Elma de Vries.nl

En ik maar denken dat ik dit allang netjes bijgewerkt had. Maar dan nu.

De laatste dag van het EK bracht nog meer moois. Eerst moesten we een uur wachten terwijl we al aan de start stonden omdat het parcours nog niet autovrij was. Nadat de politie een deel weggesleept had en het rondje (op en neer langs de boulevard) een stuk ingekort was, konden we vertrekken voor 42 km.

“Ze”, de anderen, de concurrentie, heeft geleerd van vorig jaar. Dus ondanks talloze uitlooppogingen van ons team kwam er weinig op gang. En toen ontstond er een groepje van 6, met mijzelf, Sabine Berg en 4 italianen. Op het rondje van 3 kilometer, reden Sabine en ik elk ongeveer 100 meter voorop, de rest deden de italianen. Uitzonderlijk.

In het laatste  stuk zaten een paar bochten voordat je de brede rechte finishstraat op komt. De finishstraat was nogal grof asfalt dus moeilijk om daar nog goed te versnellen. En de italianen gingen niet echt hard door de bochten, dus ik probeerde er daar al langs te komen met het idee dat als ik als eerste het rechte stuk op zou komen, ze me niet meer zouden passeren. Maar bij mijn inhaalpoging werd ik vakkundig teruggezet door een goed geplaatst handje op mijn heup. Sabine Berg maakte van de gelegenheid gebruik om de italianen ongestoord langs de andere kant te passeren. Lardani gebruikte mijn snelheid om tegen Berg te sprinten en ik kwam vanuit de parkeerstand weer op gang  om Tuchiarelli nog voorbij te steken voor het brons. Zo jammer, want ik voelde me goed!!

Bij de Heren lukte het Crispijn Ariens om vrijwel in zijn eentje het hele peloton aan gort te rijden. Toen Ingmar Berga in de slotfase ontsnapte, was er dan ook niemand die nog de kracht had om hem terug te rijden. Een geweldige overwinning, Ingmar kon het zelf eerst ook nauwelijks geloven en sprintte door tot de finish hoewel hij zoveel voorsprong had dat dat niet nodig was. Fantastisch gekoerst!

En toen zondag terug naar huis en woensdagavond alweer onderweg voor een trainingskamp in Font Romeu. Een week in de bergen, wennen aan de hoogte, en trainen trainen trainen. Veel meer is er ook niet te doen maar het is daar wel geweldig mooi! Leuke bijkomstigheid dat de Duitse schaatsers ook die week aankwamen en ik dus kon bijkletsen met alle oude bekenden.

1000 meter finale kadetten jongens; Remon fantastische race, vies aan de kant gezet door een italiaan in (aanloop naar) de laatste bocht, vierde. Nog in spagaat van de finish door dezelfde italiaan ook nog even onderuit gedrukt. Maar - wordt vervolgd.

Junioren net buiten het podium op de aflossing.

Dames relay verliep soepeltjes, alle wissels goed, Frankrijk en Duitsland trokken elkaar onderuit, probeerden mij nog mee te krijgen op de vloer ook maar dat lukte gelukkig niet. Dus mocht ik met Zanetti gaan sprinten. Maar zij is anderhalve seconde sneller dan ik op de 200 meter. In de 500 meter finale kwam ze met 20 meter voorsprong over de streep. En in de relay maakte ze geen fout, maar ze reed me ook niet los! Blij met zilver.

Bij de heren was er goede hoop op goud met de snelste mannen van het toernooi in ons team. Moeilijk te zeggen waar het nou precies aan lag, maar het lukte in ieder geval niet. Ze werden vierde.

Daarna de kadetten nog, waarbij de jongens een geweldige wedstrijd reden en Remon in de laatste ronde kon laten zien dat hij echt wel op het podium thuis hoort. Zilver!

Nu vandaag alleen nog de marathon…

de eerste helft van de wedstrijd ging super. Nog nooit eerder zo goed in een puntenkoers op EK/WK gezeten als nu.
Toen kreeg ik een dipje en daar kwam ik niet echt uit. Op de bel stond di Eugenio (italia) eerste met 14 punten, dan Sara Bak en ik met 10 punten en dan Berg en Thum met 9 punten.
Berg en Thum pakten op de finish nog een paar puntjes en stonden dus op het podium. Ik finishte nog wel voor Sara, maar een vierde plek is zuur.
Zeker omdat Mariska en Anniek wederom fantastisch werk gedaan hebben en dan wil je graag dat dat resulteert in een medaille.
Bij de jongens lukte dat wel, Crispijn deed wat hij in Nederland al zo vaak heeft laten zien dit jaar. Hij reed weg, met Bart Swings. Zilver! alweer een medaille voor Nederland.
Nog 2 dagen. vandaag de relay, morgen de marathon…

de laatste avond op de baan zorgde voor een gebroken sleutelbeen van Wim Dillen. Dit gebeurde bij het inrijden, waardoor hij niet deel kon nemen aan de finale en ook niet aan de relay. De junioren jongens haalden met Ewout, Luuk en Lars toch een fantastische en hard bevochten bronzen medaille.
Manon en Bianca haalden het podium net niet op de 1000 meter maar samen met Mariska wel brons op de relay.
De heren relay werd 4e, net als de kadetten jongens en de junioren meiden.
Rick Schipper werd derde op de puntenkoers bij de kadetten.

Na een welverdiende rustdag haalden Bianca, Elma, Ronald en Michel de 200 meter finale, maar die ging die avond niet door vanwege regen.
De afvalkoers werd wel gewoon verreden en het ging verbazend goed bij mij. Halverwege het laatste rechte stuk kon ik de gouden medaille bijna oprapen, maar toen raakte ik de persoon achter mij aan, raakte uit balans, kreeg mijn voeten net op tijd weer onder me voor de spagaatfinish, maar net te laat om Sabine Berg voor te blijven. Weer Berg. Weer tweede. Maar toch erg tevreden, het voelde zo makkelijk.

De volgende ochtend, na slechts een paar uurtjes slaap omdat de afvalkoers rond 12 uur verreden werd en de wekker om 7 uur stond, moesten we eigenlijk om 9 uur de finale 200 meter rijden. Gelukkig regende het weer en konden we na het ontbijt terug naar bed om een beetje bij te slapen.
Vanaf half 3 begonnen we met de 200 meter finales.
Mandy Groot haalde zilver bij de junioren meisjes.
Ronald haalde zilver bij de heren senioren.

Daarna gelijk door met de 500 meter series.
Ik ging makkelijk door, en ook Manon, Bianca, Ronald, Michel en Sjoerd.
Na de kwartfinales waren Manon, ik, Ronald en Michel nog over.
Manon zat in een halve finale met een francaise en 2 italianen, en kwam niet om Contenti en Zanetti heen.
Ik zat in een halve finale met 3 duitses. Ik dacht op de finish dat ik Jana Gegner voorbij was met mijn voet, maar ik bleek er nog 6duizendste achter te zitten. Berg zat er ook weer eens voor. Dus ook net niet door.
De finale-uitslag was Zanetti (met een straatlengte voor, wat is ze snel!!), Gegner, Contenti, Berg.

Ronald en Michel zaten bij elkaar in de halve finale, en gingen beide door.
De finale was een lust voor het oog. Zo zeker, zo snel en schijnbaar makkelijk…Ronald won, Michel 2e. Matthias Schwierz derde. Er is nog niet eerder zo hard meegezongen met het volkslied. Kippenvel.

Vandaag is de puntenkoers. De wedstrijden beginnen weer om 21.00 of nog later. Nu is het nog heet en droog maar voor vanavond word weer regen voorspeld.
Geen probleem wat mij betreft.

Morgen zijn de relays en zaterdag is de marathon.

Ok, korte briefing over de dag tot nu toe:
series 1000 meter, alle senioren vrij makkelijk door. Daarna alle heren uitgeschakeld in de halve finale, alle drie de dames zaten in dezelfde halve finale. Er gingen 3 door dus er was een mogelijkheid om allemaal door te gaan, maar dat bleek iets teveel gevraagd. We reden een erg mooie race met z’n drieen, maar ik verlies gewoon snelheid in de bochten omdat ik er niet goed doorkom, in de laatste 2 rondes gebruikte ik dat maar om de anderen dwars te zitten, maar haalde zelf dus de finale niet. Toch wel tevreden met hoe het ging. Gisteravond, toen Mariska een fantastische punten-afvalkoers aan het rijden was, bijgestaan door Irene, stond ik namelijk al vroeg aan de kant te kijken. Wat een teleurstelling. Deels weggepoetst door het zilver van Mariska, maar het zelfvertrouwen werd er niet beter van.

Vanochtend ook nog de puntenkoersen van de kadetten. Kelly Schouten viel helaas in de finale, Rick Schipper haalde brons!

Wim Dillen geplaatst voor de finale, samen met 3 italianen en 2 fransen. Pittige kluif maar in een finale kan vanalles gebeuren!

Om een uur of 9 beginnen de finales 1000 meter en de relays heats en finales. Altijd een mooie afsluiting van het baantoernooi!

Ik rijd niet meer op de baan, de focus gaat nu op de weg. Ruimte, ruime bochten….ik kijk er naar uit!