteren is… Op het rechte stuk naar de bel toe reed ik daarom al naar voren en besloot de snelheid die ik hierdoor had, maar gelijk door te trekken de laatste ronde in.
Vraag me niet hoe, maar het lukte me de voorste positie vast te houden tot aan de streep. Die gelukkig lag waar hij altijd ligt, een paar meter verder en ik had het niet gehaald. Maar de tweede overwinning is binnen!

foto: Neeke Smit

foto: Neeke Smit

Zaterdag gaan we weer wat verder van huis, dan is het een thuiswedstrijd voor teamgenootje Iris namelijk, in Den Haag.

Ben je benieuwd wat de rest van de schaatsmeiden dit weekend gepresteerd heeft, kijk dan ook op schaatsmeiden.nl

Comments 1 Reactie »

13 oktober: De openingswedstrijd van het marathonseizoen is in Amsterdam, hier rijd ik altijd graag. Het schaatsen gaat goed en ik ben benieuwd hoe de eerste wedstrijd zal verlopen met alle nieuwe teams en ook veel debutanten in het peloton. Al snel merk ik echter dat het helemaal niet zo goed gaat, ik kan wat afstoppend werk doen voor mijn ploeg en er gaat een groep van 16 dames rond. Normaal gesproken hoor ik er gewoon bij te zitten als het zo’n grote groep is maar nu zat dat er gewoon niet in. Langs de kant was het niet opgevallen dus blijkbaar reed ik technisch nog wel aardig, maar de benen waren leeg. De aanvankelijke teleurstelling nam de volgende dag echter al behoorlijk af, toen ik helemaal niet fit bleek. Voor de vorm ben ik nog even op de fiets gaan zitten en de frisse buitenlucht deed me wel goed, maar waar normaal gesproken de zondag een uitstekend moment is voor een lange duurrit, was ik nu na 20 kilometer, waar ik toch nog een uur over gedaan heb, weer thuis. De rest van de week was ik snipperdesnotverkouden maar vanaf woensdag ging het weer ietsje beter en ik verwachtte van Utrecht dan ook alweer iets meer dan wat ik in Amsterdam had laten zien.

20 oktober: De setting was duidelijk, hoge temperaturen op de half open baan in Utrecht. Dan weet je dat je zweetshirtje als zodanig te pas komt, de handschoenen verplicht maar overbodig zijn, en mijn muts hooguit halverwege koers van mijn hoofd vliegt.
We hadden besproken om ons in het begin van de wedstrijd wat rustiger te houden, maar soms loopt een koers niet zoals je van te voren plant.
Iedereen leek wel wat te willen proberen en wij moesten natuurlijk reageren. Ook werd er vol gesprint voor de eerste puntenserie. Daarna kwamen Rixt en Erna samen vooruit te rijden en toen er wat mensen achteraan gingen sprong ik mee. Zo ontstond er een kopgroep van 11 dames met een palet aan verschillende teamkleuren.
Kort na de tweede puntenserie sloten we weer aan bij het peloton. De laatste 10 rondes moesten we het uitvechten tussen de 11 koplopers. Erna probeerde een ontsnapping te forceren, toen zij teruggehaald werd viel het even stil en daar maakte Rixt uitstekend gebruik van. 6 ronden volle bak tot de benen leeg zijn, daarachter Lisa van der Geest die voor BOHH het gat probeert te dichten. Op de bel heeft Rixt nog steeds zo’n 30 a 40 meter voorsprong. Dan draait Lisa van kop af, terwijl Foske en Mariska buitenom beginnen te sprinten. Maria Sterk maakt gebruik van de ruimte aan de binnenkant en ik zit mooi achter haar. We knallen de laatste bocht in en bij het uitkomen van de bocht passeren we Rixt. Dan zit er nog maar 1 ding in mijn hoofd: ik moet Maria voorbij, ik moet als eerste aan de streep komen.
Zo gedacht zo gedaan, maar ik moest er wel alles voor uit de kast halen.
Voor de huldiging moest ik mijn muts nog even van het middenterrein vissen, want door de warmte had ik die inderdaad weer afgesmeten.
De eerste overwinning is binnen, dat er nog vele mogen volgen!

winst in Utrecht

winst in Utrecht

Comments Geen reacties »

Een geweldige trainingsweek in Erfurt, ik kan niet anders zeggen. Keihard getraind, met een paar spanningsmomenten. Niet alleen de twee langebaanwedstrijden die we gereden hebben, maar ook de kopgroeptraining en de wedstrijdsimulatie met geheime individuele opdrachten zorgde voor kriebels in de buik.

Het eerste weekend reed ik 41.4 en 4.17.4. Een alleszins acceptabele 500 en een prima 3 kilometer. De tijd op de 3 kilometer was zelfs sneller dan de A-limiet waarmee ik me dus rechtstreeks kwalificeer voor het NK afstanden.
Een week keihard trainen en keihard lachen met veel eten en veel slapen later, reed ik een 5 kilometer. Die ging een stuk minder goed, maar toch ook nog net binnen de A-limiet, dus met 7.22 ook op deze afstand een startplek op het NK afstanden.

Komend weekend begint het marathonseizoen met een wedstrijd in Amsterdam. De schaatsmeiden zijn er klaar voor en we hopen natuurlijk op veel publiek en fans.

Wilt u ons niet alleen langs de baan maar ook in de voorbereiding steunen word dan vrienden met ons.
Dit doet u door 100 euro of meer over te maken naar rekening 1267.56.317 t.n.v. stichting MS.WintER en laat hierbij weten welke naam of link wij als nieuwe vriend op de website kunnen vermelden. Alvast Super bedankt namens alle Schaatsmeiden!

Aanstaande vrijdag word ik gehuldigd door de gemeente Meppel, het feestje vind plaats op de skeelerbaan in Nijeveen vanaf 15.45. Laten we er geen project op facebook van maken, maar als goedgeluimde mensen gezellig langs willen komen dan vind ik dat natuurlijk leuk.

Comments Geen reacties »