Elma de Vries.nl

Zo’n twee weken geleden een echo van mijn blessure laten maken waarbij bleek dat er nog wel behoorlijk wat vocht in mijn spier zat.
Het advies van de artsen luidde dan ook dat ik op pijngeleiding alles mocht doen maar nog een week of drie moest uitkijken en explosieve dingen het liefst vermijden. Dus geen starttraining, krachttraining met sprongen e.d.
Maar ik had afgezien van wat extra stijfheid eigenlijk geen pijn meer dus heb ik de afgelopen weken de training weer opgepakt. En ook na een volledige trainingsweek geen enkele reactie dus ik kan wel zeggen dat ik blessurevrij ben. Maandag krijg ik nog een echo om te controleren of ik niet te enthousiast ben maar ik verwacht goed nieuws.
Afgelopen zaterdag heb ik de marathon in Utrecht al meegereden. Daar heb ik me bewust heel rustig gehouden waardoor ik in eerste instantie de kopgroep miste. Toen ik zag dat er veel goede namen in zaten, keek ik naar een mogelijkheid om er toch heen te springen. Carla Zielman had de slag in eerste instantie ook gemist dus ik dacht mooi van haar gebruik te kunnen maken. Maar net toen ik even niet achter haar zat zette zij haar poging wel door. Dus moest ik alsnog alleen de sprong wagen. Toen ik een meter of 40 achter de kopgroep zat, begonnen de tussensprints waardoor het gat niet meer kleiner werd. Toen ik tenslotte toch aansloot bij de kopgroep, sloot die op hetzelfde moment al aan bij het peloton.
De speaker was nauwelijks te verstaan op het ijs, en ik had niet geteld hoeveel mensen er in de kopgroep zaten. Dat waren er 10 en dus kreeg het peloton de bel al op ronde 11. Toen zat ik nog helemaal achterin en tegen de tijd dat de rest was gaan staan, bleken er 4 meiden vooruit te zijn, dan een groepje van 5 en een meter of 50 daarachter kwam ik.
Weer te laat dus, tekenend voor mijn scherpte in de wedstrijd. Maar goed, ik reed naar het vijftal, waar Foske Tamar van der Wal en Mariska Huisman elkaar nauwlettend in het oog hielden en voor mekaar niet wilden rijden. Carla Zielman zat natuurlijk ook bij hen in de buurt.. En ondertussen waren er nog steeds 4 vooruit. Dus ik besloot niet te wachten op de rest en probeerde naar het voorste groepje te springen. Dat haalde ik niet meer, maar ik bleef wel voor de rest. Dus vijfde in mijn eerste wedstrijd van het jaar. Daar was ik tevreden mee.
Ik ben er achter wat ik vorig jaar fout deed, en ik ben nu hard aan het werk om de schaatstechniek die me voorheen altijd als vanzelf afging nu weer in te slijpen zodat het weer een gewoonte word.
Wat betreft de plannen voor de winter, vanwege mijn blessure is de eerstvolgende langebaanoptie de selectiewedstrijd eind december waar je je kan plaatsen voor de tweede serie world cups e.d. Om daar te komen, moet ik voor 5 december zo hoog mogelijk op de seizoensranglijst staan. Daarvoor zal ik wat wedstrijdjes rijden in Heerenveen en dat betekend ook dat ik voorlopig gewoon lekker elk weekend de marathonwedstrijden kan rijden.
Dus morgen naar Eindhoven, volgende week naar Den Haag…
maar vanmiddag eerst nog even kijken bij mijn broertje, 5 kilometer NK afstanden in Heerenveen!

Allereerst was daar Berlijn. Fantastische omstandigheden, heerlijk weer, gezellige drukte.
Helaas een wat uitgedund startveld vergeleken met andere jaren en dat zorgde er al snel in de wedstrijd voor dat Brooke Lochland, Jana Gegner en ik het gevoel hadden dat wij met ons Cado Motus team het sterkste team in de wedstrijd waren.
En de rest vond dat ook en dus werd er op elke beweging van Brooke en mij gereageerd. Iedereen verwacht van Jana dat ze wacht op de sprint en dus werd men wel wat zenuwachtig toen zij halverwege koers ineens een paar honderd meter voorsprong kreeg. Terwijl ik met Giovanna Tuchiarelli overlegde over samenwerken in een ontsnapping, gingen er twee dames voor onze neus liggen en was er voor ons geen andere uitweg dan via de dames en daardoor het asfalt, met onze samenwerking een start te maken door samen terug te rijden naar het peloton.
Omdat de twee vallende dames onze valpartij grotendeels gebroken hebben, vielen de verwondingen mee.
De finale ging simpelweg te langzaam, en wat doen vrouwen dan, die gaan duwen en trekken tot de nagels er zowat aan te pas komen. Ik houd daar niet zo van, en dus sprintte ik uit het gedrang naar voren. Geheel tegen mijn eigen voornemen in, gebeurde dit voor de Brandenburger Tor. Als ervaringsdeskundige weet ik dat je met de Berlijn Marathon, pas na de Brandenburger Tor je eindsprint in moet zetten, omdat dat laatste stuk over de Strasse des 17. Juni nog bedriegelijk ver is.
Maar ik begon dus voor de Tor, met twee opties: a) ik ben zo goed dat ze er toch niet langs komen, of b) zo trek ik in ieder geval de sprint aan en kan Jana haar goede positie benutten.
Zowel plan A als plan B konden de prullenbak in. Sabine Berg won de wedstrijd..
een paar mooie foto’s heb ik nog wel met dank aan Soren Helmsoe van www.vark.de

En toen was er ijs. En dus word er geschaatst. Het is weer even wennen, maar ik weet wat er moet gebeuren, het is alleen een kwestie van de juiste timing weer te pakken te krijgen.
En dan staat niets een goede winter in de weg want de fietstesten die we gedaan hebben geven aan dat het met de conditie wel goed zit.

Maar dan moet je wel je hoofd er bij houden als je krachttraining aan het doen bent. Bij gebrek aan beter gebruik ik vaak 2 op elkaar gestapelde steps voor box-squats en 1-leg-step-ups.
Deze bewuste keer had ik twee oude steps, waarvan de rubberen voetjes al van de onderkant verdwenen waren en lette ik niet goed op waar ik stond. De steps schoten van elkaar af, ik klapte plat voorover en nu zit ik met een blessure waardoor ik de afgelopen anderhalve week niet pijnvrij kon lopen, laat staan schaatsen.
Er werd mij in Erfurt zelfs al gevraagd of ik daar nu was als coach, maar die stap in mijn carriere wil ik voorlopig niet maken!
Ik was daar met de intentie een goed trainingskamp te draaien, iets wat door de blessure dus volledig in het water viel. Gelukkig was het daar wel mooi weer en kan ik nog wel een beetje fietsen.

Met de constante neerslag van hemelwater hier in Nederland, is fietsen ook niet echt aanlokkelijk. Maar, ik heb een andere fijne motivator; mijn nieuwe hartslagmeter!
Na een uitstekend persoonlijk advies van Hartslagmetershop.nl

ben ik nu in het bezit van een mooie nieuwe hartslagmeter met o.a. GPS functie en kan ik dus weer nauwkeurig bijhouden wat ik allemaal doe in mijn trainingen.

Samenvatting studio sport

En toen was het alweer bijna winter. Dus is er een korte rustperiode ingelast die in de volksmond ook wel herfst heet.
Omdat ik niks beters te doen had, de wisselbeker voor Terschelling vast ingeleverd moest worden en er de laatste tijd nogal wat te doen was om de lage opkomst bij skeelerwedstrijden, besloot ik toch maar in Rijssen te starten.
Een mooi parkoers met een pittige heuvel en deze zaterdag ineens 26 graden op de thermometer. Dat was raar, omdat het niet heel zonnig was, maar dat waren nu net de omstandigheden die ik ook al gehad had in Korea dus daar was ik wel aan gewend. Desondanks was het allesbehalve makkelijk. Hilde Goovearts en Brooke Lochland deden wat ze volgens mij het grootste deel van het seizoen al doen, ze maken elkaar, en en passant alle concurrentie, gek door er vol in te vliegen en dan maar door te gaan. Met als gevolg dat Brooke 80% van de wedstrijd alleen vooruit heeft gereden en Hilde 70% van de wedstrijd er achteraan, met mij op de trekhaak. Dat was dan ook de uitslag van de wedstrijd, waarbij Manon de pelotonsprint won en dus 4e werd.

Na een dagje dierentuin en een dagje babysitten op mijn lieve nichtjes, allerlei leuke activiteiten maar geen training, nam ik de boot naar Terschelling voor de afsluiter van de nederlandse competitie; de Brandaris Classic. Op de boot scheen de zon nog, maar eenmaal op het eiland was dat snel over helaas. Dus een wedstrijd over 48km in de regen. En zelfs toen het halverwege droog werd bleef het wegdek nat, omstandigheden waar je mij niet blij mee maakt. Ploegmaatje Brooke deed wat ze gezegd had niet te zullen doen: demarreren in de eerste ronde. Regenkoningin Hilde Goovearts reageerde natuurlijk en de rest vond dat geloof ik eigenlijk wel prima zo, hoewel de rest halfkoers nog maar uit 6 dames bestond.
Marieke, Margo, Mariska, Carla, Anita en ikzelf.
Superzonde van zo’n mooie wedstrijd en goede organisatie, maar gelukkig waren alle deelnemers ’s avonds wel weer van de partij bij het eveneens goed georganiseerde feestje in strandpaviljoen de Branding. Hilde won de wedstrijd overigens dus ik hoefde de wisselbeker niet meer mee naar huis te slepen.

Na Heerlijke pannenkoeken bij Hans&Grietje in Midsland, en blokarten (hoe cool is dat!) op het strand was het weer tijd om naar huis te gaan.

Deze week gaan we testen doen en misschien zelfs al eens schaatsen, dan is er dit weekend de allerlaatste skeelerwedstrijd van het seizoen in Berlijn en dan gaat toch echt het schaatsen weer beginnen.

video met prachtige fotos van het WK, terwijl je de themesong hoort.

Laat ik volstaan met te zeggen dat het een leuke week was in Korea, met fantastische prestaties van Crispijn en Michel met hun bronzen medaille.
Lisanne die de eerste wedstrijd al pech had door met geen mogelijkheid een valpartij te kunnen ontwijken, maar daarna elke wedstrijd beter ging rijden. Mandy die als sprintster aardig meekwam op de lange afstanden.
Niels, op het EK al een beetje in het diepe gegooid, bleek ineens heel goed te kunnen zwemmen en hij stond Ruurd bij in zijn zoektocht naar succes. Succes dat iets moeilijker te behalen bleek dan bij het EK, maar ik vond het al een succesje dat deze mannen en Lars zich wisten te plaatsen voor de relay finale, ondanks dat ze hiervoor nog nooit een relay (samen) hadden gereden.

Bianca, die in de halve finale stond van de 1000 meter, en had ze in de andere halve finale gestaan, dan had ze zelfs de finale gehaald, Manon die zich op alle vlakken staande hield (en ja, dat is een prestatie op zich, als je kijkt wat voor EK zij achter de rug heeft). Mariska beleefde helaas weer een valpartij anders had ze zeker betere uitslagen gereden op de piste.
Ik had een beetje hetzelfde probleem, zonder de valpartij, ik reed hartstikke goed, lekker in de groep, maar -ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen- de wedstrijden duurden gewoon te lang. Na 40 rondjes op een hobbelige piste waar je alle zeilen bij moet zetten om door de bocht te komen, protesteerden alle spieren..en dat is te vroeg als je 75 rondjes moet.

Mark reed goed, maar op de baanrelay fenomenaal. Helaas werden hij, Crispijn en Michel gepiepeld door de Argentijnen en haalden ze net de finale niet, maar ook Michel heb ik nog nooit zo hard door een bocht zien gaan. Crispijn warmde op de baan al flink op maar brak op de weg pas echt los, ingmar had er iets meer moeite mee op zijn eerste WK sinds 2004, maar toen hij de relay serie moest rijden omdat Michel zich geplaatst had voor de 500 meter finale, stond hij er en reed hij geweldig.

Bianca, Manon en ik reden trouwens ook een sterke relay, we werden dan wel 5e, maar tussen de nr 1 en ons lag nog geen anderhalve meter, brons lag binnen handbereik. En dat terwijl de twee landen die vorig jaar afwezig waren, nu wel in de finale stonden. En wie nog wil beweren dat de relay op het EK niet moeilijk genoeg is voor ons, van de 4 landen stonden er 3 in de WK finale, dat bewijst genoeg.

Vorig jaar twee bronzen medailles (voor de meiden) dit jaar twee bronzen medailles (voor de heren) waaronder 1 op de sprint, wat nog nooit eerder is gebeurd! Volgend jaar is het WK in Italie, ik ben al begonnen met sparen voor trainingskampen want ik wil die baan onder de knie hebben voor we aan het toernooi beginnen en niet pas bij de laatste afstand

Een dag voor het EK vroeg een van mijn beste vrienden: “ben je er klaar voor?” en ik antwoordde: “ja”.
De reactie: “ben je ziek?!”

Nou, nee, ik voelde me goed en hoewel ik mezelf nog niet direct zag excelleren in de sprintafstanden dacht ik toch wel klaar te zijn voor de lange afstanden.
Maar ook al hadden we veel op de baan getraind die door anderen vaak als lastig word ervaren en ook al voelde ik me goed, tijdens de wedstrijden liep het allemaal niet. Een goede verklaring heb ik er niet voor.
Gelukkig deed het team het wel geweldig, beter dan ooit op een baantoernooi en ik vind het stiekem leuk om te denken dat ik daar de afgelopen 7 jaar de aanzet toe heb gegeven.
En ook al wacht het team niet meer op mij om het binnenhalen van medailles op te starten, ik moest zelf nog wel even wachten.
Het baantoernooi was succesvol, goed georganiseerd en goed bekeken. De tribunes zaten vol en de livestream op schaatsen.nl werd net zoveel bekeken als tijdens het EK allround schaatsen.

Maar woensdag mochten we eindelijk aan het wegtoernooi beginnen. En toen ging het regenen. Ik liep door het hotel te stuiteren, wist niet waar ik met al die energie naar toe moest.
Ik moest er mee naar bed, dat was niet bevorderlijk voor de nachtrust. De volgende ochtend werd dan de puntenkoers eindelijk verreden. En wel geheel volgens plan, met Manon die in het begin de boel aanjoeg, Mariska die een vroege ontsnapping in gang zette en ikzelf die dan, als iedereen op apegapen ligt, wegrijd uit het peloton. Enige kink in de kabel was Nathalie Barbotin, die bij de ontsnapping van Mariska zat en ook daarna vooruit bleef. Ze haalde genoeg punten om het goud voor onze neuzen weg te kapen maar met zilver en brons konden Mariska en ik zeer tevreden zijn.

Vanwege de regen en het veranderde programma moesten we dezelfde dag nog de afvalkoers rijden. Dat bleek toch wat zwaar dus haalden we de finale daarvan helaas niet.

Dat mijn -normaal toch niet slechte- sprintbenen er niet onder zaten deze week bleek weer in de 500 waar ik kansloos bleef steken in de series.
Maar op de relay bleek weer eens hoe goed we op elkaar in gespeeld zijn als team. Dankzij het intensieve werk van fysio’s Berry en Thijs had ik geen last meer van mijn schouder.
De laatste wissel op Manon was niet de beste die ik wel eens heb gedaan, maar met een fantastische laatste ronde was er eindelijk goud voor Nederland op de relay!

En met dat vertrouwen in het presteren van het team gingen we de marathon in. Helaas was de straat nog nat en dat leverde spekgladde taferelen op. De inzet van het team was er niet minder om maar het bleek onmogelijk om er een harde wedstrijd van te maken, elke poging daartoe werd afgestraft met een valpartij.
Van de 9 dames die voor Nederland startten, zijn er 6 onderuit gegaan waarvan een aantal meer dan 1 keer en Ria zelfs in de eerste ronde al haar pols brak.
Dat, in combinatie met het feit dat iedereen van ons het initiatief verwachtte en wij niet met onder andere allround topper Berg naar de streep wilden rijden, zorgden voor een zeer lastige wedstrijd.
Twee ronden voor het einde was Barbotin er ook klaar mee, en zij hield de benen stil waardoor ze mij de kans gaf om weg te rijden. Het was een alles-of-niets poging, 6 kilometer voor de finish. Een ronde voor het einde werd ik weer teruggepakt maar dat was te kort om nog te herstellen voor de finish. Toen Nele Armee daarna van de gelegenheid gebruik maakte om er vandoor te gaan, was de strijd gestreden.
Duitsland, die nog met 4 meiden in het groepje zat, deed niks, won dan wel het sprintje om de overige medailles.

Ik kan niet zeggen dat ik tevreden ben over hoe ik het EK doorgekomen ben. Ik had niet het gevoel dat ik kon doen wat ik wilde in de wedstrijden, zoals ik dat andere jaren wel kon. Word ik dan echt oud? Wat heb ik anders gedaan dan andere jaren?
Hoe maak ik die stap nog die nodig is om op het WK te staan waar ik wil zijn?

Maar ook, ik heb weer een Europees shirt in huis hangen, dat was alweer 4 jaar geleden dus daar ben ik hartstikke blij mee. Op de puntenkoers liep alles goed, met mijn uithoudingsvermogen is niks mis.

Dus op naar Korea.

De wedstrijden in Wolvega konden nog redelijk afgewerkt worden en gingen best goed. In de afvalkoers reden de Duitse meiden zich stuk op mijn ontsnapping, waarna Brooke Lochland weg kon blijven en de afstand won. Bij de 1000 meter hadden zich zoveel dames afgemeld vanwege het slechte weer dat we uiteindelijk maar met 7 dames in totaal aan de start van de halve finales stonden. Toen hebben we direct de finale maar gereden. Helaas op een nog halfnatte baan, terwijl de overige finales op een droge baan werden gereden. Ik werd geloof ik 4e, maar dat zegt niet zoveel.
De laatste dag van het weekend, in Haulerwijk, regende het constant en heeft de jury besloten de wedstrijd af te lassen.

Na zoveel weekenden wedstrijden besloot ik om toch niet naar Berlijn te gaan voor voorlopig de laatste Europa Cup.
En zo kwam het dat ik op de motor naar vrienden in Assen ging, tijdens de uittocht van de TT. Wat een gaaf gezicht, al die duizenden motoren die de snelweg bevolken. Mijn motor komt bij Ter Braake vandaan en ik denk dat een beetje aandacht wel terecht is voor de goede service die zij geleverd hebben.
En als je dan richting Assen rijdt, dan zie je Iwemania #53 op viaducten gekalkt staan. Dat slaat natuurlijk op Jasper Iwema, de drentse Rossi. En dan mag je zelf even bedenken hoe moeilijk het is om als jochie in Drenthe te zeggen: ik wil motorcoureur worden. (geld ja, want je traint niet met een voetbal in de achtertuin) Maar ondertussen sprokkelt hij wel WK punten bij elkaar.

De motorsport heeft last gehad van het vele slechte weer de laatste tijd en ook wij krijgen bijna het gevoel dat de herfst haar intrede heeft gedaan en de schaatsen uit het vet moeten. Maar vandaag piept er een zonnetje tussen de wolken door en het KNMI heeft beloofd dat het de komende week overwegend droog blijft. Dat moet ook, want het laatste wat wij willen is een EK in Nederland die in het water valt!
Alle informatie over het EK is te vinden op Schaatsen.nl
Kom en kleur de tribunes oranje!

Er is dit weekend natuurlijk gewoon weer een wedstrijd. Als onderdeel van de Europa Cup lijkt het internationale weekend van de clubs in Haulerwijk en Wolvega weer een toernooi van hoog niveau te worden.
Informatie over deze wedstrijd is te vinden op: internationaalweekend.nl

Wil je echter eens wat anders beleven, neem dan eens een kijkje op een (biologische) boerderij. Neem daarvoor eerst een kijkje op:
lekkernaardeboer.nl
En vind deelnemende boerderijen onder andere in Echten en Ruinerwold.

En neem je kinderen mee, dan steek je ze natuurlijk in een overall van Vieskleding.nl zodat ze lekker vies kunnen worden bij het buitenspelen.

NK marathon samenvatting (laatste 25 seconden)

Voordat de wedstrijd begon had ik last van onrustige maag en darmen en ik zit al een week of drie in die vervelende staat van vermoeidheid waarin je niet scherp genoeg bent om te winnen en niet moe genoeg om niet te trainen. Met het EK nog 6 weken voor ons, wil ik ook nog niet de training nu al terugschroeven, maar ik wil eigenlijk wel ook van dit zware trage gevoel af.

38 rondjes op de teller, na een rondje of 10 begon mijn  lichaam wat te kalmeren, dan gaat alle energie gewoon daarheen waar het nodig is en word het gerommel in maag en darmen stopgezet. Met nog 24 (ongeveer) rondjes te gaan demarreerde Manon. De achtervolging ging niet echt georganiseerd dus het gat werd snel groter en met Manon in de vorm waarin ze nu steekt is dat gevaarlijk.

Mariska en ik besloten achter haar aan te rijden maar net toen ik van kop af was viel er achter Mariska een gaatje. Dus sloot Mariska eerst bij Manon aan en kwam ik even later alsnog in mijn eentje ook naar voren. Vervolgens hebben we goed samengewerkt om onze voorsprong verder uit te bouwen.

In de laatste drie ronden probeerde ik nog weg te komen, een lange inspannende poging maar Manon sloot het gaatje toch. Toen wist ik dat het een eindsprint zou worden. De finishstraat was nog wat nat aan de zijkanten (de rest van het parkoers gelukkig helemaal droog) dus maar 1 perfecte lijn naar de streep. Ik moest als eerste de laatste bocht door.  Op het rechte stukje naar de laatste bocht toe kwam ik relatief makkelijk langs Manon, maar ik liet alle ruimte voor haar om de bocht goed aan te snijden.  Ik kwam nog wel als eerste de bocht uit maar Manon zat zo dicht achter me en iets meer aan de binnenkant dat we bij de eerste slag op het rechte stuk elkaar raakten. En toen klapte ik vol op mijn helm en arm en schoof een meter of 3 langs de stoeprand.

BENG!!!????****!!!

En daar lag Knorretje en vroeg zich af wat er gebeurd was. Eerst dacht hij dat de hele wereld uit elkaar gebarsten was; en toen dacht hij dat misschien alleen het Woud-gedeelte ervan de lucht in was gegaan; en toen dacht hij dat dat misschien alleen met hemzelf gebeurd was en dat hij nu moederziel alleen op de maan zat of daaromtrent, en dat hij Christopher Robin en Poeh en Iejoor nooit meer terug zou zien. En toen dacht hij: ‘Nou ja, ook al ben ik op de maan, dan hoef ik nog niet aldoor plat voorover te blijven liggen,’ en dus stond hij voorzichtig op en keek rond. Hij was nog steeds in het Woud!                          (uit; Winnie-de-Poeh)

Tsja, ik lag nog steeds op het parkoers, we hadden net voor de finish het groepje dat om plek 4 streed ingehaald en de finish was nog geen honderd meter verderop. Dus dan sta je op en rijd je naar de streep.  Pijn, Teleurstelling, Boosheid -al weet ik niet precies waarop-…. en mijn hoofd! ik klapte echt heel hard op mijn hoofd! Een beetje duizelig maar dat trok na de finish snel weg. Een EHBO’er die zich netjes voorsteld maar ik schrob liever zelf met die spons mijn schaafwonden schoon. Sterilon er op, moet dat nou echt?! dat prikt..! Interviews, ik zou niet meer weten wat ik gezegd heb. Dat ik een hekel heb aan vallen, ja, ik doe dat ook eigenlijk nooit. Dopingcontrole, ook dat nog. Anniek ter Haar die me columbian cream aanbied en me netjes volplakt met fixomul (reuze bedankt daarvoor!)

Even later voel ik me eigenlijk weer prima. Broertje Bob stuitert ook onderuit in de herenwedstrijd, komt er ook zonder al  te veel kleurscheuren maar met televisiesecondes vanaf. Bart rijdt de wedstrijd uit in het peloton.  Crispijn Ariens en Ingmar Berga leveren een fantastische strijd af. En dan de huldiging. Wat een publiek in Otterlo, en zoveel mensen die het Wilhelmus meezongen, mooi hoor. Otterlo was altijd al een van mijn favoriete wedstrijden; veel publiek en een mooi rondje. Maar dit nieuwe rondje met het nieuwe asfalt is haast nog mooier, paar rechtse bochtjes er in, paar lange rechte stukken en nog steeds veel publiek. Top!

En nu is het the day after. De laatste keer dat ik serieus gevallen ben is zo’n 4 jaar geleden en het rolletje fixomull dat ik daarvan had is inmiddels allang gespendeerd aan concullega’s. Heup, knie en schouder zitten ook nog netjes maar mijn elleboog moest een klein beetje bijgewerkt worden. Ik vond nog wel een oud tubetje columbian cream (wat eigenlijk Inotyol heet en volgens mij gewoon babyzalf met zink is) en wat gaasverbandjes.

En ik had beloofd het totaal aantal (inline skate-)titels te vermelden. Ik wilde dat graag deze week doen omdat ik hoopte dat het er dan 1 extra zou zijn. En zoals de speakers meldden, dat zou dan mijn zevende NK Marathon titel zijn. Maar dat feest ging niet door.
Eerlijk gezegd tel ik nu ook gewoon van mijn website waarbij ik zie dat ik schandalig achterloop.

NK marathon 6x senioren, 2x junioren,  1x kadetten

NK baan 18x senioren 4x relay, 6x junioren, 2x kadetten, 1x cat.5 meisjes (wat was dat?!)

NK weg staat nog niet eens op mijn site. Dit jaar: 0, vorig jaar in Sneek, alleen de puntenkoers. Het jaar er voor, de premiere  in Biddinghuizen denk ik 2x maar dat weet ik niet zeker. Google levert ook niks op dus ik zal eens bij de ouders navragen, ik weet vrij zeker dat die het zich herinneren, of dat het ergens in een plakboek is terug te vinden. Vooralsnog tel ik voor de vorm 3x.

Totaal: 27x senioren individueel 5x relay, 12x jeugd = 44 titels.

Niet zoveel als dat ik dacht haha. Maar we rijden natuurlijk nog maar 3 jaar de kampioenschappen op de weg, dat scheelt 4 kansen per jaar. Daarnaast heb ik in 2003 geen NK’s gereden vanwege een sleutelbeenbreuk (links), in 2006 geen NK baan vanwege een sleutelbeenbreuk (rechts) en vorig jaar geen NK baan vanwege een hielbotbreuk. Maar met een handjevol titels in het schaatsen kom ik toch al wel aan 50

Het zijn drukke weken geweest sinds het trainingskamp. Elk weekend was er wel ergens een Europa Cup. De eerste was dicht bij huis, in Heerde. Het waaide en was niet overdreven warm, de wedstrijden gingen wel goed want Manon en Jana versloegen regerend Europees Kampioen Zanetti op de 500 meter en ikzelf werd tweede in de afvalkoers, maar het programma duurde lang door alle pauzes terwijl de rijders, zeker op zondag, gewoon op tijd klaar wilden zijn en die pauzes niet zo nodig vonden.

De volgende Europa Cup was in Mechelen. Een toernooi dat groots begon maar vorig jaar alleen nog een clubje Nederlanders als buitenlands bezoek had werd op deze manier nieuw leven in geblazen. De piste heeft lange bochten en zeer korte rechte stukken wat het inhalen erg lastig maakt.
Daarbij was het rond de dertig graden en begon het hangen langs de baan ons danig op te breken. Gelukkig hield onze duitse ploegmaat Jana de eer hoog door gewoon weer op alle afstanden op het podium te staan. Uiteraard wel geholpen door Manon en mij maar onze eigen uitslagen stelden niet veel voor.

maandag dinsdag woensdag tweemaal trainen.
En donderdag naar Weinfelden. Met een wat grotere groep dit keer, omdat het een betonnen baan is, enigzins vergelijkbaar met Heerde en hoe meer wedstrijdervaring we daarop krijgen, hoe beter.
Maar met 6 van de 11 dames aan de start in een Cado Motus pak, maakt de wedstrijd niet perse makkelijker. De conclusie die we konden trekken was dat wij al het werk gedaan hadden en de rest daarvan profiteerde. En dat is niet zoals het moet.
Mariska, Brooke en ik reden na dit weekend door naar Worgl voor de volgende Europa Cup.
Dankzij http://www.sportconsulting.nl hadden we een fantastisch onderkomen in Tiroler Stuben vlakbij de baan.
Dankzij Robert Petutschnigg en zijn club SC Latella Speedskating Worgl hebben we mooie routes gefietst en stevig getraind op de baan.
Tijdens de tocht naar de Achensee, kreeg Brooke een zonnesteek waardoor ze de rest van de week ziek was en dus ook niet de wedstrijden heeft gereden.
Mariska en ik voelden ons prima met al die fietsuren in de benen en dat resulteerde voor mij in een tweede tijd op de 300 achter Jana en winst op de puntenkoers.
Nogmaals complimenten aan de organisatie in Worgl, alles was goed voor elkaar. En ja, het was weer een weekend dat lang duurde, maar dit keer kwam dat tenminste door het deelnemersveld van 450 skaters.

En dan het NK weg in Almere. Als ik aankom bij het parkoers, roept iedereen: dit is net wat voor jou”.
Blijkbaar heeft iedereen de indruk dat ik van rare, gekke dingen houd. Nu valt dat in praktijk best tegen en zeker waar het op parkoersen aankomt. Het EK-weg parkoers in Italie vorig jaar vond ik fantastisch, en dat was breed, ruim, geen moeilijke bochten…
De rijders moeten risico kunnen nemen, maar het risico moet niet ingebed zijn in het parkoers.
En dat was het hier wel degelijk.
Het asfalt dat er lag was glad, normaal gesproken fantastisch, maar niet als je zulke krappe bochten moet maken zoals hier want dan heb je te weinig grip om de bocht goed te houden. en dan heb ik het nog niet eens over de natuurstenen goten met de richels die breed genoeg zijn om met je wielen in te blijven hangen. Een zo’n goot ligt dan ook nog eens in de rijrichting.

Als het kalf verdronken is, dempt men de put en dat is wat hier gebeurde. Na een aantal valpartijen door ‘de goot’ op de eerste dag, lag er de tweede dag een latje in zodat je niet meer kon blijven hangen.

Maar de tweede dag zorgden de weersomstandigheden weer voor een andere uitdaging, regen. Natuursteen word dan spekglad en met drie van zulke richels in een bocht die ik in het droge al bijna niet hield….
drie keer springen over een spekglad stuk, om te landen op glad asfalt en daarbij ook nog ongeveer haaks de bocht om te moeten…
respect voor alle rijders die “gewoon” gereden hebben, maar ik ben na 1 rondje uit de puntenkoers gestapt.

Onverantwoord. Dat vind ik. Maar organisaties en jury’s malen daar niet om, want de meeste rijders rijden toch wel als er gezegd word: daar moet er gereden worden.

Over de rest van het weekend kan ik kort zijn. 3 keer brons. En nee daar ben ik niet tevreden mee.

En nu hebben we net weer een weekend achter de rug, met het NK baan in Heerde.
De 300 begon weer met brons. Klinkt ok maar niet als je de verschillen in tijd hoort, ik zat een seconde achter winnares Manon Kamminga.
De afvalkoers reed ik erg goed (al zeg ik het zelf) maar een kleine overschatting in de laatste 3 rondes zorgde ervoor dat ik toch als 4e over de streep kwam. Maar wel tevreden.
1000 meter: 3e. Ik kan me nu even helemaal niet meer herinneren hoe het ging.
Puntenkoers. 1e! He he, eindelijk. En nog relatief makkelijk ook. Ik deed gelijk van af het begin voor elke puntensprint mee en al bij de 4e of 5e sprint raakte ik samen met Bianca Roosenboom los van de rest. Een rondje of 4 later zag ik dat het achtervolgende groepje het jagen opgaf en met nog 20 rondjes te gaan sloten Bianca en ik weer aan met een rondje voorsprong.
Toen was er bij iedereen wat verwarring over wie nu voor de punten moesten sprinten. Een rondje voorsprong wint altijd, maar als de koplopers terug zijn bij de groep mag dan iedereen weer sprinten voor punten?
Niemand leek dat te weten, dus dat gaan we zelf wel even nazoeken (hoewel de jury dat zou moeten weten natuurlijk).
Niet dat het Bianca en mij veel uitmaakte, wij bleven gewoon gaan en maakten het elkaar elke sprint nog moeilijk voor de punten. Ik had op de finish ongeveer 12 punten voorsprong.
De laatste dag, 500 en relay. Op de 500 schoof ik finaal uit de laatste bocht, had ik vanwege de hitte toch wielen met meer grip moeten plaatsen. Nu werd ik 4e achter Manon, Bianca en Marieke van Hoek.
De relay reed ik met Manon en Bianca dus dat was ‘noblesse oblige’ een overwinning.

Volgende week het NK marathon. Daarna zal ik mijn belofte nakomen (nouja, mijn door speaker Jan opgelegde belofte) om te achterhalen hoeveel gouden medailles ik in mijn leven gewonnen heb op een NK..
Op naar Otterlo!

NB: bij deze wil ik nog even mijn respect betuigen voor al die meiden die er dit weekend stonden. 11 dames per afstand op een NK is natuurlijk belachelijk weinig, zeker als er bij de baancompetitiewedstrijden wel 25 aan de start staan. Maar daarom des te meer respect voor die meiden die er altijd zijn, die altijd hun beste beentje voor zetten en zich niet uit het veld laten slaan door de moeilijke piste in Heerde of het vooruitzicht te moeten rijden tegen “die cado motus dames”.

Hilde-Marije Dijkstra, Ria Westenbroek, Antoinet Prins, Marita Hut, Ilona Grandia, Marieke van Hoek, Yvonne Spigt, Carin Ketellapper. e.a. Bedankt! (en ik snap dat jullie niet op de huldiging wachtten, maar anders hadden jullie ook bloemen gekregen )

(c)bildimpressionen.de

foto van de 300 meter start in Gross Gerau

500 meter finale video met dank aan bildimpressionen.de