Elma de Vries.nl

welkom thuis Haarlem

Terug uit Vancouver, waar ik ondanks alles een prachtige tijd heb gehad. Terug in Nederland, na een prachtige terugreis omdat onze vlucht met KLM de zogenaamde ‘medaillevlucht’ was en er allerlei onverwachte leuke extraatjes waren die de tijd letterlijk voorbij deed vliegen.
Op Schiphol reed een konvooi van 25 dienstauto’s met zwaailichten voor ons uit, we reden onder een waterboog van de brandweer door en bij het uitstappen over de oranje loper was er geen steward of stewardess die niet voor de ramen stonden te zwaaien.
Dan door naar Haarlem, onder politiebegeleiding naar de “welkom thuis ceremonie”. De laatste paar honderd meter moesten we lopen door een straat zonder dranghekken, waardoor het publiek tussen het team drong en ik een meter of 30 voor het podium strandde met gesloten rijen publiek voor me. Voor iedereen die een por van mijn elleboog te pakken heeft gehad, mijn oprechte excuses, ik wilde gewoon naar het podium, naar mijn ouders, naar huis!
Maar ook op dinsdagavond staat er file in de randstad. Om 8 uur toch maar even gestopt om wat te eten, om half 10 de koffers door de voordeur gesleept en direct door gelopen naar mijn bed.
De volgende dag om half 10 stond ik klaar in mijn nette pak want de hele Olympische Ploeg werd verwacht in de ridderzaal in den Haag.
Gelukkig konden Maaike Vos (shorttrack) en ik carpoolen met Renate Groenewold, geen van ons had zin om de hele dag alleen in de auto te zitten.
Een paar uur en een paar toespraken later (waarbij demissionair minister Klink eerlijk toegaf dat hij had gewild dat Jet Bussemaker het nog gewoon had kunnen doen in plaats van hem…en misschien had Bob de Jonge dan nog gewoon Bob de Jong geheten en was het bij de bobbers niet alleen maar dramatisch maar waren de dames wel genoemd met hun uitstekende 8e plek…) enfin, daarna dus, begon de middagspits alweer. En daar stonden wij dus gezellig in. Renate informeert bij Jorien waarom zij niet in den Haag was, lacht dan naar mij en zegt; ‘oei, Jorien loopt een stap op je voor, ze was aan het trainen voor het NK allround’.

Twee dagen later start het NK allround. Ik sta op de 500 eenhonderdste naast het podium, maar voor de belangrijkste titelkandidaten. Bij afwezigheid van Ireen WUst, Diane Valkenburg en Renate, zal het toch vooral gaan tussen Jorien, Marrit Leenstra en mij. Het is al een tijdje geleden dat ik zo’n snelle 500 heb gereden. De 3 km gaat iets minder en maar daar word ik nog tweede op en na dag 1 sta ik ook tweede in het klassement. Op de 1500 moet ik tegen Jorien die dan aan de leiding staat. Ik win met net genoeg marge om de leiding over te nemen maar het komt er op neer dat wie de 5 km wint, die wint ook het klassement.
We moeten tegen elkaar in de laatste rit. De eerste paar rondjes volg ik Joriens tempo. Halverwege de race begint ze wat meer aan te dringen, ik ga mee. De laatste 4 rondes vallen we allebei aan, de rondetijden lopen ineens weer een seconde terug, ik sta daar zelf ondertussen nog verbaasd van. Ik weet niet waar het vandaan komt, ergens nog onder mijn kleine teen… de laatste anderhalve ronde is een regelrechte eindsprint. En zoals het bij een spannende eindsprint betaamt, steek ik op de streep mijn voet naar voren en hiermee haal ik de ritwinst en het NK allround!
Spannender konden we het denk ik niet maken.
Het publiek was ook hartstikke enthousiast, dat was ook fantastisch. En ik mag nu dus over 2 weken het WK allround rijden. En komend weekend de 3 km world cup finale…

dus ik duik de komende 2 dagen mijn bed in, probeer van die verkoudheid af te komen en de laatste 2 weken van het seizoen nog goed af te sluiten.

Dit artikel werd aangemaakt op Monday 8 March 2010 om 12:16 en werd geplaatst in Overige. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie plaatsen, of een trackback doen van je eigen site.