Elma de Vries.nl

En ik maar denken dat ik dit allang netjes bijgewerkt had. Maar dan nu.

De laatste dag van het EK bracht nog meer moois. Eerst moesten we een uur wachten terwijl we al aan de start stonden omdat het parcours nog niet autovrij was. Nadat de politie een deel weggesleept had en het rondje (op en neer langs de boulevard) een stuk ingekort was, konden we vertrekken voor 42 km.

“Ze”, de anderen, de concurrentie, heeft geleerd van vorig jaar. Dus ondanks talloze uitlooppogingen van ons team kwam er weinig op gang. En toen ontstond er een groepje van 6, met mijzelf, Sabine Berg en 4 italianen. Op het rondje van 3 kilometer, reden Sabine en ik elk ongeveer 100 meter voorop, de rest deden de italianen. Uitzonderlijk.

In het laatste  stuk zaten een paar bochten voordat je de brede rechte finishstraat op komt. De finishstraat was nogal grof asfalt dus moeilijk om daar nog goed te versnellen. En de italianen gingen niet echt hard door de bochten, dus ik probeerde er daar al langs te komen met het idee dat als ik als eerste het rechte stuk op zou komen, ze me niet meer zouden passeren. Maar bij mijn inhaalpoging werd ik vakkundig teruggezet door een goed geplaatst handje op mijn heup. Sabine Berg maakte van de gelegenheid gebruik om de italianen ongestoord langs de andere kant te passeren. Lardani gebruikte mijn snelheid om tegen Berg te sprinten en ik kwam vanuit de parkeerstand weer op gang  om Tuchiarelli nog voorbij te steken voor het brons. Zo jammer, want ik voelde me goed!!

Bij de Heren lukte het Crispijn Ariens om vrijwel in zijn eentje het hele peloton aan gort te rijden. Toen Ingmar Berga in de slotfase ontsnapte, was er dan ook niemand die nog de kracht had om hem terug te rijden. Een geweldige overwinning, Ingmar kon het zelf eerst ook nauwelijks geloven en sprintte door tot de finish hoewel hij zoveel voorsprong had dat dat niet nodig was. Fantastisch gekoerst!

En toen zondag terug naar huis en woensdagavond alweer onderweg voor een trainingskamp in Font Romeu. Een week in de bergen, wennen aan de hoogte, en trainen trainen trainen. Veel meer is er ook niet te doen maar het is daar wel geweldig mooi! Leuke bijkomstigheid dat de Duitse schaatsers ook die week aankwamen en ik dus kon bijkletsen met alle oude bekenden.

1000 meter finale kadetten jongens; Remon fantastische race, vies aan de kant gezet door een italiaan in (aanloop naar) de laatste bocht, vierde. Nog in spagaat van de finish door dezelfde italiaan ook nog even onderuit gedrukt. Maar - wordt vervolgd.

Junioren net buiten het podium op de aflossing.

Dames relay verliep soepeltjes, alle wissels goed, Frankrijk en Duitsland trokken elkaar onderuit, probeerden mij nog mee te krijgen op de vloer ook maar dat lukte gelukkig niet. Dus mocht ik met Zanetti gaan sprinten. Maar zij is anderhalve seconde sneller dan ik op de 200 meter. In de 500 meter finale kwam ze met 20 meter voorsprong over de streep. En in de relay maakte ze geen fout, maar ze reed me ook niet los! Blij met zilver.

Bij de heren was er goede hoop op goud met de snelste mannen van het toernooi in ons team. Moeilijk te zeggen waar het nou precies aan lag, maar het lukte in ieder geval niet. Ze werden vierde.

Daarna de kadetten nog, waarbij de jongens een geweldige wedstrijd reden en Remon in de laatste ronde kon laten zien dat hij echt wel op het podium thuis hoort. Zilver!

Nu vandaag alleen nog de marathon…

de eerste helft van de wedstrijd ging super. Nog nooit eerder zo goed in een puntenkoers op EK/WK gezeten als nu.
Toen kreeg ik een dipje en daar kwam ik niet echt uit. Op de bel stond di Eugenio (italia) eerste met 14 punten, dan Sara Bak en ik met 10 punten en dan Berg en Thum met 9 punten.
Berg en Thum pakten op de finish nog een paar puntjes en stonden dus op het podium. Ik finishte nog wel voor Sara, maar een vierde plek is zuur.
Zeker omdat Mariska en Anniek wederom fantastisch werk gedaan hebben en dan wil je graag dat dat resulteert in een medaille.
Bij de jongens lukte dat wel, Crispijn deed wat hij in Nederland al zo vaak heeft laten zien dit jaar. Hij reed weg, met Bart Swings. Zilver! alweer een medaille voor Nederland.
Nog 2 dagen. vandaag de relay, morgen de marathon…

de laatste avond op de baan zorgde voor een gebroken sleutelbeen van Wim Dillen. Dit gebeurde bij het inrijden, waardoor hij niet deel kon nemen aan de finale en ook niet aan de relay. De junioren jongens haalden met Ewout, Luuk en Lars toch een fantastische en hard bevochten bronzen medaille.
Manon en Bianca haalden het podium net niet op de 1000 meter maar samen met Mariska wel brons op de relay.
De heren relay werd 4e, net als de kadetten jongens en de junioren meiden.
Rick Schipper werd derde op de puntenkoers bij de kadetten.

Na een welverdiende rustdag haalden Bianca, Elma, Ronald en Michel de 200 meter finale, maar die ging die avond niet door vanwege regen.
De afvalkoers werd wel gewoon verreden en het ging verbazend goed bij mij. Halverwege het laatste rechte stuk kon ik de gouden medaille bijna oprapen, maar toen raakte ik de persoon achter mij aan, raakte uit balans, kreeg mijn voeten net op tijd weer onder me voor de spagaatfinish, maar net te laat om Sabine Berg voor te blijven. Weer Berg. Weer tweede. Maar toch erg tevreden, het voelde zo makkelijk.

De volgende ochtend, na slechts een paar uurtjes slaap omdat de afvalkoers rond 12 uur verreden werd en de wekker om 7 uur stond, moesten we eigenlijk om 9 uur de finale 200 meter rijden. Gelukkig regende het weer en konden we na het ontbijt terug naar bed om een beetje bij te slapen.
Vanaf half 3 begonnen we met de 200 meter finales.
Mandy Groot haalde zilver bij de junioren meisjes.
Ronald haalde zilver bij de heren senioren.

Daarna gelijk door met de 500 meter series.
Ik ging makkelijk door, en ook Manon, Bianca, Ronald, Michel en Sjoerd.
Na de kwartfinales waren Manon, ik, Ronald en Michel nog over.
Manon zat in een halve finale met een francaise en 2 italianen, en kwam niet om Contenti en Zanetti heen.
Ik zat in een halve finale met 3 duitses. Ik dacht op de finish dat ik Jana Gegner voorbij was met mijn voet, maar ik bleek er nog 6duizendste achter te zitten. Berg zat er ook weer eens voor. Dus ook net niet door.
De finale-uitslag was Zanetti (met een straatlengte voor, wat is ze snel!!), Gegner, Contenti, Berg.

Ronald en Michel zaten bij elkaar in de halve finale, en gingen beide door.
De finale was een lust voor het oog. Zo zeker, zo snel en schijnbaar makkelijk…Ronald won, Michel 2e. Matthias Schwierz derde. Er is nog niet eerder zo hard meegezongen met het volkslied. Kippenvel.

Vandaag is de puntenkoers. De wedstrijden beginnen weer om 21.00 of nog later. Nu is het nog heet en droog maar voor vanavond word weer regen voorspeld.
Geen probleem wat mij betreft.

Morgen zijn de relays en zaterdag is de marathon.

Ok, korte briefing over de dag tot nu toe:
series 1000 meter, alle senioren vrij makkelijk door. Daarna alle heren uitgeschakeld in de halve finale, alle drie de dames zaten in dezelfde halve finale. Er gingen 3 door dus er was een mogelijkheid om allemaal door te gaan, maar dat bleek iets teveel gevraagd. We reden een erg mooie race met z’n drieen, maar ik verlies gewoon snelheid in de bochten omdat ik er niet goed doorkom, in de laatste 2 rondes gebruikte ik dat maar om de anderen dwars te zitten, maar haalde zelf dus de finale niet. Toch wel tevreden met hoe het ging. Gisteravond, toen Mariska een fantastische punten-afvalkoers aan het rijden was, bijgestaan door Irene, stond ik namelijk al vroeg aan de kant te kijken. Wat een teleurstelling. Deels weggepoetst door het zilver van Mariska, maar het zelfvertrouwen werd er niet beter van.

Vanochtend ook nog de puntenkoersen van de kadetten. Kelly Schouten viel helaas in de finale, Rick Schipper haalde brons!

Wim Dillen geplaatst voor de finale, samen met 3 italianen en 2 fransen. Pittige kluif maar in een finale kan vanalles gebeuren!

Om een uur of 9 beginnen de finales 1000 meter en de relays heats en finales. Altijd een mooie afsluiting van het baantoernooi!

Ik rijd niet meer op de baan, de focus gaat nu op de weg. Ruimte, ruime bochten….ik kijk er naar uit!

de 500 meter kwartfinales zijn gereden. We reden zonder uitzondering goed, maar om bij de laatste 8 te komen moet je nu eenmaal bij de eerste 2 in de kwartfinales eindigen. En dat is moeilijk genoeg. Voor mijzelf liep het zo dat Zanetti vanaf de start weg was en die hebben we niet weer gezien. Het ging tussen Marta Nunez, Sheila Possada en mij voor de 2e plek. Sheila was een half stapje eerder van de startlijn dan ik. Toen ik in de een-na-laatste bocht bij haar binnendoor stak, hingen we gezellig samen tegen elkaar. Iets te gezellig, want dat gaf Marta de kans om er langs te schieten. In de laatste bocht kwam ik nog bijna weer langs Marta maar bijna is niet genoeg.
Ik voelde me goed en ik reed goed, maar dus niet door naar de halve finales. Van de kadetten en junioren is alleen Mark Bisschops door, en van de senioren strijden Manon en Michel in de top 8.

van de kadetten is Kelly Schouten door naar de finale van de afvalkoers. Beau Wagemaker moest er helaas als laatste af in de tweede serie maar ze reed goed dus dat komt later deze week nog helemaal goed.
De jongens moeten hun tweede serie nog rijden. Van de eerste serie is Ids Meijer in ieder geval door.

Nu regent het weer, en er hangen tornado’s boven zee, een indrukwekkend gezicht maar de bijbehorende storm mag snel overtrekken zodat we gewoon verder kunnen met het programma.
Op dit moment onweert het, dus er zal wel weer een wat langere pauze ingelast worden.

alle categorieen hebben vandaag de series 500 meter afgewerkt. Daar zijn we wel de hele dag mee bezig geweest omdat er steeds regenbuien de planning in het water deden vallen.
Morgenvroeg om 9 u gaan we verder met de 500 kwartfinales. Wat er gebeurt met de lange afstand van de kadetten is nog een beetje onduidelijk.
’s Avonds is dan het gewone programma met de lange afstanden voor junioren en senioren dus wellicht komen de kadetten daarbij.

Elma, Manon, Bianca, Ronald, Michel en Mark kwamen allemaal moeiteloos door de series.

Het was een goede eerste dag van het kampioenschap voor Nederland.
Geheel tegen de gewoonte in en daardoor nog mooier, ligt er al een medaille in ons hotel te schitteren.
De 300 meter finale verliep best goed, met plaats 6, 8 en 10 voor resp. Manon, Bianca en Elma. Ronald en Michel vulden de oneven plekken voor ons op met een 7e en 9e stek.

Maar het spektakel begon laat op de avond. Mariska, Manon en Irene reden een sterke afvalkoers. Mariska is altijd sterk op dit onderdeel en kreeg de rol van kopvrouw toebedeeld. Manon deed veel goed werk in het begin van de wedstrijd en moest er uit op een 12e plek. Irene was goed op gang in het tweede deel en hield Mariska probleemloos in de wedstrijd. Irene werd 8e. Daarna was het een zinderende finale waarbij Mariska de turbo’s nog een keer wist te vinden en om Sabine Berg heen sprintte naar het Brons!

Toen wij onze eerste medaille haalden, inn 1997, bij de kadetten, op de relay in Pamplona, stond Mark Tuitert zo hard te springen dat hij door een stoel heen is gezakt. Gisteravond, bij Mariska haar eerste individuele medaille, stond ik zo hard te springen dat ik door een stoel heen ben gezakt.

De herenkoers was een grote puinhoop. Binnen een rondje of 5 had Sjoerd 2 waarschuwingen aan de broek, waarom was nogal onduidelijk. Maar het halve peloton kreeg waarschuwingen, er waren een aantal diskwalificaties waaronder Bart Swings. De belgen hadden nog meer pech, want ergens aan het einde moest Joram van de Berghe er uit. Maar die was niet eens gestart. Toen riepen ze maar om dat Ferre Spruyt er dan uit moest. Terwijl Maarten Swings de benen al stil had omdat hij als laatste over de streep gekomen was. Kortom, de volledige belgische ploeg geélimineerd maar niet omdat ze slecht reden.
Wie echt goed reden, waren onze jongens. Crispijn, Mark en Sjoerd zaten met z’n drieen nog bij de laatste 8. Sjoerd viel net buiten het volledig Azurri gekleurde podium met een vierde plek.

Een succesvolle eerste dag met sterk teamwork in beide races!
Nu zouden eigenlijk de 500 meter series zijn, maar het regent dus we krijgen een beetje extra rust. Met de finales ’s avonds laat en series in de ochtend is de nachtrust niet heel lang dus eigenlijk is die regen nu wel even prettig.

Er schijnt een goede live-webcam te zijn,  ik heb de link op deze site gezet. Links dus. Daar vind je ook de blogspot van cadomotus met verhaaltjes en foto’s van het EK, de website van teamdes met nieuwsflitsen vanuit hier. En natuurlijk zijn er videootjes en meer te vinden op knsb.nl. 

Veel plezier!

Alle senioren zijn door naar de finale 300 meter! Kan me het jaar niet heugen dat dit eerder gebeurt is.
Ook vanavond op het programma, de afvalkoers.

dus om een uur of 7 rijden Elma, Manon, Bianca, Ronald en Michel
tegen half 11 starten Irene, Manon en Mariska, daarna Sjoerd, Crispijn en Mark.

De laatste voorbereidingen op het EK in Italie bestaat uit veel rust.
Heel veel rust. Waar ik persoonlijk iets onrustig van werd maar er was nog genoeg afleiding om me bezig te houden. Ik ben weer eens naar de bioscoop geweest, motor gereden, gezeild, dat soort leuke niet-inspannende dingen.

En natuurlijk toch ook nog wedstrijdjes. Zoals de baanfinale in Heerde, die uitgesteld werd vanwege de stormverwachting en dus vorige week maandag gehouden werd.
Daar reed ik een 300 die zeker niet slecht ging, 4e achter Bianca, Brooke en Manon.
Op de 1000 meter had ik eigenlijk voor het eerst dit seizoen weer echt een wedstrijdgevoel. Kijken, rijden, passeren, sprinten. En niet kijken, rijden, rijden en maar zien waar het schip strandt.
Ik werd vierde door een slechte bocht na de bel, maar erg tevreden over de wedstrijd.
Op de puntenkoers was het ouderwets rammen. Hoewel, ouderwets….”vroeger” reed ik weg en moesten de andere meiden maar zien of ze mee konden. Nu zette Mariska de brommer aan en kon ik het slechts op hangen en wurgen bijbenen. Toen we een rondje voorsprong hadden moest ik eerst een tijdje herstellen. Mariska deed gelijk weer een uitlooppoging maar werd nu wel teruggehaald. Ik vond het een mooi initiatief maar moest even wachten tot het stilviel voor ik zelf weer een poging kon wagen. Dat gebeurde echter wel. Toen ik teruggehaald werd ging Mariska met een grote grijns en de turbo aan nog een keer buitenom.
Sterk hoor! Met de vorm zit het wel goed.
Voor de uitslag maakte het niet uit, Mariska won, ik werd tweede.

In het klassement kwam ik niet voor omdat je minstens 10 wedstrijden gereden moest hebben en door mijn voorseizoen kwam ik daar niet aan.

Het afgelopen weekend moesten we kiezen tussen Vorden en Otterlo. Zo vlak voor het vertrek van het EK mochten we niet allebei rijden.
Met de keus tussen 41 kilometer met grote stukken klinkers in Vorden, of 24 kilometer op een snel parkoers met veel publiek in Otterlo, is de keuze snel gemaakt.
Otterlo dus. Als ik het correct herinner ging de koers over 36 rondjes en de wedstrijd was ruwweg in 3 delen op te splitsen.
De eerste 12 rondjes was een gewone wedstrijd, wat speldeprikjes met sprints voor het 3-rondenklassement (premiesprint over 3 ronden) maar verder niet veel bijzonders.
De volgende 12 rondjes reed ik in mijn eentje vooruit.
De laatste 12 rondjes vond ik zelf veruit het interessantst. Met nog een rondje of 10 te gaan vertrok Brooke uit het peloton met Hilde Goovearts in haar kielzog.
Jessica Gaudesaboos probeerde er naar toe te rijden, op een afstandje gevolgd door Erna Kijk in de Vegte. Oh nee, Erna Last, die nieuwe achternaam moet nog even wennen. Mariska sprong daar mee.
En daarachter gebeurde eigenlijk helemaal niks. Dat beviel mij matig dus trok ik de sprintbenen aan en ging op weg naar het achtervolgende trio. Daar kwam ik wat hard op af, dus besloot gelijk maar de kop over te nemen om te zorgen dat we uit de greep van het peloton zouden blijven.
Toen ik een meter of 50 later omkeek, zat alleen Mariska nog achter mij, Jessica en Erna hadden niet kunnen aansluiten.
Dan maar door, de situatie uitbuiten, op weg naar het leidende duo.
Daar aangekomen ontstond de volgende situatie; Brooke, Mariska en Elma van Cado Motus, Hilde van Stouwdam en nog 6 ronden op het bord.
Dus dan ga je natuurlijk geen kopwerk meer doen als je Hilde bent. En ik was toch zo lekker op gang dus ik deed nog maar wat meer op kop, toen Mariska nog een paar en ik nog eentje en daar was de bel voor de laatste ronde.
Brooke sprintte weg, Hilde er achter aan, ik achter Hilde aan en zo doken we de chicane in. Op het laatste rechte stuk kwam ik nog voorbij Hilde, een succesvolle dag voor Cado Motus!

En nu zitten we in Italie. het is mooi weer tussen de buien door dus het is maar goed dat we al een trainingsweek op de baan achter de rug hebben want in de weinige tijd die we hier ter voorbereiding hebben hadden we nooit zo goed op de baan kunnen worden als dat we nu zijn.

Let the games begin donderdag, 300 en afvalkoers…