Allereerst was daar Berlijn. Fantastische omstandigheden, heerlijk weer, gezellige drukte.
Helaas een wat uitgedund startveld vergeleken met andere jaren en dat zorgde er al snel in de wedstrijd voor dat Brooke Lochland, Jana Gegner en ik het gevoel hadden dat wij met ons Cado Motus team het sterkste team in de wedstrijd waren.
En de rest vond dat ook en dus werd er op elke beweging van Brooke en mij gereageerd. Iedereen verwacht van Jana dat ze wacht op de sprint en dus werd men wel wat zenuwachtig toen zij halverwege koers ineens een paar honderd meter voorsprong kreeg. Terwijl ik met Giovanna Tuchiarelli overlegde over samenwerken in een ontsnapping, gingen er twee dames voor onze neus liggen en was er voor ons geen andere uitweg dan via de dames en daardoor het asfalt, met onze samenwerking een start te maken door samen terug te rijden naar het peloton.
Omdat de twee vallende dames onze valpartij grotendeels gebroken hebben, vielen de verwondingen mee.
De finale ging simpelweg te langzaam, en wat doen vrouwen dan, die gaan duwen en trekken tot de nagels er zowat aan te pas komen. Ik houd daar niet zo van, en dus sprintte ik uit het gedrang naar voren. Geheel tegen mijn eigen voornemen in, gebeurde dit voor de Brandenburger Tor. Als ervaringsdeskundige weet ik dat je met de Berlijn Marathon, pas na de Brandenburger Tor je eindsprint in moet zetten, omdat dat laatste stuk over de Strasse des 17. Juni nog bedriegelijk ver is.
Maar ik begon dus voor de Tor, met twee opties: a) ik ben zo goed dat ze er toch niet langs komen, of b) zo trek ik in ieder geval de sprint aan en kan Jana haar goede positie benutten.
Zowel plan A als plan B konden de prullenbak in. Sabine Berg won de wedstrijd..
een paar mooie foto’s heb ik nog wel met dank aan Soren Helmsoe van www.vark.de 
En toen was er ijs. En dus word er geschaatst. Het is weer even wennen, maar ik weet wat er moet gebeuren, het is alleen een kwestie van de juiste timing weer te pakken te krijgen.
En dan staat niets een goede winter in de weg want de fietstesten die we gedaan hebben geven aan dat het met de conditie wel goed zit.
Maar dan moet je wel je hoofd er bij houden als je krachttraining aan het doen bent. Bij gebrek aan beter gebruik ik vaak 2 op elkaar gestapelde steps voor box-squats en 1-leg-step-ups.
Deze bewuste keer had ik twee oude steps, waarvan de rubberen voetjes al van de onderkant verdwenen waren en lette ik niet goed op waar ik stond. De steps schoten van elkaar af, ik klapte plat voorover en nu zit ik met een blessure waardoor ik de afgelopen anderhalve week niet pijnvrij kon lopen, laat staan schaatsen.
Er werd mij in Erfurt zelfs al gevraagd of ik daar nu was als coach, maar die stap in mijn carriere wil ik voorlopig niet maken!
Ik was daar met de intentie een goed trainingskamp te draaien, iets wat door de blessure dus volledig in het water viel. Gelukkig was het daar wel mooi weer en kan ik nog wel een beetje fietsen.
Met de constante neerslag van hemelwater hier in Nederland, is fietsen ook niet echt aanlokkelijk. Maar, ik heb een andere fijne motivator; mijn nieuwe hartslagmeter!
Na een uitstekend persoonlijk advies van Hartslagmetershop.nl
hartslagmetershop.nl
Artikelen (RSS)