File op weg naar Utrecht, dus bij het parkoers aangekomen kan ik in een keer door naar de start. Vervolgens moeten we daar 20 min wachten tot een B-rijder van het parkoers is gehaald door de ambulance. Ik hoop dat alles goed gaat met de betreffende rijder. Door dit ongeval werd onze wedstrijd met een paar rondes ingekort. Er zit een heuvel in het rondje, dat maakte de wedstrijd nog wel pittig. Maar het eindigde toch in een massasprint, gewonnen door Mariska. Ik werd tweede, Hilde Goovearts derde.
De volgende dag ging de reis naar Eindhoven. Een nieuwe locatie, groots opgezet en een mooie wedstrijd. Helaas voor iedereen regende het. We reden samen met de Masters. In de voorste groep zaten nog ongeveer 10 dames en 5 masters. Manon won, voor Hilde en ik werd derde.
Nog een weekje hard trainen en ondertussen ook beginnen aan een studie. Het is nog wat aftasten hoe het allemaal gaat werken vooral omdat de eerste toetsen eind oktober vallen, tegelijk met het WK. Maar als het goed is kan ik online redelijk bij blijven en daarom ben ik erg blij met het aanbod van KPN. Alle schaatsers van de grote ploegen (en ik zei de gek) krijgen een blackberry en een i-pad en een ruime hoeveelheid aan gratis beltegoed per maand. Zodat we overal en altijd met iedereen in contact kunnen blijven.
En dan de Brandaris Classic, iets heel nieuws, een marathon op een eiland! omdat de wedstrijd op een tijdstip verreden word dat je niet meer met de boot terug kan, moet iedereen blijven. Maar omdat het de finale is, mag er ’s avonds gefeest worden dus ik geloof dat het alle deelnemers stiekem wel goed uitkwam.
Wij moesten 3 rondes van 11 kilometer en al in de eerste ronde ontstond een kopgroep met Manon Kamminga, Hilde Goovearts en mijzelf. In Eindhoven had Manon al aangekondigd dat ik maar moest winnen in Terschelling; blijkbaar voor de concurrentie niet reden genoeg om in mijn wiel te blijven hangen. In de laatste ronde deed Manon een belachelijke hoeveelheid kopwerk en trok daarna ook nog eens de sprint aan voor me. Dat deed ze zo hard dat ze zelf ook nog ruim voor Hilde finishte. Ik won dus, maar Manon was de ‘woman of the match’ wat mij betreft. De wedstrijd zelf is een prachtig initiatief en krijgt hopelijk een vervolg.
We rijden de World Cup in Berlijn. Ook hier, regen. Zonde. Het is zo’n mooi parkoers, zo’n geweldige wedstrijd met in totaal bijna 8000 deelnemers aan de start. Maar bij regen is de straat spekglad. We starten met 7 dames voor Cado Motus, Jannitta Spigt en Hilde Goovearts zijn voor de gelegenheid ook in hetzelfde tenue gestoken. Aan de finish hebben we 4 dames in de top 10, helaas net niet op het podium. Mariska werd ongeveer een kilometer voor de streep onderuit getrokken door een paar italianen die mij vorig jaar bijna hetzelfde flikten. Bianca en Jannitta finishten ook in de voorste groep.
En daarna naar Colombia! Omdat het WK op ruim 2000 meter hoogte gehouden word gaan we vroeg heen om optimaal aan de start te staan. De eerste paar weken wonen we in een huis ergens op het platteland. Een aantal telefoons doet het hier niet dus was iedereen heel blij toen vandaag internet geinstalleerd werd. Ook ging gelijk het halve team aan de slag om de whereabouts bij te werken. Het enige probleem is dat dit huis niet echt een adres heeft. Het team dat het internet kwam installeren heeft vanochtend zelfs 4 uur rondgereden om het te vinden, dus succes voor de dopingcontroleurs! Ik zou zeggen, bel even, want om het uit te leggen is niet zo moeilijk.
Helaas kwam het KPN pakket niet voordat we vertrokken naar Colombia, we hadden het hier goed kunnen gebruiken 
Artikelen (RSS)