De laatste voorbereidingen op het EK in Italie bestaat uit veel rust.
Heel veel rust. Waar ik persoonlijk iets onrustig van werd maar er was nog genoeg afleiding om me bezig te houden. Ik ben weer eens naar de bioscoop geweest, motor gereden, gezeild, dat soort leuke niet-inspannende dingen.
En natuurlijk toch ook nog wedstrijdjes. Zoals de baanfinale in Heerde, die uitgesteld werd vanwege de stormverwachting en dus vorige week maandag gehouden werd.
Daar reed ik een 300 die zeker niet slecht ging, 4e achter Bianca, Brooke en Manon.
Op de 1000 meter had ik eigenlijk voor het eerst dit seizoen weer echt een wedstrijdgevoel. Kijken, rijden, passeren, sprinten. En niet kijken, rijden, rijden en maar zien waar het schip strandt.
Ik werd vierde door een slechte bocht na de bel, maar erg tevreden over de wedstrijd.
Op de puntenkoers was het ouderwets rammen. Hoewel, ouderwets….”vroeger” reed ik weg en moesten de andere meiden maar zien of ze mee konden. Nu zette Mariska de brommer aan en kon ik het slechts op hangen en wurgen bijbenen. Toen we een rondje voorsprong hadden moest ik eerst een tijdje herstellen. Mariska deed gelijk weer een uitlooppoging maar werd nu wel teruggehaald. Ik vond het een mooi initiatief maar moest even wachten tot het stilviel voor ik zelf weer een poging kon wagen. Dat gebeurde echter wel. Toen ik teruggehaald werd ging Mariska met een grote grijns en de turbo aan nog een keer buitenom.
Sterk hoor! Met de vorm zit het wel goed.
Voor de uitslag maakte het niet uit, Mariska won, ik werd tweede.
In het klassement kwam ik niet voor omdat je minstens 10 wedstrijden gereden moest hebben en door mijn voorseizoen kwam ik daar niet aan.
Het afgelopen weekend moesten we kiezen tussen Vorden en Otterlo. Zo vlak voor het vertrek van het EK mochten we niet allebei rijden.
Met de keus tussen 41 kilometer met grote stukken klinkers in Vorden, of 24 kilometer op een snel parkoers met veel publiek in Otterlo, is de keuze snel gemaakt.
Otterlo dus. Als ik het correct herinner ging de koers over 36 rondjes en de wedstrijd was ruwweg in 3 delen op te splitsen.
De eerste 12 rondjes was een gewone wedstrijd, wat speldeprikjes met sprints voor het 3-rondenklassement (premiesprint over 3 ronden) maar verder niet veel bijzonders.
De volgende 12 rondjes reed ik in mijn eentje vooruit.
De laatste 12 rondjes vond ik zelf veruit het interessantst. Met nog een rondje of 10 te gaan vertrok Brooke uit het peloton met Hilde Goovearts in haar kielzog.
Jessica Gaudesaboos probeerde er naar toe te rijden, op een afstandje gevolgd door Erna Kijk in de Vegte. Oh nee, Erna Last, die nieuwe achternaam moet nog even wennen. Mariska sprong daar mee.
En daarachter gebeurde eigenlijk helemaal niks. Dat beviel mij matig dus trok ik de sprintbenen aan en ging op weg naar het achtervolgende trio. Daar kwam ik wat hard op af, dus besloot gelijk maar de kop over te nemen om te zorgen dat we uit de greep van het peloton zouden blijven.
Toen ik een meter of 50 later omkeek, zat alleen Mariska nog achter mij, Jessica en Erna hadden niet kunnen aansluiten.
Dan maar door, de situatie uitbuiten, op weg naar het leidende duo.
Daar aangekomen ontstond de volgende situatie; Brooke, Mariska en Elma van Cado Motus, Hilde van Stouwdam en nog 6 ronden op het bord.
Dus dan ga je natuurlijk geen kopwerk meer doen als je Hilde bent. En ik was toch zo lekker op gang dus ik deed nog maar wat meer op kop, toen Mariska nog een paar en ik nog eentje en daar was de bel voor de laatste ronde.
Brooke sprintte weg, Hilde er achter aan, ik achter Hilde aan en zo doken we de chicane in. Op het laatste rechte stuk kwam ik nog voorbij Hilde, een succesvolle dag voor Cado Motus!
En nu zitten we in Italie. het is mooi weer tussen de buien door dus het is maar goed dat we al een trainingsweek op de baan achter de rug hebben want in de weinige tijd die we hier ter voorbereiding hebben hadden we nooit zo goed op de baan kunnen worden als dat we nu zijn.
Let the games begin 
donderdag, 300 en afvalkoers…
Artikelen (RSS)