Zo’n twee weken geleden een echo van mijn blessure laten maken waarbij bleek dat er nog wel behoorlijk wat vocht in mijn spier zat.
Het advies van de artsen luidde dan ook dat ik op pijngeleiding alles mocht doen maar nog een week of drie moest uitkijken en explosieve dingen het liefst vermijden. Dus geen starttraining, krachttraining met sprongen e.d.
Maar ik had afgezien van wat extra stijfheid eigenlijk geen pijn meer dus heb ik de afgelopen weken de training weer opgepakt. En ook na een volledige trainingsweek geen enkele reactie dus ik kan wel zeggen dat ik blessurevrij ben. Maandag krijg ik nog een echo om te controleren of ik niet te enthousiast ben maar ik verwacht goed nieuws.
Afgelopen zaterdag heb ik de marathon in Utrecht al meegereden. Daar heb ik me bewust heel rustig gehouden waardoor ik in eerste instantie de kopgroep miste. Toen ik zag dat er veel goede namen in zaten, keek ik naar een mogelijkheid om er toch heen te springen. Carla Zielman had de slag in eerste instantie ook gemist dus ik dacht mooi van haar gebruik te kunnen maken. Maar net toen ik even niet achter haar zat zette zij haar poging wel door. Dus moest ik alsnog alleen de sprong wagen. Toen ik een meter of 40 achter de kopgroep zat, begonnen de tussensprints waardoor het gat niet meer kleiner werd. Toen ik tenslotte toch aansloot bij de kopgroep, sloot die op hetzelfde moment al aan bij het peloton.
De speaker was nauwelijks te verstaan op het ijs, en ik had niet geteld hoeveel mensen er in de kopgroep zaten. Dat waren er 10 en dus kreeg het peloton de bel al op ronde 11. Toen zat ik nog helemaal achterin en tegen de tijd dat de rest was gaan staan, bleken er 4 meiden vooruit te zijn, dan een groepje van 5 en een meter of 50 daarachter kwam ik.
Weer te laat dus, tekenend voor mijn scherpte in de wedstrijd. Maar goed, ik reed naar het vijftal, waar Foske Tamar van der Wal en Mariska Huisman elkaar nauwlettend in het oog hielden en voor mekaar niet wilden rijden. Carla Zielman zat natuurlijk ook bij hen in de buurt.. En ondertussen waren er nog steeds 4 vooruit. Dus ik besloot niet te wachten op de rest en probeerde naar het voorste groepje te springen. Dat haalde ik niet meer, maar ik bleef wel voor de rest. Dus vijfde in mijn eerste wedstrijd van het jaar. Daar was ik tevreden mee.
Ik ben er achter wat ik vorig jaar fout deed, en ik ben nu hard aan het werk om de schaatstechniek die me voorheen altijd als vanzelf afging nu weer in te slijpen zodat het weer een gewoonte word.
Wat betreft de plannen voor de winter, vanwege mijn blessure is de eerstvolgende langebaanoptie de selectiewedstrijd eind december waar je je kan plaatsen voor de tweede serie world cups e.d. Om daar te komen, moet ik voor 5 december zo hoog mogelijk op de seizoensranglijst staan. Daarvoor zal ik wat wedstrijdjes rijden in Heerenveen en dat betekend ook dat ik voorlopig gewoon lekker elk weekend de marathonwedstrijden kan rijden.
Dus morgen naar Eindhoven, volgende week naar Den Haag…
maar vanmiddag eerst nog even kijken bij mijn broertje, 5 kilometer NK afstanden in Heerenveen!
|
Plaats een reactie
|
Artikelen (RSS)