Een dag voor het EK vroeg een van mijn beste vrienden: “ben je er klaar voor?” en ik antwoordde: “ja”.
De reactie: “ben je ziek?!”
Nou, nee, ik voelde me goed en hoewel ik mezelf nog niet direct zag excelleren in de sprintafstanden dacht ik toch wel klaar te zijn voor de lange afstanden.
Maar ook al hadden we veel op de baan getraind die door anderen vaak als lastig word ervaren en ook al voelde ik me goed, tijdens de wedstrijden liep het allemaal niet. Een goede verklaring heb ik er niet voor.
Gelukkig deed het team het wel geweldig, beter dan ooit op een baantoernooi en ik vind het stiekem leuk om te denken dat ik daar de afgelopen 7 jaar de aanzet toe heb gegeven.
En ook al wacht het team niet meer op mij om het binnenhalen van medailles op te starten, ik moest zelf nog wel even wachten.
Het baantoernooi was succesvol, goed georganiseerd en goed bekeken. De tribunes zaten vol en de livestream op schaatsen.nl werd net zoveel bekeken als tijdens het EK allround schaatsen.
Maar woensdag mochten we eindelijk aan het wegtoernooi beginnen. En toen ging het regenen. Ik liep door het hotel te stuiteren, wist niet waar ik met al die energie naar toe moest.
Ik moest er mee naar bed, dat was niet bevorderlijk voor de nachtrust. De volgende ochtend werd dan de puntenkoers eindelijk verreden. En wel geheel volgens plan, met Manon die in het begin de boel aanjoeg, Mariska die een vroege ontsnapping in gang zette en ikzelf die dan, als iedereen op apegapen ligt, wegrijd uit het peloton. Enige kink in de kabel was Nathalie Barbotin, die bij de ontsnapping van Mariska zat en ook daarna vooruit bleef. Ze haalde genoeg punten om het goud voor onze neuzen weg te kapen maar met zilver en brons konden Mariska en ik zeer tevreden zijn.
Vanwege de regen en het veranderde programma moesten we dezelfde dag nog de afvalkoers rijden. Dat bleek toch wat zwaar dus haalden we de finale daarvan helaas niet.
Dat mijn -normaal toch niet slechte- sprintbenen er niet onder zaten deze week bleek weer in de 500 waar ik kansloos bleef steken in de series.
Maar op de relay bleek weer eens hoe goed we op elkaar in gespeeld zijn als team. Dankzij het intensieve werk van fysio’s Berry en Thijs had ik geen last meer van mijn schouder.
De laatste wissel op Manon was niet de beste die ik wel eens heb gedaan, maar met een fantastische laatste ronde was er eindelijk goud voor Nederland op de relay!
En met dat vertrouwen in het presteren van het team gingen we de marathon in. Helaas was de straat nog nat en dat leverde spekgladde taferelen op. De inzet van het team was er niet minder om maar het bleek onmogelijk om er een harde wedstrijd van te maken, elke poging daartoe werd afgestraft met een valpartij.
Van de 9 dames die voor Nederland startten, zijn er 6 onderuit gegaan waarvan een aantal meer dan 1 keer en Ria zelfs in de eerste ronde al haar pols brak.
Dat, in combinatie met het feit dat iedereen van ons het initiatief verwachtte en wij niet met onder andere allround topper Berg naar de streep wilden rijden, zorgden voor een zeer lastige wedstrijd.
Twee ronden voor het einde was Barbotin er ook klaar mee, en zij hield de benen stil waardoor ze mij de kans gaf om weg te rijden. Het was een alles-of-niets poging, 6 kilometer voor de finish. Een ronde voor het einde werd ik weer teruggepakt maar dat was te kort om nog te herstellen voor de finish. Toen Nele Armee daarna van de gelegenheid gebruik maakte om er vandoor te gaan, was de strijd gestreden.
Duitsland, die nog met 4 meiden in het groepje zat, deed niks, won dan wel het sprintje om de overige medailles.
Ik kan niet zeggen dat ik tevreden ben over hoe ik het EK doorgekomen ben. Ik had niet het gevoel dat ik kon doen wat ik wilde in de wedstrijden, zoals ik dat andere jaren wel kon. Word ik dan echt oud? Wat heb ik anders gedaan dan andere jaren?
Hoe maak ik die stap nog die nodig is om op het WK te staan waar ik wil zijn?
Maar ook, ik heb weer een Europees shirt in huis hangen, dat was alweer 4 jaar geleden dus daar ben ik hartstikke blij mee. Op de puntenkoers liep alles goed, met mijn uithoudingsvermogen is niks mis.
Dus op naar Korea.
Artikelen (RSS)