Ik wilde iets schrijven over teleurstelling. Over het gevoel van de Olympische Spelen en hoe winnen toch belangrijker is dan meedoen, maar niet meedoen net zo erg is als verliezen. Ik wilde schrijven hoe het weer zich de laatste paar dagen weer aangepast heeft aan mijn gevoel en de grijze regenwolken boven Vancouver hangen.
Ik zou mijn teleurstelling kunnen relativeren door de gedachte aan mijn zus, die bijna net zo druk is geweest met de voorbereiding voor Vancouver als ik maar dan om te kunnen komen kijken. En haar teleurstelling toen ze vlak voor mijn race plotseling naar het ziekenhuis moest en me niet live kon aanmoedigen. Gelukkig gaat het weer goed en lijkt ze maandag gewoon met mij mee terug te kunnen vliegen met dank aan het NOC-NSF.
Ik zou allemaal randzaken gaan vermelden, zoals dat ik nu weet dat Nickelback hier vandaan komt (uit Surrey, een voorstad van Vancouver). KD Lang, die tijdens de openingceremonie een geweldige versie van Hallelujah liet horen komt uit Langley, een half uurtje verderop. Seal en Heidi Klum hebben een huis in Whistler. Arnold Schwarzenegger is in het Olympisch Dorp geweest en ik heb gehoord dat hij terugkomt. En last but not least, ik sta op de foto met Sandra Oh. Ja inderdaad, dokter Yang uit Grey’s anatomy!
Ik was erbij toen Plushenko het goud verloor tijdens de kunstrij finale. Ik heb de shorttrackers aangemoedigd en ik stond onderaan de halfpipe toen Dolf naar beneden kwam. Maar hét moment van de Spelen, waardoor al het andere minder belangrijk is geworden, was vandaag.
Want ik was erbij. Ik stond op Cypress Mountain. In de regen, met een paar andere “werkeloze schaatsers” zoals een journalist ons omschreef. Run na run zag ik Nicolien Sauerbreij nagenoeg foutloos naar beneden gaan, in tegenstelling tot haar concurrenten. Elke keer als ze over de finish was, sloeg ze een lange jas om als de cape van superman en reed ze langs de tribune naar de lift. Na elke run stonden wij te juichen en stak Nicolien als een kleine rood-wit-blauwe superwoman een armpje in de lucht. De regen deerde haar niet en de regen deerde ons niet.
Na de laatste run sprongen wij gillend willekeurig welke nederlander in de buurt was in de armen; WE hebben gewonnen!! De honderdste gouden medaille van Nederland, presented to you by Nicolien Sauerbreij! Wat een geweldige overwinning en iedereen in feeststemming. In de bus terug zag ik een smsje op mijn telefoon; Nederland uitgeschakeld op de ploegenachtervolging. Het deed me even weinig.
Artikelen (RSS)
Hoi Elma, Jammer geen medaille behaald maar toch heel goed dat je de Olympische Spelen hebt gehaald.
Maar weinig die dit kunnen zeggen, over 4 jaar evt. weer een kans, dat duurt best wel lang maar je bent nog jong.
We volgen je, en wensen je verder succes en vooral veel plezier met je sport.
gr. Bas en Rinie d. Hartog.
He Elma,
Erg jammer dat de 5 kilometer niet is geworden van wat je er van had verwacht.
Maarre je was er wel bij en daar mag je al trots op zijn, dit kunnen maar weinig mensen zeggen.
Ik ben er wel een beetje jaloers op.
Ik zou zeggen, geniet van een nu rustigere periode.
We zien je vast wel binnenkort een keer.
Gr Martijn en Klary