Elma de Vries.nl

Het was een goede eerste dag van het kampioenschap voor Nederland.
Geheel tegen de gewoonte in en daardoor nog mooier, ligt er al een medaille in ons hotel te schitteren.
De 300 meter finale verliep best goed, met plaats 6, 8 en 10 voor resp. Manon, Bianca en Elma. Ronald en Michel vulden de oneven plekken voor ons op met een 7e en 9e stek.

Maar het spektakel begon laat op de avond. Mariska, Manon en Irene reden een sterke afvalkoers. Mariska is altijd sterk op dit onderdeel en kreeg de rol van kopvrouw toebedeeld. Manon deed veel goed werk in het begin van de wedstrijd en moest er uit op een 12e plek. Irene was goed op gang in het tweede deel en hield Mariska probleemloos in de wedstrijd. Irene werd 8e. Daarna was het een zinderende finale waarbij Mariska de turbo’s nog een keer wist te vinden en om Sabine Berg heen sprintte naar het Brons!

Toen wij onze eerste medaille haalden, inn 1997, bij de kadetten, op de relay in Pamplona, stond Mark Tuitert zo hard te springen dat hij door een stoel heen is gezakt. Gisteravond, bij Mariska haar eerste individuele medaille, stond ik zo hard te springen dat ik door een stoel heen ben gezakt.

De herenkoers was een grote puinhoop. Binnen een rondje of 5 had Sjoerd 2 waarschuwingen aan de broek, waarom was nogal onduidelijk. Maar het halve peloton kreeg waarschuwingen, er waren een aantal diskwalificaties waaronder Bart Swings. De belgen hadden nog meer pech, want ergens aan het einde moest Joram van de Berghe er uit. Maar die was niet eens gestart. Toen riepen ze maar om dat Ferre Spruyt er dan uit moest. Terwijl Maarten Swings de benen al stil had omdat hij als laatste over de streep gekomen was. Kortom, de volledige belgische ploeg geélimineerd maar niet omdat ze slecht reden.
Wie echt goed reden, waren onze jongens. Crispijn, Mark en Sjoerd zaten met z’n drieen nog bij de laatste 8. Sjoerd viel net buiten het volledig Azurri gekleurde podium met een vierde plek.

Een succesvolle eerste dag met sterk teamwork in beide races!
Nu zouden eigenlijk de 500 meter series zijn, maar het regent dus we krijgen een beetje extra rust. Met de finales ’s avonds laat en series in de ochtend is de nachtrust niet heel lang dus eigenlijk is die regen nu wel even prettig.

Er schijnt een goede live-webcam te zijn,  ik heb de link op deze site gezet. Links dus. Daar vind je ook de blogspot van cadomotus met verhaaltjes en foto’s van het EK, de website van teamdes met nieuwsflitsen vanuit hier. En natuurlijk zijn er videootjes en meer te vinden op knsb.nl. 

Veel plezier!

Alle senioren zijn door naar de finale 300 meter! Kan me het jaar niet heugen dat dit eerder gebeurt is.
Ook vanavond op het programma, de afvalkoers.

dus om een uur of 7 rijden Elma, Manon, Bianca, Ronald en Michel
tegen half 11 starten Irene, Manon en Mariska, daarna Sjoerd, Crispijn en Mark.

De laatste voorbereidingen op het EK in Italie bestaat uit veel rust.
Heel veel rust. Waar ik persoonlijk iets onrustig van werd maar er was nog genoeg afleiding om me bezig te houden. Ik ben weer eens naar de bioscoop geweest, motor gereden, gezeild, dat soort leuke niet-inspannende dingen.

En natuurlijk toch ook nog wedstrijdjes. Zoals de baanfinale in Heerde, die uitgesteld werd vanwege de stormverwachting en dus vorige week maandag gehouden werd.
Daar reed ik een 300 die zeker niet slecht ging, 4e achter Bianca, Brooke en Manon.
Op de 1000 meter had ik eigenlijk voor het eerst dit seizoen weer echt een wedstrijdgevoel. Kijken, rijden, passeren, sprinten. En niet kijken, rijden, rijden en maar zien waar het schip strandt.
Ik werd vierde door een slechte bocht na de bel, maar erg tevreden over de wedstrijd.
Op de puntenkoers was het ouderwets rammen. Hoewel, ouderwets….”vroeger” reed ik weg en moesten de andere meiden maar zien of ze mee konden. Nu zette Mariska de brommer aan en kon ik het slechts op hangen en wurgen bijbenen. Toen we een rondje voorsprong hadden moest ik eerst een tijdje herstellen. Mariska deed gelijk weer een uitlooppoging maar werd nu wel teruggehaald. Ik vond het een mooi initiatief maar moest even wachten tot het stilviel voor ik zelf weer een poging kon wagen. Dat gebeurde echter wel. Toen ik teruggehaald werd ging Mariska met een grote grijns en de turbo aan nog een keer buitenom.
Sterk hoor! Met de vorm zit het wel goed.
Voor de uitslag maakte het niet uit, Mariska won, ik werd tweede.

In het klassement kwam ik niet voor omdat je minstens 10 wedstrijden gereden moest hebben en door mijn voorseizoen kwam ik daar niet aan.

Het afgelopen weekend moesten we kiezen tussen Vorden en Otterlo. Zo vlak voor het vertrek van het EK mochten we niet allebei rijden.
Met de keus tussen 41 kilometer met grote stukken klinkers in Vorden, of 24 kilometer op een snel parkoers met veel publiek in Otterlo, is de keuze snel gemaakt.
Otterlo dus. Als ik het correct herinner ging de koers over 36 rondjes en de wedstrijd was ruwweg in 3 delen op te splitsen.
De eerste 12 rondjes was een gewone wedstrijd, wat speldeprikjes met sprints voor het 3-rondenklassement (premiesprint over 3 ronden) maar verder niet veel bijzonders.
De volgende 12 rondjes reed ik in mijn eentje vooruit.
De laatste 12 rondjes vond ik zelf veruit het interessantst. Met nog een rondje of 10 te gaan vertrok Brooke uit het peloton met Hilde Goovearts in haar kielzog.
Jessica Gaudesaboos probeerde er naar toe te rijden, op een afstandje gevolgd door Erna Kijk in de Vegte. Oh nee, Erna Last, die nieuwe achternaam moet nog even wennen. Mariska sprong daar mee.
En daarachter gebeurde eigenlijk helemaal niks. Dat beviel mij matig dus trok ik de sprintbenen aan en ging op weg naar het achtervolgende trio. Daar kwam ik wat hard op af, dus besloot gelijk maar de kop over te nemen om te zorgen dat we uit de greep van het peloton zouden blijven.
Toen ik een meter of 50 later omkeek, zat alleen Mariska nog achter mij, Jessica en Erna hadden niet kunnen aansluiten.
Dan maar door, de situatie uitbuiten, op weg naar het leidende duo.
Daar aangekomen ontstond de volgende situatie; Brooke, Mariska en Elma van Cado Motus, Hilde van Stouwdam en nog 6 ronden op het bord.
Dus dan ga je natuurlijk geen kopwerk meer doen als je Hilde bent. En ik was toch zo lekker op gang dus ik deed nog maar wat meer op kop, toen Mariska nog een paar en ik nog eentje en daar was de bel voor de laatste ronde.
Brooke sprintte weg, Hilde er achter aan, ik achter Hilde aan en zo doken we de chicane in. Op het laatste rechte stuk kwam ik nog voorbij Hilde, een succesvolle dag voor Cado Motus!

En nu zitten we in Italie. het is mooi weer tussen de buien door dus het is maar goed dat we al een trainingsweek op de baan achter de rug hebben want in de weinige tijd die we hier ter voorbereiding hebben hadden we nooit zo goed op de baan kunnen worden als dat we nu zijn.

Let the games begin donderdag, 300 en afvalkoers…

NK weg dus, is het echt alweer zo lang geleden?!
Wat zal ik zeggen, de organisatie had hun best gedaan, het parcours was steentjesvrij. De wedstrijden waren best nog spannend, wat ook spannend was was het wielen wisselen. Door de buien stonden we klaar met MPC storms, maar door de harde wind droogde de baan zo snel dat we net zo snel weer terug moesten wisselen naar MPC road war.

De 200 ging niet slecht maar ik ben nog niet snel genoeg. De afvalkoers kende een wat raar verloop door een valpartij in de laatste ronde van beide Bemog dames waardoor we met 3 Cado Motus meiden gingen sprinten. Bianca pakte weer een titel, weer voor Manon. Ik werd derde. Op de 500 bleek nogmaals dat mijn snelheid nog niet genoeg is, in de finale werd ik 4e.
Op de puntenkoers viel alles snel uit elkaar, ik reed voorop met Anniek ter Haar, ik won. Manon werd derde.

En toen…even denken…baanwedstrijdjes in Puttershoek (harde wind, puntenkoers gewonnen), Oudewater (mooi baantje, top organisatie, 2e op de afvalkoers achter brooke) en Oldebroek (mooi weer, weer een set wielen weggebrand in de bochten).
Daartussen een trainingskamp in Italie waar we de baan en het wegparcours voor het EK getest hebben en al een beetje hebben kunnen wennen aan de verleidingen van het prachtige strand er vlak naast.

En dan was er nog Beilen, gisteravond. Erg heet, en op z’n zachtst gezegd geen geweldig asfalt. Gelukkig was Brooke weer eens goed op stoom en Mariska ook, dus Manon en ik konden rustig in het peloton blijven zitten.

En dan vandaag een rustdagje, het was net vakantie. Zwemmen, barbecue en natuurlijk voetbal kijken. Als ik mijn mening als leek mag geven, “wij” waren beter.
Wij pakken Spanje over een paar weken wel terug!

Na een paar weken hard trainen is het tijd voor de welverdiende rustweek. Nu is dat natuurlijk relatief, want dan word er nog bijna elke dag getraind.
Maar ik ging er even tussen uit, 2 dagen naar Madrid gewoon omdat het kan. Omdat er low-budget airlines zijn. En omdat ik mensen ken die net als ik best door de week een paar dagen weg kunnen.

Maar na 2 leuke dagen in Madrid was ik woensdag alweer heel vroeg terug in Nederland dus kon ik de baanwedstrijd in Puttershoek gewoon rijden.
En wie Puttershoek zegt, die zegt…?
Nou ik wist het niet, maar het antwoord van een generatie ouder luidt vast en zeker: Kees Verkerk.
Het schaatshistorisch besef zit bij mij niet zo heel diep maar die naam zegt natuurlijk wel wat.
We reden dus op de Kees Verkerk baan. En mooi baantje, dat mag gezegd worden.
Wederom geen groot deelnemersveld, maar de zon heeft toch meer mensen gelokt dan de regen in Gramsbergen dat deed. En er stonden weer ongeveer evenveel meiden als jongens aan de start terwijl het aantal mannelijke licentiehouders vele malen hoger is. Het lijkt er op dat alleen de mensen die hun sport serieus nemen ook op woensdagavond de moeite nemen om stad en land af te reizen voor de wedstrijden.
En misschien is dat ook alleen maar logisch want voor de lol ga je niet na je werk een paar uur in de auto zitten om ergens een wedstrijdje te rijden dat uiteindelijk niet echt ergens om gaat natuurlijk.
Mijn eerste echte sprint van dit jaar leek nergens op. Ik reed de 300 nog wel net onder de 30 seconden in 29.8 maar Mandy won in 28.3 dus dat was wel een groot gat.
Brooke Lochland (29.05-Australie) en Martha Nunez (29.10-Portugal) zaten er nog tussen.

De puntenkoers ging wat beter, ik reed weg voor de eerste sprint en bleef de hele koers vooruit. Het rondebord hoort gedraaid te worden op de koploper, maar uit consideratie met de achterblijvers (ik denk dat dat de reden is en niet dat onze jury niet altijd volgens de regels werkt…)
gebeurde dat niet. Dus op een gegeven moment reed ik vlak achter de laatste achterblijver. Terwijl ik over de streep reed werd het bord nog wel snel op 12 gedraaid, wat het ook moest zijn voor mij, maar blijkbaar hadden ze mij toch gemist die ronde, want 400 meter later stond het bord nog op 12 en kreeg ik toen ook pas weer punten toegekend.
Niet dat het uitmaakte, want de volgorde bleef toch hetzelfde maar slordig is het wel. Zo druk was het niet dat dat soort foutjes nodig zijn.

Een dag later gingen we tijdens de training ook de fout in. Althans, volgens de politie die ons aan de kant zette. Om coordinatie en uithoudingsvermogen op snelheid te trainen, skaten we achter de auto of scooter. Nadat onze scooter vorig jaar gejat is gebeurt dat achter de auto. Voordat we de scooter hadden, hebben we het ook achter de auto gedaan in de buurt van Kampen op een rustig dijkje. De politie daar liet het oogluikend toe.
De fietsers rond Meppel hebben regelmatig hun fietspad gedeeld met een opgevoerde scooter (45 km/h is echt niet snel genoeg voor ons) en nu waren het dus de landweggetjes bij Heerenveen.
Tot donderdagmorgen want toen werden we aan de kant gezet door de politie.
Het was levensgevaarlijk wat we deden, want er hoefde volgens de agent maar een steentje te liggen en dan zou ik vallen dat wist ik zelf ook wel.
Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren wanneer de laatste keer is dat ik gevallen ben, maar ondanks dat zei Desly schouderophalend: “tsja het is een gevaarlijke sport”.
De agent: “nee dat niet, maar wat jullie hier doen is wel gevaarlijk”.

Juist ja. Wat gevaarlijk is, is dat wij een kruissnelheid van boven de 30 km/h hebben en in volle sprint of achter de auto rond de 60 km/h halen, maar volgens het wetboek onder de categorie voetgangers vallen.
Wat ik me nu afvraag is; wat had de politie gedaan als ik daar had gereden zonder auto voor me. Hadden ze me dan ook op de bon geslingerd?

We hebben onze training afgemaakt op het wieler/skeelerparkoers van Sneek waar vandaag en morgen het NK weg ook is. Daar moesten we tussen paaltjes en om hekjes heen omdat je daar officieel niet met een auto op mag. Dus breken we weer de regels, maar daar kunnen we geen boete voor krijgen en hopelijk kunnen de beheerders van de baan het waarderen dat wij daar trainen.
Het parkoers lag trouwens vol steentjes wat het rijden daar niet echt ideaal maakte maar ik ben niet gevallen…
bovendien kan de auto maar net snel genoeg de bocht door voor mij, dus voor de jongens waarschijnlijk niet snel genoeg.

’s Middags reed ik op een motor door Assen en deed ik een dansje met een politieauto van de rijopleiding. De persoon achter het stuur was denk ik net aan de opleiding begonnen maar dan zou ik toch beginnen op de landweggetjes rond Heerenveen, daar is het iets rustiger!

Vanavond en morgen dus het NK weg in Sneek, voor het programma: www.knsb.nl

op een mooie dinsdagavond weer eens in de auto gestapt voor een wedstrijdje in Leimuiden. Na talloze hoosbuien onderweg en een vette file kwam ik een kleine tien minuten voor de start bij het parkoers. Het droge parkoers zowaar. Helaas veranderde dit halverwege de wedstrijd weer maar gelukkig was ik niet de enige optimist en had eigenlijk niemand regenwielen gemonteerd.

En blijkbaar ligt Leimuiden mij, want ondanks dat ik behoorlijk gesprint heb voor de leidersprijs werd ik ook nog tweede in de eindsprint. Hilde Goovearts, heldin in de regen, won. Brooke Lochland werd derde.

De volgende dag in Gramsbergen was de baan nat vanaf het begin dus nu toch maar MPC Storms er in gezet. De baan in Gramsbergen ligt er nog niet zo lang en ziet er nog super mooi uit. Ik dacht dat ik nog nooit in Gramsbergen was geweest maar toen ik de dennenappel bij de vijver bij de sporthal zag, herinnerde ik me weer dat we daar eerder ook altijd een marathonwedstrijd hadden.

Op de 500 haalde ik de halve finale, maar daar hield het dan ook op. De snelheid zit er nog niet echt in. Of misschien lag het er aan dat ik laat uit Leimuiden terug was en alweer erg vroeg onderweg was naar Terschelling. Aan het einde van het seizoen is daar een wedstrijd en ik was uitgenodigd om samen met Jan, Arjan, Crispijn en Margo een promofilmpje te maken. Het lijkt een mooi evenement te worden.
In ieder geval was ik de enige CadoMotus dame die niet in de finale stond.

De afvalkoers ging voor mijn gevoel in ieder geval iets beter, zat in ieder geval bij de laatste vijf. Maar dat was het dan ook, ik kwam als vijfde over de streep.

Dit weekend geen wedstrijd maar woensdag weer een baanwedstrijd in Puttershoek. Eens zien of ik dan de sprintbenen weer gevonden heb.

Lees dit eerst maar eens:

Mart Smeets over gehandicaptensport, een reactie door Esther Vergeer

Buiten dat ik een keer de kans heb gehad om in een rolstoel te tennissen en sindsdien met nog meer respect naar gehandicaptensporters kijk…
(correctie, niet zeuren, die zijn die rolstoel gewend, natuurlijk zijn ze dan beter in rolstoeltennis dan ik! Ik kan op mijn benen al amper een bal tussen de lijnen slaan!)

maar goed, buiten dat dus, vind ik de opmerking van meneer Smeets getuigen van geen respect voor deze topsporters, deze mensen.
Meneer Smeets ja, want geef toe, Mart in zijn Noorse trui is ook niet zo mooi om naar te kijken. Zelfs een beetje eng. En daar heb ik respect voor en dan heb ik geleerd om dat respect ook te betuigen.

Een instituut in de sportverslaggeving maar om koninklijk te worden moest een instituut 100 jaar bestaan. Blijkbaar komt die mijlpaal er binnenkort aan want het koninklijk meervoud heeft meneer Smeets zich al eigen gemaakt. Maar waarschijnlijk heeft “wij Mart Smeets” nog nooit echt naar gehandicaptensport gekeken.

Want hoezo niet zo mooi?

dit zijn beelden van de IWAS Athletics Europeans Open in Stadskanaal, (© foto’s Meijco van Velzen) en van Esther Vergeer en Jiske Griffioen, rolstoeltennis

RTV Drenthe verslag van het NK marathon Dames

hoe snel kan het gaan, op woensdag reed ik mijn eerste wedstrijdje en was ik al blij dat ik in de finale 1000 meter stond en dat ik uberhaupt punten haalde in de puntenkoers.
Gisteren was het Nederlands Kampioenschap marathon in Rijssen.

Een prachtig parkoers, een van de mooiste in Nederland qua asfalt en veiligheid en daarbij zit er ook nog een heuvel in wat altijd een extra dimensie aan een wedstrijd geeft.

In skeelerend Nederland staan dit seizoen 2 sterke blokken tegenover elkaar met de teams van CadoMotus en Bemog.
Mariska, Bianca, Manon en ik hadden dan ook afgesproken om in ieder geval scherp te reageren als Irene, Anniek, Erna of Jolanda zou gaan aanvallen. En als het even kon zouden we zelf het initiatief nemen.
Al zeer vroeg in de wedstrijd, volgens mij in de derde ronde, demarreerde Anniek. Ik zat er direct achter en ik voelde dat er nog een aantal dames achter mij zaten.
Omdat het ook nog eens in de afdaling was, dacht ik dat de poging al teniet gedaan was, maar een blik achterom leerde dat er vanaf plek 6 toch een gaatje was met de rest van de groep.
En zo ontstond bijna ongemerkt de kopgroep en het gat werd snel groter.
Met nog 21 rondjes op het bord leek me dit nog niet de definitieve ontsnapping.
Maar toen ging ik kijken wie er in zat; Anniek ter Haar (Bemog), Andrea Sikkema (van der Wiel), Margo van de Merwe (Stouwdam), Marieke van Hoek (ikspeelook.nl), Janita Crediet (V&V speedskating) en ik (CadoMotus).

Tussentijdse conclusie, allemaal dames uit verschillende ploegen, dus weinig dames in het peleton die het zullen willen en kunnen dichtrijden. En allemaal dames die hard kunnen en willen rijden in de kopgroep, ook omdat ze weten dat ze tegen een aantal meiden die nog in het peleton zitten de sprint waarschijnlijk zullen verliezen.
Normaal gesproken ben ik ook iemand die graag door rijdt in een kopgroep, maar dit is mijn eerste marathon van het seizoen, voor het eerst dat ik weer zo lang op skeelers zal staan en ik heb geen idee hoe ik dat zal overleven. Bovendien heb ik een aantal sterke ploegmaatjes en kanshebsters voor de titel in het peleton. Zo vroeg in de wedstrijd kan ik nog absoluut niet inschatten of ik het vandaag in me heb om bijvoorbeeld Anniek in de sprint te verslaan. Dat Anniek nog steeds last heeft van haar schouder van een eerdere valpartij, daar durf ik bij dit bijtertje niet op te gokken als een zwak punt.

Dus ik kan oprecht zeggen dat ik heb lopen ‘linkeballen’ in de kopgroep.
Maar onze voorsprong bleef ondanks alles tussen de minuut en anderhalve minuut, niet in de laatste plaats door het sterke optreden van Janita Crediet.

Vanaf het moment van ontsnappen zat ik achter Anniek. In de laatste ronde hield Janita het tempo er in en zorgde zo voor een perfecte situatie voor Anniek en mij. Een sprint heuvelop is altijd lastig omdat de afstandsverhoudingen anders liggen dan op het vlakke. Anniek begon de sprint en ik zat in de perfecte positie om er over heen te komen.
Gewonnen!

I guess i should also thank our other teammate, Brooke Lochland. Being an Aussie, she could not race today but she did a great job providing us with drinks during the race. With up to 28 degrees this was a deciding factor as well and i must say i was very well hydrated!

Ik had zelfs zoveel gedronken dat bij de dopingcontrole mijn urine te licht was. Dus terwijl Anniek en Margo (die derde was) met moeite hun bekertje vol kregen had ik er al 2 gevuld..

Meer goed nieuws, als een echte outsider….nouja eigenlijk was hij dat niet eens, ontsnapte mijn broertje in de finale bij de heren in een ultieme poging de massasprint te ontlopen. Op de streep werd hij nog net voorbij gestoken door Sjoerd Huisman maar hij werd wel tweede!Karlo Timmerman maakte het podium compleet.

Vandaag was ik een rondje aan het fietsen toen ik iets zag zwemmen in een sloot. Iets groot en harigs dat een groene tak met zich meesleepte. Ik dacht eerst aan een bever maar volgens mij hebbben we die niet in Nederland behalve in de Biesbosch waar ze zorgvuldig opnieuw uitgezet zijn.
Dus was het waarschijnlijk een muskusrat. Maar wel eentje van het formaat die je in het donker liever niet tegenkomt! En de slootkant zag er uit als een gatenkaas. Gelukkig was het nog een stukje van huis dus ik ben niet bang dat dat beest binnenkort bij mij door de tuin wandelt.

Hoe kom ik hierop? omdat de training gewoon door gaat. En ik geniet er weer van. Nu nog duimen dat het weer nog een paar maanden zo goed blijft!
Ik stem voor de korte broek!

vanavond de baanwedstrijd in Doorn gereden. Mijn eerste wedstrijd van het seizoen bestond uit twee keer een 1000 meter, en een 10 km puntenkoers.

Mijn start is nogal dramatisch maar werd de tweede keer al beter. Ik ging voor de controle en reed de finale van kop af, maar vloog hopeloos de laatste bocht uit en hield geen snelheid dus werd…7e geloof ik.

Dat was mijn andere probleem; versnellen. In het begin van de puntenkoers pakte ik een paar puntjes, was toen ook gelijk helemaal kapot dus vond het helemaal niet erg dat teammaatjes Bianca en Brooke ontsnapten uit het groepje en ik dus niet meer hoefde te sprinten voor punten.
Door de 3 punten uit de eerste paar rondes werd ik nog 4e.

Op naar zaterdag…het NK in Rijssen… wish me luck…

vaak heb ik het gevoel dat ik mijn website net bijgewerkt heb. Als je mijn site regelmatig bezoekt, dan weet je dat dat in praktijk best tegenvalt.

Waarom denk ik dat dan? Omdat ik wel regelmatig een status update op facebook plaats. Een paar regeltjes om even te laten weten wat ik doe. Gewoon, voor het geval een van mijn vrienden daarin geinterresseerd is.

Stiekem lijkt dat een beetje op Twitter. Maar ik Twitter niet. Omdat ik mijn website al niet eens consequent bij houd. Omdat ik denk, dat het niet interessant is voor willekeurige mensen om te lezen
*dat ik mijn tas heb ingepakt voor trainingskamp.
*Dat mijn konijn uit logeren is gegaan in Heerenveen, waar ik ook was. (maar mijn konijn niet in het hotel).
*Dat we bijna elke ochtend om 6 uur moesten ontbijten en om 7 uur de training begonnen. (Behalve dinsdag, toen was het 5 en 6 u, en donderdag was het wat later vanwege de wedstrijd in Goes de dag er voor).
*dat ik de wedstrijd in Goes niet gereden heb omdat skeeleren nog steeds reactie geeft in mijn hak
*dat ik aan het einde van de week het ritme helemaal te pakken had en dus op zondag niet kon uitslapen maar weer vroeg wakker werd.
*dat ik de smaak van het fietsen zo te pakken had (14 u in 1 week) dat ik zondagavond besloot de Elfstedentocht te gaan fietsen de volgende dag.
*dat ik dat deed samen met Harmina (die nog een startkaart heeft geregeld via marktplaats) en Detmar, en we het alledrie fantastisch volgehouden hebben
*dat de krachttraining gisteren (dinsdag) toch meer pijn deed dan normaal en ik nu weer met zere benen rondloop
*Dat Jodie Foster in “the brave one” eigenlijk hetzelfde doet als Dexter (in “Dexter”)
*dat het ritme van vroeg opstaan alweer uit mijn systeem verdwenen is, maar ik al wel weer heb gefietst vanochtend en vanmiddag nog even ga skeeleren.
*dat ik denk dat 4 wedstrijden in een weekend nog duidelijk te veel gevraagd is en ik dus iets ga doen waar ik al die andere jaren geen tijd voor had: Pinkpop.
*dat ik “haar naam was Sarah” van Tatiana de Rosnay een verschrikkelijk goed boek vind.

*dat ik dus niet Twitter, anders had ik geen nieuws meer voor mijn site en dan moet ik echt interessante, levensbeschouwelijke, diepteverhalen gaan schrijven om het bezoeken van deze site nog een beetje zin te geven…

Franeker, Elfstedenfietstocht