Elma de Vries.nl

Maart tot half april is de vakantieperiode voor de meeste schaatsers.
Maar mijn winter was niet te vergelijken met andere jaren dus was ik in maart al relatief fris. Na een paar dagen Inzell waar ik de schaatsen niet eens mee had maar wel een fantastisch WK meegemaakt heb met medailles voor mijn kleine broertje en een paar dagen in Londen voor een roeiwedstrijd, was mijn vakantie periode alweer voorbij.
Met de leden van de nationale selectie die in Heerenveen en omgeving wonen zijn we alweer een paar weken volop aan het trainen. Na een periode van 12 keer in de week trainen is het haast een verademing dat de wedstrijden weer beginnen hoewel we daarnaast natuurlijk gewoon doortrainen.
Mijn eerste wedstrijd was in Geisingen. Er stonden maar tien dames aan de start, maar daarvan hebben alle tien ooit al eens een medaille op het WK behaald.

Met onze nieuwe ploeggenoot Jana Gegner haalden we gelijk de winst binnen van dit toernooi hoewel dat waarschijnlijk meer aan Jana’s goede vorm lag dan aan onze hulp want Bianca en ik hadden nog geen wedstrijdsnelheid in onze zwaargetrainde benen.

De woensdag er na de eerste baanwedstrijd in Nederland, in Wolvega.
Ik won de 300 meter, voor Bianca en de tijden waren al behoorlijk goed. Op de afvalkoers reed ik al vroeg weg. Carla Zielman sprong al snel mee en even later kwam ook Anniek ter Haar er aan. Toen Anniek aansloot schroefde ik het tempo wat op om te voorkomen dat nog meer mensen uit het peloton de sprong zouden wagen maar dat zorgde ervoor dat ik weer alleen reed. En zo reed ik de laatste 15 rondjes alleen vooruit.
Bianca Roosenboom en Mariska Huisman werden tweede en derde.

Op vrijdag togen we naar Gross-Gerau. Volgens mij heb ik sinds 1998 slechts twee edities van dit toernooi overgeslagen en ik rijd er ook altijd goed.
Maar het is ook de sterkst bezette wedstrijd buiten de officiele kampioenschappen dus ik heb hier slechts eenmaal gewonnen, in 2000, toen ik nog junior was. Dat jaar won ik ook 4 medailles op het EK.
In 2007 stond ik op het podium, hetzelfde jaar dat ik europees kampioen werd op de 1000 meter.

En dit jaar werd ik derde op de 300 meter achter Contenti (italie, al jaren vaste medaillekandidaat op de EK-sprintafstanden) en Jana Gegner (topsprintster van Duitsland en nu ploegmaatje bij Cado Motus). Op de 500 werd ik zelfs tweede achter Contenti, op de puntenkoers reed ik weg met Nele Armee (Belgie) en Tina Struver (Duitsland). Eerst werkten we goed samen maar toen Tina dacht dat het peloton terug kwam ging ze sprinten voor extraa punten. Dus toen heb ik nog wat harder doorgereden en pakte die punten mee. Met nog 5 rondes te gaan had ik genoeg voor de winst!
De volhende dag was er alleen nog een afvalkoers, waarbij ik 5e mocht worden als Nele won, de nummer twee in het klassement. Ik hoefde dus alleen maar te zorgen dat ik in de finale ronde terecht kwam. Jana kon echter nog tweede worden als ze Nele en Cecilia Baena voor zou blijven.
Het was maar een 5 kilometer en Bianca ondersteunde ons geweldig in de eerste helft van de koers. Daarna heb ik rondenlang op kop gereden om Jana uit de wind te houden.
Ik voelde me supersterk en twijfelde er niet aan dat ik wel in de finale zou komen.
En dat gebeurde ook. Helaas verloor Jana nipt op de streep van Cecilia en werd ze dus derde in het klassement. Maar ik ben de eerste nederlandse senior die het toernooi in Gross-Gerau heeft gewonnen.
En gezien het verloop van de seizoenen 2000 en 2007 beloofd het een mooie zomer te worden!

De baanwedstrijd in Purmerend was weer een mooie training, Bianca won de 500, ik de puntenkoers.

En vanaf donderdag hebben we al trainingskamp, eerst in Heerenveen met indoortrainingen en nu in Heerde.
We treffen het geweldig met het weer maar toch lig ik nu binnen op mijn bedje. Alles is stijf en enigzins pijnlijk, niet zo gek na een wandeltocht van 20 km met een rugzak met skeelers er in. Hoewel de fietstocht van vrijdag misschien wel net zo zwaar was, toen de jongens nog vol enthousiasme 40 km/h op de teller hielden en niet alle meiden uit de wind konden zitten.
Dat dus, en dan zaterdagmiddag na de indoortraining aantreden op een wedstrijd in Puttershoek.
De tijden van de 100 meter zijn op z’n zachtst gezegd discutabel met een reactieschot van de starter en 1 handklokker bij de finish (hoewel de finish op transponder scheen te gaan).
Op de 1000 meter stonden er bij de heren in de eerste serie 6, tweede serie 8 en derde serie 10 heren aan de start. Lekker verdeeld. Maar het toppunt vond ik de afvalkoers van 25 ronden waarbij we na 1 ronde de bel kregen en er elke ronde iemand afviel. De finale hoort met 5 rijders gereden te worden en door dit systeem hadden we dat aantal bereikt met nog 5 ronden te gaan. Bij de heren reden de 5 finalisten zelfs nog 9 ronden aan het einde. Ik weet zeker dat de eerste afvallers graag 8 ronden zonder afvallingen in het begin van de koers hadden gereden, zoals het hoort te gaan.
Je komt immers niet voor niets naar het diepe zuidwesten van Nederland gereden.
Ik vond dat we wel moesten gaan, een paar jaar geleden vroegen we immers zelf om meer baanwedstrijden. Maar als het zo moet ga ik ook liever een uurtje fietsen in de zon i.p.v. 4 uur in de auto tijdens trainingskamp voor zo’n aanfluiting.
De bloemen waren wel mooi, dus dat is dan nog iets.

Nog anderhalve dag trainingskamp en dan….nog gewoon elke dag 2x trainen! Maar deze laatste paar dagen wel iets minder intensief, we willen immers de concurrentie voor het EK alvast wat angst inboezemen tijdens het toernooi hier in Heerde aankomend weekend!

Terwijl het gros van de marathonschaatsers kort na de Weissensee doorreist naar Zweden om de finale van de Grand Prix te rijden, bereid ik me voor op de Gruno Bokaal in dat weekend.
Van oudsher zijn de Gruno Bokaal samen met Kraantje Lek in Haarlem (Eindhoven Trofee bij de Heren) en het NK allround, de drie grote, belangrijke allroundtoernooien tijdens het schaatsseizoen.
Nu wordt aan dat groot en belangrijk steeds meer afbreuk gedaan omdat de wedstrijden wat ondersneeuwen in de volle schaatskalender, maar nog steeds zijn er wel 2 startplekken voor het NK allround van volgend jaar te verdienen.

Ik begon het toernooi met een 45.84 en nee! dat kwam niet omdat ik de week ervoor een 200 kilometer geschaatst heb!
Het kwam omdat ik bij de start iets te ver voorover dook (de starter wachtte ook wel erg lang!) en bij de tweede stap met de punt van mijn schaats in het ijs prikte. Toen lag ik plat op mijn smoeltje.
Denk aan Jan Bos, Jeremy Wotherspoon….Pieter van den Hoogenband.
Ik gleed in duikstand voort, maar ijs is ijs en geen water dus met een ferme schoolslag drukte ik mezelf weer omhoog, schudde het hele zwemidee van me af en startte opnieuw met mijn race. Mijn tegenstandster was inmiddels al bijna de bocht in.
Ik opende 13.9, waar ik er normaal -goede of slechte race maakt niet zoveel uit- toch altijd wel een 11.4 weet uit te persen. Mijn rondje was 31.9, wat met een snellere opening en zonder de gedachte dat het toch allemaal wat zinloos was ook wel anderhalve seconde sneller had gekund.. Kortom ik had bijna 4 seconden harder kunnen rijden.
Maar dan was ik nog steeds slechts 4e geworden in het klassement dus nog geen startplek voor volgend jaar verdiend.

Mijn drie kilometer ging daarna erg goed. Ik reed zo vlak als een pannenkoek, het eerste rondje was 34.9 en daarna louter 35′ers. Met een eindtijd van 4.29 werd ik vierde.
In het klassement schoof ik door van de laatste naar de 18e plaats.

De eerste 16 mogen de afsluitende 5 kilometer rijden dus ik moest nog iets opschuiven op de 1500.
Maar ik reed te gehaast waardoor ik aan het krabbelen was. Ik reed 2.09 en verwachtte dat de winnende tijd wel rond de 2.03 zou liggen. Maar de snelste tijd was 2.05 dus uiteindelijk viel het me niet tegen hoeveel ik daarachter zat. Qua tijd natuurlijk wel want 4 seconden is veel op een 1500 maar ik wist dat mijn race ook echt niet goed was en dat op mijn tijd wel winst te boeken valt.

Na de 1500 stond ik precies 16e in het klassement en mocht dus de 5 kilometer rijden.
Wederom een rit zo vlak als het ijs op de Weissensee, ik begon met een 35.7 en heb daarna alleen maar 6′en op het bord zien staan. Mijn eindtijd van 7.38 leek zelfs een tijdje goed genoeg voor de winst op deze afstand maar in de laatste rit streden Janneke Ensink en Annouk van der Weijden fel om de ritwinst, die werd beslist in het voordeel van Janneke, 7.35 tegen 7.36 van Annouk.
Annouk won het klassement, voor Janneke en Miranda Dekker en ik werd nog 8e in het klassement en ging naar huis met een tevreden gevoel.

De week er na weer naar Groningen, nu voor een marathon. Bijna een thuispubliek dus altijd leuk om hier te rijden.
Ik was redelijk actief in de wedstrijd, voor zover de broccoli dat toeliet tenminste. Ik had iets te kort voor de wedstrijd gegeten en iets teveel. Dus na elke overmatige inspanning moest ik een paar ronden herstellen om de groente weer te laten zakken in mijn slokdarm.
Niet de prettigste manier om rond te rijden. In de finale zat ik vrij ver achterin en net toen ik naar voren zou rijden leek Manon Kamminga hetzelfde van plan. Dus ik dacht mooi achter haar aan naar voren te liften maar dat ging niet met de doortastendheid die ik verwachtte. Inmiddels gingen we de laatste ronde al in en zaten we nog steeds rond de 10e, 12e plek en reed Manon nog rustig met 1 armpje op de rug..
Toen ze niet echt reageerde toen ik brulde: “arm van je rug en rijden!”, heb ik haar daar maar een beetje bij geholpen door de arm van haar rug te trekken.
Nou kan je je afvragen waarom ik niet gewoon om haar heen ging en zelf naar voren reed. Simpel; omdat het tempo in een finale zo hoog ligt, dat je niet meer zo maar even om iemand heen rijdt.
Er langs, in de tweede rij waar wij zaten, dat lukt nog, maar daar nog een keer omheen, dan rijd je zoveel extra meters dat het heel moeilijk word.
Maar goed, Manon ging haar arm gebruiken en we schoven zo 5 plekken naar voren. We hielden de krappe laatste bocht en passeerden bij het uitkomen nog wat mensen en finishten als 4e en 5e.
Niet slecht, maar het kan nog beter!

Nog maar 1 wedstrijd, de Cupfinale. In Heerenveen, wat ondertussen toch een soort thuisbaan is geworden.
Altijd snelle zware wedstrijden.
Carla Zielman kan de Cup al niet meer ontgaan dus misschien zijn er openingen voor een leuke wedstrijd en word er niet zo krampachtig naar elkaar gekeken voor de punten in de tussensprints.
Ik wil het nog maar eens proberen, gelijk vanaf de start de knuppel in het hoenderhok gooien.
Een mooi groepje met Foske Tamar van der Wal en Erna Last-Kijk in de Vegte, waarbij Mariska Huisman en nog iemand wat later aansluiten. Maar op het moment dat dit tweetal aansluit is het ook eigenlijk alweer gebeurd met het groepje. Of in ieder geval met mij, ik was toch nog niet zo goed opgewarmd als ik dacht. Vrijwel meteen ontstaat er een nieuwe groep, wat groter dit keer, een stuk of 8 dames.
Ik baal al even van het idee dat ik wellicht de slag ga missen want het lijkt een goede groep, maar iedereen is nog te fris op dit snelle ijs en zo komt alles weer bij elkaar.
Inmiddels ben ik wat hersteld, veel goede dames zaten in de ontsnapping en de anderen reden het dicht, iedereen is wat vermoeid, Het Moment om te gaan.
Wieteke Cramer en Andrea Sikkema gaan met me mee, sterke dames en van de twee sterke ploegen MKBasics en Van Der Wiel dus dat is gunstig voor de hulp vanuit het peloton. Terwijl mijn ploegmaatje Janneke Ensing ook een lekkere stoorzender is voorin het peloton.
Viks en Cenned en Maria Sterk hebben de slag gemist en dat zorgt er voor dat we, terwijl we rond ronde 40 geloof ik al wegreden, bij ronde 25 nog steeds op honderd meter achter het peloton rijden en geen steek dichterbij komen.
Sandra ‘t Hart van MKBasics liet zich al zakken en helpt ons in de jacht op het peloton maar ondanks dat ze zich helemaal het schompes rijdt komen we er niet bij.
Met nog 15 ronden te gaan laat ook Mireille Reitsma van dezelfde ploeg zich zakken en haar moordende tempo zorgt er voor dat we toch de aansluiting vinden, 10 ronden voor de finish.
Dus moet het peloton afsprinten op ronde 5 en die sprint wint Mariska Huisman (Viks) met overmacht.
Dan hebben wij nog 5 rondjes met z’n drieen. Ik ben total-loss en wil herstellen en gokken op de sprint. Mijn indruk is dat Wieteke ook voor de sprint gaat maar van Andrea verwacht ik nog een aanval. Die komt er ook, met nog 2 rondes te gaan. En ze rijdt hard! Maar Wieteke rijdt er net iets harder achteraan en geeft haar precies genoeg ruimte dat we wel door moeten rijden de laatste ronde in.
Aan de overkant is bij Andrea het scherpste er af, maar ik voel me niet zeker genoeg om vanaf daar zelf de sprint aan te gaan, ik wil uit de bocht versnellen.
Achteraf gezien misschien een foute beslissing, maar ik gokte op ruimte aan de binnenkant van de bocht. Maar Andrea en Wieteke hielden allebei de bocht goed dicht waardoor ik mezelf een beetje klemreed en achter Wieteke langs naar buiten moest springen. Daarbij ving ik een blik op van haar verbeten “ik-vreet-alles-op-wat-me-voorbij-komt”gezicht en toen sloegen de bibbers in mijn benen.
Nee, zonder onzin, zij sprintte uit volle macht, en ik sprintte uit volle macht en ik kwam er niet voorbij.
Ik had mijn zinnen wel op deze wedstrijd gezet en het resultaat is er ook wel naar.
Zo zie je maar, je rijdt een keer met een teammaat en gelijk sta je op het podium haha.
Maar MKBasics en Wieteke hebben deze zege ook echt verdiend.
Het was een spannende, leuke en erg zware wedstrijd (die eerste twee hoorde ik ook van publiek).
En als toetje mocht ik nog maar weer eens naar de dopingcontrole.

goede, vlakke lange afstanden op de langebaan, podiumplekken op de marathon, dopingcontrole… ik ben ‘back in business!’

Toen ik dus had besloten dat het winterseizoen “voorbij” was en ik me nergens meer druk over zou maken, kreeg ik het druk! Met wedstrijden. Na het NK in Wanneperveen volgden nog wedstrijden in Eernewoude en op het Schildmeer, die beide vrij goed gingen. Daarna zat het marathonprogramma vol met wedstrijden op zaterdag (reguliere 60 rondjes wedstrijden op kunstijsbanen) en woensdag (50 km wedstrijden op Biddinghuizen - Flevonice). Het is grappig wat er gebeurd als je wedstrijden niet rijdt met de insteek om te winnen. Ik geniet enorm van het tactische spelletje en ook al kon ik er soms weinig invloed op uit oefenen, ik probeerde continu een analyse te maken van het wedstrijdverloop en de mogelijke uitslagen.
Na anderhalf jaar afwezigheid uit het peloton en met de grote doorstroom van de laatste twee jaar, kende ik het gros van de rijdsters niet meer.
In namen en gezichten ben ik vrij slecht maar ik kan je nu wel vertellen welke ‘pakken’ wat doen in een wedstrijd en wat ze dan waarschijnlijk gaan doen. Ik kan je ook vertellen welke ‘pakken’ niks doen, of kopgroepen constant om zeep helpen, kortom, waar je niet mee op stap wilt gaan in een wedstrijd.
Ondertussen had ik daar nog steeds vrij weinig aan want ik was nog steeds niet goed genoeg om zelf een wedstrijd te sturen. Ik had dan ook een wintersportvakantie geboekt, deze winter mag immers alles, geen verplichtingen naar wie dan ook..

Vlak voor de wintersport werd ik ineens een keer 5e op Flevonice, maar dat was meer geluk dan wijsheid, er was een trio ver vooruit, in de laatste ronde sprongen Erna Last en ik weg en het peloton liet ons ook nog rijden. (ik kon Erna niet bijhouden, vandaar 5e).

Steeds meer mensen vroegen of ik toch niet ook naar de Weissensee zou gaan. Nu is de Weissensee meestal prachtig, gezellig en afzien op de 200 km..dus ach waarom niet. Maar ik had al de wintersport geboekt precies de week er voor, dus na een super week in Frankrijk, reed ik langs Turijn, Milaan en Venetie naar Oostenrijk.
De Aart Koopmans Memorial miste ik door deze planning, maar ik kon wel maandag gelijk aan de bak in de ploegenachtervolging.

Ploegenachtervolging? Ja, want Viks had gevraagd of ik bij hen mee wilde rijden. Je mocht namelijk met 4 rijdsters rijden. Er moesten 3 starten maar je mocht wel wisselen tussen de series, halve finale en finale. Viks had drie rijdsters, Mariska, Bianca en Yvonne. Yvonne had vrij veel last van haar longen en in het programma zitten de halve finale en finale kort na elkaar, wat voor Bianca als sprinter nogal een nadeel is. Dus hadden ze mij gevraagd om door te kunnen wisselen in geval van problemen.
Maar de jury zag dat anders, die vonden dat Viks mij had gevraagd om hun team willens en wetens te versterken. En wat dan nog vraag ik mij af, maar het verdict luidde dat er bij Viks maar 3 dames mochten starten in alle rondes. Dus bleef Yvonne aan de kant vanwege haar longen.
Al na de eerste ronde bleek dat een goede keuze want ik heb daarna een uur lang zelf mijn longen uit mijn lijf gehoest.
Maar we waren wel door. In de halve finale reden we een superrace, en dus mochten we op voor de grote finale.
Daarin moesten we het met 0.005 seconden (volgens de Telegraaf) afleggen tegen MKBasics. Erg jammer maar toch een knappe prestatie al zeg ik het zelf.

Dinsdag, het ONK, 70km. Na een echt NK natuurijs in Nederland, komt dit toch een beetje als mosterd na de maaltijd maar het is en blijft een titel dus werd er weer hard om gestreden. We begonnen ’s ochtends om 9 uur in de ijzige kou en finishten tegen 11 uur in een heerlijk zonnetje. Het was een actieve wedstrijd maar niemand bleef echt weg, tot Maria Sterk een kleine 10 km voor de finish wegreed en wegbleef…tot 1 meter voor de finish, toen Mariska als enige van het op hol geslagen peloton Maria nog voorbijstak voor de winst.

Ik kreeg na de finish te horen dat ik een gele kaart kreeg, omdat ik in een ander pak was gestart. Ik reed het hele seizoen in een sponsorloos pak, waar ik in het begin van het seizoen een gele kaart kreeg omdat ik mijn nummers er op gespeld had hoewel ik voor de wedstrijd toestemming gevraagd en gekregen had om zo te rijden omdat ik het pak en de nummers pas op wedstrijdlocatie kreeg. Nu had ik dankzij BAM eindelijk weer een sponsor, een mooi pak met nummers opgedrukt en alles voor elkaar, kreeg ik een gele kaart omdat het ander pak was. Het was onduidelijk wanneer het pak klaar zou zijn en ik wist eerlijk gezegd niet precies wat er op zou staan dus ik wilde wachten met het melden aan de KNSB tot ik dat wist. Eenmaal op de Weissensee was ik het glad vergeten en bovendien dacht ik dat BAM dat wel zou regelen.
Dat was ook zo, maar net als dat ik geen internet had en dat soort zaken dus niet kon doormailen, bleek ook de jury communicatieproblemen met het thuisfront te hebben want de aanvraag bleek al op het bondsburo te liggen. De tweede gele (dus rode) kaart werd ingetrokken en ik mocht gewoon starten de rest van de week.

De dag er na was een criterium van 40 minuten en een paar rondes, op een 800 meter rondje. Altijd leuk om zo’n losse wedstrijd te rijden, niemand die rekening houd met een klassement en er word wat meer gegokt omdat het er geen titels op het spel staan.
En, niet onbelangrijk in onze sport waar je tegenwoordig al blij mag zijn met een onkostenvergoeding: er liggen ouderwetse enveloppen op de streep. Zo waren er 2×5 premies, een 3-ronden-klassement en een leidersprijs te verdelen.
Of, zoals speaker Jannes Mulder het duidelijk maakte: als er geld op de streep ligt, willen de dames wel rijden.
Ik reed zelf voor het eerst weer “als vanouds”. Ik reed weg, bleef rondenlang alleen vooruit, werd teruggehaald, reed weg, ging door een stommigheidje onderuit en zat dus weer in het peloton, maar daar zat niet veel vaart in, dus ging ik maar weer. En aan het einde sprintte ik zelfs mee maar daarin had ik me wat vergist in de lengte van het rondje en het rechte stuk uit de laatste bocht dus in de eindsprint kwam ik niet verder dan de 7e plaats. Maar ik kwam erg tevreden en blij van het ijs af. Ik kan het nog!

Tijdens de 200 kilometer was het niet al te koud, geen wind, zonnetje, perfecte omstandigheden! Weinig spannende race, sinds we niet meer met de heren meestarten, zit er voor het grootste deel van de wedstrijd geen gang in, is het gewoon een kwestie van kilometers maken.
Toen we wel een ronde lang soort van meegezogen werden door het passerende herenpeloton klonken er dan ook heel wat zuchten van verlichting door de groep: he he, dit schaatst lekker, dit schiet tenminste een beetje op.
Er waren ook meiden die er minder blij mee waren, de kopgroep van 6 van dat moment werd zo wel heel makkelijk bijgehaald.
De avond voor de 200km hadden we het aan tafel over hoge nood. Zowel Mariska, Yvonne als ik maakten aan Bianca duidelijk dat wij nog nooit onder de 200 naar het toilet hadden gehoeven.
Dat hadden we niet moeten zeggen. Of het nu kwam omdat je door het mooie weer meer drinkt weet ik niet maar feit is wel dat 2011 in mijn herinnering het jaar word dat zoveel dames moesten piesen onderweg. Waaronder ikzelf.
En vanaf dat ik stopte om te plassen is het gezeik begonnen. Elke ronde (van 12,5km) bleef mijn linkerschaats vastzitten, dan schaatste ik een paar honderd meter met krassende punt en dan klapte hij toch weer open. De laatste 4 rondes was het echter over en sluiten, de laatste 50 km heb ik dus met een vaste linkerschaats gereden. Maar wel 200 kilometer gereden en in het peloton gefinisht waarvan Mariska de eindsprint won.
Tevreden met hoe makkelijk het eigenlijk ging. Natuurlijk doet alles pijn na 200 kilometer schaatsen en ondanks mijn fijne schoenen had ik beide sokken rood door geknapte blaren, het leek echter erger dan het was.

Het was weer een memorabele week op de Weissensee, waarbij ik het hele Viks team wil bedanken dat ik bij hen in huis mocht en dat ze me zo uitstekend verzorgd hebben. Bedankt voor de gezelligheid!

Na een paar weken ploeteren op het ijs zonder enige verbetering, na vooroorlogse tijden tijdens het Kraantje Lek toernooi en nog meer geploeter in de weken daarna, heb ik besloten het NK allround niet te gaan rijden.
De marathons varieren tussen op het tandvlees bijblijven (den Haag) een tweede plek (Hoorn) een valpartij (Eindhoven) en wel aardig maar nog lang niet goed en zeker niet sterk (Amsterdam).

Conclusie na 6 weken winterseizoen; dit wordt niks meer.
Met het afzeggen voor het NK allround vervalt de kans op kwalificatie voor EK en WK.

Voor de selectiewedstrijd eind januari voor de tweede serie world cups had je op 1 plek na ook in november al hard moeten rijden dus dat is ook voorbij.

Het NK natuurijs is al verreden, waar ik niet veel meer dan een bijrol heb vervuld. Ik was al blij dat ik halverwege de wedstrijd in het voorste groepje van ongeveer 12 dames zat. Maar er waren er nog 3 vooruit en dan is het doel om dat gat te dichten. In mijn ijver om daarbij te helpen reed ik mezelf over de kop en wapperde er af. Met de straffe wind op het Belterwiede was het geen lolletje om extra rondjes in je eentje te volbrengen dus stapte ik 4 ronden voor de finish uit. Twee jaar heb ik als kanshebster voor de titel lijdzaam langs de kant staan kijken met EK allround (2009) en Vancouver (2010) voor de deur. Nu kan ik rijden maar rijd ik geen deuk in een pakje boter. Jammer hoor. Zeker omdat het in mijn achtertuin was en de organisatie perfect was in Wanneperveen. Het is dat ik er zo dichtbij woon, anders had ik zeker een van de bungalows die nu als kleedruimte dienst deden in de zomer geboekt voor een vakantie.

Het NK kunstijs ging redelijk maar ik mis de kracht om echt iets te kunnen doen. Gelukkig herstel ik in de wedstrijd al wel iets sneller, waardoor ik na 5 rondes solo vooruit te zijn geweest, zelfs nog kon meesprinten in het peleton aan het eind. Niet zoals ik dat gewend was te doen, want ik zat rond de 15e plek. Maar dat is een kwestie van positionering haha.

Wat is er dan aan de hand?
Waarom gaat het niet?

Kan ik simpelweg zeggen: het gaat gewoon niet. Het voelt alsof ik niet meer kan schaatsen, ik voel dat ik technisch iets gigantisch niet goed doe, maar het lukt me niet om het wel goed te doen. En dat komt omdat ik echt wel weet hoe ik moet schaatsen, dat plaatje zit al decennialang in mijn hoofd, maar mijn lichaam voert het niet uit zoals ik het voor me zie. Of misschien wel maar dat verklaart dan weer niet waarom het zo raar voelt.
Schaatsen was altijd makkelijk. voor 95% hoefde ik er niet over na te denken, deed ik het vanzelf goed en voelde het makkelijk.
De puntjes op de i vulde ik aan met concentratie en dan ging ik echt hard.

Nu zit ik misschien op 60%, waarvan een groot deel conditie is, want daar is niks mis mee.

Dus nu ben ik een dwalende langebaanschaatser op zoek naar “het gevoel”. De noodzaak om dat gevoel snel te vinden is wel verdwenen want dit seizoen is qua interessante wedstrijden voorbij.
Maar nu kan ik de rest van de winter lekker een beetje raggen op de marathon als ik daar zin in heb. Kijken of ik toevallig tegen “het gevoel” aanloop want de afgelopen weken heeft het zoeken met een vergrootglas niks opgeleverd.

Maar vooral worden de komende 3 maanden een periode van de druk volledig van de ketel. Rust nemen. Genieten. Tijd nemen en hebben voor andere dingen zoals weer eens een keertje op wintersport of eindelijk die klusjes in mijn huisje afmaken die al tijden liggen te wachten. De stapel boeken die ligt te wachten lezen. Vrienden weer eens opzoeken (ik neem altijd maar aan dat ze het niet erg vinden als ze me een tijd niet zien, uit het oog is niet uit het hart).

Er zijn veel mensen die vinden dat je niet twee (ok, 3) sporten kan combineren. Ik vind nog steeds van wel. Maar ik merk ook dat ik ouder word en soms meer tijd nodig om te herstellen.
Daarnaast worden de doelen groter en dus ook de weerslag, zowel mentaal als fysiek.
Nu ga ik een rustperiode in en die komt precies op het goede moment. Post-olympisch seizoen, WK medaille op zak en met het EK skeeleren komend zomer in Nederland.

In 2004 was dat de aanleiding om na een burn-out de draad weer op te pakken en verliep het EK onverwacht uitermate succesvol.
Nu is het bewust en is het niveau in Nederland met skeeleren enorm omhoog gegaan. Als onderdeel van de KNSB met KPN als sponsor kan alles ook een stuk beter worden aangepakt. Het zou de cirkel mooi rond maken met daarna nog 2,5 jaar richting Sochi 2014.

Na een week bijslapen en ander zaken regelen die nu eenmaal blijven liggen als je 5 weken van huis bent, ging ik op weg naar den Haag.
De vierde marathon van het seizoen, maar voor mij de eerste en het was weer even wennen. Vorig seizoen heb ik ook maar 3 marathons gereden dus het was echt weer even aftasten hoe het allemaal ook alweer ging.
Allereerst heb je nummers nodig. Het enige sponsorloze pak dat ik in huis heb is van Sprinter Sportswear, een proefmodel, nog niet geschikt voor langebaanwedstrijden maar dan maar nummers er op en rondjes rijden. Maar de nummers lagen bij Janneke die niet kwam vanwege een fietsploeg-weekend. Nummers van vorig jaar dan maar, zonder reclame, met speldjes op het pak bevestigd. En ik vond maar 1 transponder, ik dacht dat de ander nog in mijn skeelertas zat die na de world cup in Berlijn met Mariska mee naar huis gegaan was en daar nog lag.

Elma naar de jury: kan ik voor deze keer met deze nummers opgespeld rijden, en kan ik een transponder lenen.
Nou dat kon wel.
Na de wedstrijd krijg ik toch te horen dat ik een gele kaart krijg omdat de nummers niet volgens de richtlijnen bevestigd waren, want “VEILIGHEIDSspelden zijn hartstikke gevaarlijk”.
ppfffffff.
Over de wedstrijd zelf kan ik kort zijn: van de 70 rondjes heb ik er 50 voluit afgezien, alleen de eerste 10 en laatste 10 rondjes gingen redelijk. Naderhand was ik afgepeigerd, moe, kapot en wat dies meer zij. Zondag dan ook voornamelijk als een comateus vogeltje doorgebracht. ’s avonds nog wel even naar Heerenveen om met een groep schaatsers wat te drinken op het eerste world cup weekeinde, maar het was een rustige bedoening.

Nu komt het trainen echt weer op gang, eigenlijk elke dag op het ijs en daarnaast allerlei andere vormen van training waaronder sinds kort roeien op de ergometer als alternatieve aerobe training.
Met dank aan concept2  kan ik nu naast hardlopen en fietsen nog een completere vorm van aerobe training toepassen.

En dan met wat meer ijsuren in de benen op weg naar Hoorn voor de tweede marathon van het seizoen. Vrijdagochtend kreeg ik eindelijk de juiste nummers, dus vrijdagavond met naald en draad lopen knoeien in een poging de gigantische lappen stof op mijn pak te bevestigen. Netjes wil ik het niet noemen maar het zit vast en dat zonder veiligheidsspelden, de jury kan tevreden zijn.
En ik ook, want de wedstrijd ging een stuk makkelijker dan vorige week. Ik kon zelf nog niet veel toevoegen aan de wedstrijd, maar ik reed lekker mee en in de finale pikte ik aan bij de trein van Viks. Dat leek redelijk goed te gaan tot vlak voor de laatste bocht Mariska Huisman en Carla Zielman onderuit gingen. Foske Tamar van der Wal schoot er als een kogeltje omheen, Wieteke Cramer zat er vanwege een geweldige ‘lead-out’ van Mireille Reitsma al voor. Manon Kamminga schoot buitenom en toen kwam ik er ook langs.
Ik dook de laatste bocht binnen van Manon in, om Wieteke heen en toen op jacht naar Foske. Dat haalde ik niet voor de streep maar ik was reuzeblij met mijn tweede plek.
In Hoorn, onder het toeziend oog van Kitty en Henk leek het even of de goeie ouwe DSB-tijd herleefde.
Volgende week is Eindhoven, eens zien of ik de progressie door kan trekken haha.

Bianca zei het nog van te voren: “natuurlijk rijd ik de marathon, al kan ik maar 2 rondjes helpen, iets is beter dan niets”.

Dit met oog op het rondje van 3 kilometer, wat kort samengevat aan de ene kant omlaag, en aan de andere kant omhoog loopt. Met van dat asfalt waar ik in ieder geval het gevoel heb dat ik wel afzet, maar dat maar de helft van mijn kracht omgezet word in snelheid. Voor sprinters geen feestje dus.

Al in het 2e rondje gaat Mariska onderuit, Bianca wacht haar op en brengt haar snel terug in het peloton om daarna die inspanningen te bekopen en uit te stappen. Mariska, Anniek, Manon en ik  rijden gewoon mee en ondanks dat er weinig gebeurt slinkt het peloton per ronde. Manon rijdt heel makkelijk en dus besluiten Anniek, Mariska en ik een constante regen van speldeprikjes uit te delen om de Colombiaanse trein van 8 dames te vermoeien en om het tempo in het peloton te houden zodat Manon haar verworven plekje achter die trein makkelijker kan behouden.

Met nog 2,5 rondjes te gaan word er al op onze acties gereageerd zodra we onze neus naast de rij steken, dus gaan we achter Manon zitten. Zij zit al perfect achter een paar Colombiaanse konten, dus is het aan ons om haar daar te beschermen van opdringerige mensen van achteren. We hebben alles prima onder controle tot ergens in de laatste ronde, met minder dan 2 kilometer te gaan. In de puinhoop die dan onstaat raak ik Manon even kwijt maar ook zij weet weer naar voren te komen, rijdt dan echter zo hard door dat mijn plan, om haar achter mij te krijgen en de sprint voor haar aan te trekken in rook opgaat. Zo’n krachtsinspanning op minder dan een kilometer van de streep wreekt zich in de sprint. Kelly Martinez zit nog tussen Manon en mij in en ik merk dat Manon al wat snelheid verliest dus ik roep dat ze zo lang mogelijk zo hard mogelijk moet doorrijden. Op het steile stukje brult iemand van achteren “Kelly!”, voor de dame voor mij het sein om Manon te passeren, het is  nu nog zo’n 500 licht omhoog naar de streep, het kan ook minder zijn, maar op het vlakke zou het 500 meter zijn. Ik volg haar. Op 250 meter voor de streep zit ik nog steeds in tweede positie, dan voel ik handjes, kom ik niet meer vooruit en zie ik hoe Alexandra Vivas me voorbij komt terwijl ze haar handen nog van me aftrekt. En bedankt… Het loopt nog steeds licht omhoog dus door deze actie sta ik praktisch stil en ik zie links en rechts mensen mij voorbij vliegen in volle eindsprint. Gedesillusioneerd kom ik omhoog en rol uit naar de finish. 12e of 22e maakt dan ook niet veel meer uit.

Kelly Martinez won de race. Voor een wereldkampioen in Colombia wacht een leven lang zekerheid door een baantje bij de overheid of iets van vergelijkbare waarde, en daarvoor zijn ze dus bereid om te vechten in een sport die daar zo groot is als schaatsen hier…  Als ik tweede was geworden was dat voor mijn persoonlijke eer en glorie hartstikke leuk geweest, een artikeltje in de krant misschien en felicitaties  van vrienden en familie. Maar de Colombianen vonden mij blijkbaar zo’n bedreiging voor de winst dat ze me achteruit trokken in de sprint. En dat is toch ook een soort van compliment.

Het is jammer dat dat soort acties in onze sport nog steeds ongestraft kunnen gebeuren hoewel de jurering op de baan en weg wel behoorlijk goed was (afgezien van die beoordeling van mij, maar daaruit blijkt wel dat ze streng waren). Bij de marathon moet je echter zo’n uitgestrekt stuk in de gaten houden, dat blijft lastig. Dus blijft over het positieve gevoel, dat wij Nederlanders het enige team waren dat het de Colombianen nog enigzins onprettig maakten in de marathon, met een anticlimax in de finale maar ook dat is een leerproces. We mogen en moeten het vertrouwen hebben dat we goed genoeg zijn en we kunnen en moeten vertrouwen hebben in elkaar, dan staat er een team waar niemand meer omheen kan, letterlijk en figuurlijk.

Goed, genoeg. Van een hoge berg naar zeeniveau. Ook dat letterlijk en figuurlijk. Maandag terug op Schiphol, dinsdag voornamelijk slapen…

Op woensdag even schaatsen, of ik, voor het gevoel, wel even achter BAM aan mocht schaatsen. Dat mocht, als ik het bij kon houden. Ze deden namelijk 2 x 4 rondjes, aflopend van 29 naar 27 seconden per rondje. Hard dus. Temporondjes die dames vaak in het seizoen nog niet eens rijden. Toch proberen en ik bleef 2,5 rondje bij. Met het tempo zat het dus wel goed, maar het ging nog zo wiebelig als maar kon.

Donderdag nog even op het ijs, proberen dat schaatsgevoel te pakken te krijgen.. Het leek min of meer te lukken.

Vrijdag achter nieuwe pakken aan en schaatsen laten controleren en meer van dat soort zaken die nu eenmaal geregeld moeten worden.

Zaterdag 3 km NK afstanden. Ik hoopte dat ik me zo fit zou voelen dat ik niet echt moe zou worden en daarmee mijn schaatstechniek een beetje zou kunnen compenseren. Ik had immers net 5 weken op hoogte gezeten. Maar aan het einde van de 3 kilometer voelde ik me net zo kapot als normaal. En omdat ik nog elke slag moest zoeken naar ‘de druk’ en de juiste timing voor de afzet, ging het nog niet echt snel. 13e, met 4.20. Maar als ik, alleen al door het automatisme van het schaatsen terug te vinden, een halve seconde per ronde harder ga, rijd ik 4.16 en daarmee sta je gewoon in de top 5. Dus  geen zorgen.

Omdat ik al geplaatst was, hebben we het NK afstanden ingebouwd in de planning maar het stond zeker niet met dikke rode letters in de agenda en in het verrassende geval dat ik me zou plaatsen voor World Cups hadden we ook al afgesproken dat ik dat niet zou doen, de planning is gericht op pieken later in het jaar.

Nou, plaatsen voor world cups hoef ik me geen zorgen over te maken, de 1500 kwam ik niet op gang, en elk volgende rondje was alleen maar trager. Ik had zoveel tijd onderweg dat ik me afvroeg wat  ik daar in hemelsnaam aan het doen was en met mijn eindtijd van 2.07 werd ik laatste.

Vorig jaar heb ik trouwens ook wel in die tijdsregionen rondgereden en reed ik een paar weken later 1.54 dus wederom, geen zorgen, maar het was wel duidelijk dat ik dit weekend niet voor een verrassing zou zorgen en dat Colombia nog duidelijk in de benen zat. Dus om dan nog een 5 kilometer door te ploeteren, dat zag ik niet zo zitten. Ik meldde me af en Carlijn Achtereekte mocht rijden en zij werd tweede op deze afstand en plaatst zich dus voor World Cups!

En om het cirkeltje rond te maken,  krijg ik een smsje van Bianca: “ik heb jaren met haar getraind en de 5 is haar beste afstand, bedankt dat je haar liet rijden!”

Nou, ik ken haar eigenlijk niet maar ik vind het ook hartstikke leuk voor haar. Zo heb ik ook genoten van de opleving van Marrit Leenstra, de doorbraak van Marije Joling, ben ik trots op Bob en de rest van de BAMmers en heeft Irene Schouten het goed gedaan.

En voor de rest is het schaatsseizoen gewoon weer begonnen.

voor mij kwam de rustdag nog snel, eenmaal een 500 meter en de 1000 meter is niet echt een wedstrijdprogramma zoals ik het gewend ben op EK’s en WK’s.
Maar toch genoot ik van de rustdag omdat ik wist dat vanaf nu mijn porgramma heel wat voller zou zijn.

dag 4: 200 meter en afvalkoers. Het is droog ’s ochtends maar we beginnen te laat omdat er in de laatste bocht olievlekken op het parkoers liggen die het geheel glad en gevaarlijk maken. De CIC (internationaal organisatie comite o.l.v. Marotta) vind het allemaal niet zo belangrijk, gelukkig ziet de jury wel in dat het gevaarlijk is. Uiteindelijk staat Desly, Jaap en Bill Begg het werk te doen om met betonstof de vlekken uit te drogen. Maar als we beginnen gaat het gelijk goed met Mandy die als 9e zich plaatst voor de finale.
Bianca reed een goede 200 maar met een 14e plek niet door naar de finale, ik met een 11e plek wel.
De junioren hadden series voor de puntenkoers, Wim ging niet door naar de finale.
’s Avonds regende het, dus werden de sprintfinales doorgeschoven naar de volgende dag. De lange afstanden werden wel gewoon gereden.
Ik startte samen met Mariska. het parkoers is glad en gevaarlijk en als ik halverwege de wedstrijd Mariska onderuit zie glijden weet ik zeker dat de laatste bocht binnendoor gereden moet worden.
Ik kom steeds beter in de wedstrijd en met nog een rondje of 15 tot 20 te gaan hoor ik de Duitses al tegen elkaar roepen dat ze ‘tot’ en ‘kaputt’ zijn. Ik voel me nog prima. Sabine Berg weet er toch bij te blijven tot we nog maar met 7 over zijn, maar neemt dan de laatste buitenbocht, glibbert richting boarding en loopt een paar meter achterstand op. Justine Halbout van Frankrijk had al een lichte achterstand en ik wist zeker dat ik dus bij de laatste 5 zat. Toen de jury begon te roepen dat ik er uit moest negeerde ik dat dan ook, want er was geen mogelijkheid geweest dat ik als laatste over de lijn kwam, het moest wel een fout van hun kant zijn en ik hoopte dat ze dat snel zouden inzien. Met nog anderhalve ronde te gaan sprong de jury bijna de baan op om mij er af te trekken, en hoorde ik de term disqualified… Ik finishte de race nog wel, maar sprintte niet meer mee voor het podium. Ik begreep er niks van, hoe kon ik in hemelsnaam gediskwalificeerd zijn?
Ik had in de wedstrijd twee keer zodanig voor een plekje gevochten dat me dat een waarschuwing op ZOU kunnen opleveren, maar dat is nog 1 waarschuwing te weinig voor een diskwalificatie. Ook was ik niet als laatste over de streep gekomen, het moest wel een misverstand zijn, maar wel eentje waarmee mijn eerste echte grote medaillekans vergooid werd. Met een zware kater terug naar het hotel dus.
Ook omdat Gary ook onderuit ging en Crispijn niet zo ver kwam als gehoopt.

dag 5: 200 finale, puntenkoers:
De volgende dag, als het nog onzeker is wat er gebeurd omdat het wegdek nog nat is, overleg ik met Desly of ik de 200 meter finale wel of niet zal rijden als die ’s ochtends verreden word, met het oog op de puntenkoers ’s avonds. Dan verteld ze me dat ze van de politieman die ons moet begeleiden gehoord heeft dat ik misschien de puntenkoers niet mag starten van de CIC. Ze willen een voorbeeld stellen, door mij zwaarder te straffen omdat ik niet naar de jury luisterde. Maar ook het jurylid dat gisteravond bij Desly in de buurt stond, en waar Desly gecheckt heeft of het niet een fout was dat ik omgeroepen werd, beaamde dat zijn collega’s de francaise op achterstand over het hoofd gezien zouden hebben en spoorde mij aan om door te rijden.
Maar volgens de aankomstjury had ik Sabine Berg de laatste bocht uit geduwd en werd ik “eliminated by fault”. Ik kan me niet eens herinneren dat ik Sabine geraakt heb, al zal dat best, maar ik heb haar zeker niet express de laatste bocht uitgeduwd, dat was niet eens nodig, ik reed harder. Maar zij zat aan de gladde buitenkant, waar Mariska ook al onderuit gegaan was en waar ik zelf een paar keer bemerkt had dat als je al blijft staan, je er zeker niet sneller door gaat.

Ze wilden me dus bannen van de puntenkoers. Dat de CIC uberhaupt invloed heeft op wedstrijdbeslissingen is natuurlijk van de zotte, dat is aan de jury. Dat ik gestraft word voor iets wat ik niet heb gedaan, dat komt voor maar met de diskwalificatie van de avond er voor ben ik duidelijk al genoeg gestraft. Dat ze me dan de puntenkoers niet willen laten rijden is nergens op gebaseerd!
Gelukkig heeft Harry gepraat als Brugman en is het hem gelukt om het om te draaien in een uitsluiting van de 200 meter finale. Het rare is dat ik wel gewoon als 12e geklasseerd werd op de 200 meter. Mandy stijgt nog een paar plekken en finisht als 6e!
’s avonds tijdens de puntenkoers is het weer nat. Ik rijd samen met Manon, haar been is hersteld. In principe zou Manon voor mij rijden maar ik merk al snel dat zij makkelijker rijdt dan ik en roep haar toe dat ze voor eigen kansen moet gaan. Maar door het natte gladde parkoers komen we niet voorin, inhalen is praktisch onmogelijk. Tegen het einde is er een valpartij en ik kan van de chaos gebruik maken om toch een puntje mee te pakken maar er zijn veel mensen met 2 of 3 punten dus het levert me niet meer dan een 12e plek op. Manon komt als vierde over de finishstreep, blijft daarmee net puntloos en staat 14e in de uitslag.
Bij de jongens gebeurt waar we bij de dames ook op gehoopt hadden, het hele veld slaat uit elkaar. Gary staat zo ongeveer achteraan bij de start, ziet geen mogelijkheid naar voren te komen en staat al snel langs de kant. Crispijn schuift steeds verder door naar voren, moet in zijn eentje een gat overbruggen tussen 2 groepen en blijft uiteindelijk bij het leidende viertal over waar Bart Swings nauwelijks ruimte laat voor iemand anders om punten te pakken. Crispijn pakt een paar punten, maar het is laat in de wedstrijd en hij heeft geen kans meer om zich echt met het podium te bemoeien. Een sterke race, met een 6e plek afgesloten.
Mandy en Wim hadden vandaag afvalkoers, Mandy hield het lang vol “voor een sprinter”, Wim had in de series veel last van zijn ribben van zijn valpartij eerder deze week en finishte de serie niet.
dag 6: 500 en relay.
De startlijn van de 500 meter lag in een bocht. Dit in combinatie met het lastige wegparkoers zorgde er voor dat als je niet op de eerste of tweede startplek stond, je het eigenlijk wel kon vergeten. En ik stond op de derde startplek, naast Erika Zanetti en Erin Jackson, dus dat was haast hopeloos. Beide dames stonden immers op het podium op de 500 meter baan.
Bianca stond zelfs op de 4e startplek, dus ook zij kon het zo goed als vergeten. Mandy en Mark hadden net zo weinig geluk dus niemand van ons was door naar de kwart-/halve finale..

Alle tijd en energie om de aandacht op de relay te richten dus. We zaten in een serie met Colombia, Duitsland en Chili. In de laatste wisselronde kwam Chili een paar meter achter en dat bleef ook zo tot de finish, waar ik het niet kon laten om Sabine Berg door middel van een spagaat nog wel even achter me te houden. Ze finisht al vaak genoeg voor me, elke kans die ik krijg dat dat anders is grijp ik aan.
’s Avonds starten de 500 meter finales ietsje eerder vanwege de dreigende buien en ze kunnen nog net afgewerkt worden voordat het echt gaat plenzen. Een relay in de regen vind iedereen toch te gevaarlijk dus de relay finales worden verplaatst naar de volgende dag.

dag 7: toch geen rustdag, maar relays.
Het is droog! Bianca kiest een goede startplek en is als eerste door de bocht, Manon houdt de koppositie, maar 4 wissels op kop rijden is ook wel veel, dus ik laat me passeren. Door meer mensen dan de bedoeling was, maar ook in 5e positie maak ik me geen zorgen, vandaag voelt alles goed. Desly roept dat we naar voren moeten, passeren is immers lastig op dit parkoers, maar ik gebaar dat het wel goed komt. In de laatste wissel schuift Bianca een plekje op en de wissel van Manon op mij is wellicht perfect. Langs de binnenkant duwt ze me met een vaartje zo in tweede positie achter Colombia. Argentinie komt langszij en gebruikt haar handjes om voor me te komen, ik probeer het wel te voorkomen maar wil ook niet zoveel knokken dat andere landen daar weer van profiteren dus maak het beste van de derde plek. In de eindsprint kom ik nog naast Argentinie, maar het scheelt een half wieltje. Ik zie aan de andere kant ook Erin Jackson van Amerika een spagaat doen en ik kan haar voet niet zien.. Ik denk wel dat we derde zijn, maar ik weet het niet zeker en ook de jury laat lang op zich wachten met het oordeel. Als ze uiteindelijk de uitslag omroepen: 1 Colombia, 2 Argentinie, 3…. Holanda! Is de opluchting groot. Eindelijk een WK medaille!
Het aantal kansen werd steeds kleiner maar nu is het eindelijk gelukt! En nog voor Manon en Bianca ook, 3 mensen in een keer, dat is mooi.
Het mooiste was misschien nog wel dat we zo duidelijk echt aanspraak maakten op die medaille, van start tot finish in de race zaten we er goed in en eindelijk met resultaat!

Een goed gevoel voor de marathon…

dag 1: 300 meters en punten-afvalkoers
Mandy werd 13e dus net niet naar de juniorenfinale, maar slechts 2 plekjes minder dan op het EK en daar werd ze 2e op de 200 meter dus dat beloofd alvast wat.
Bianca en Manon werden 15e en 16e.

Wim heeft als junior een afvalkoers, hij kan een valpartij niet ontwijken en krijgt als klap op de vuurpijl een skeeler tegen zijn kaak. De volgende dag blijkt dat het niet echt gebroken is maar dan zijn de series voor de puntenkoers al geweest en is het pistetoernooi voor hem eigenlijk over.

Bij de senioren dames slaat het peloton helemaal uit elkaar op de punten-afvalkoers. Mariska en Anniek zitten goed voorin en als blijkt dat ze grote kans maken om bij de laatste 10 over te blijven is het tijd voor Anniek om te doen wat ze goed kan; zo lang mogelijk hard doorrijden. De rest is moegestreden en kan haar niet achterhalen, aan het einde blijkt zelfs dat ze genoeg punten heeft voor brons!
De eerste medaille sinds Arjan Smit (zilver, puntenkoers. 2001?) en daarvoor was het in 1992, toen Erik Hulzebosch, Jenita Smit (hulzebosch), Gretha Smit en Sandra Zwolle de rolschaatswereld verrasten met hun beheersing van de toen nog nieuwe inline-techniek.
<img src=”http://www.elmadevries.nl/wp-content/uploads/2010/10/anniek-300×225.jpg” alt=”anniek” title=”anniek” width=”300″ height=”225″ class=”aligncenter size-medium wp-image-407″ />
De jongens gaan hierdoor nog meer gemotiveerd van start en Mark en Crispijn finishen allebei in de top 10.

dag2: 500 en afvalkoers
Mandy komt helaas niet door de serie en bij de senioren zitten Bianca en Elma bij elkaar in. Bianca gaat door naar de halve finale, wat een top 10 klassering betekend. Van 5 series van 6 dames, blijven 2 halve finales van 5 dames over, dus het is belangrijk, maar ook moeilijk, om door die schifting heen te komen, een mooi resultaat voor Bianca dus!

Manon en Anniek starten de afvalkoers, maar Manon verrekt bij de start een spier in haar bovenbeen die na de 300 wat gevoelig was, dus kan nauwelijks versnellen en strompelt halverwege de wedstrijd uit. Anniek kan de stunt van de dag ervoor niet herhalen maar dit is dan ook een compleet ander type wedstrijd.

Er  is zoveel gebeurd deze week, dat ik niet eens meer goed weet wat Crispijn deed op de afvalkoers, hij reed goed, dat is zonder twijfel want dat doet hij de hele tijd en deze week ook zeker. bovendien was alles op internet via livestream te volgen dus ik vertel niks nieuws.

dag 3; 1000 meter en relays
Ik zit in een serie met twee duitse meiden, alleen de winnaar en 7 tijdsnelsten gaan door dus zij willen ook wel rijden. Ik ga door op tijd en Bianca wint haar serie dus we staan samen in de halve finale. In de halve finale gaat de winnaar en 4 op tijd naar de finale dus nu is het zaak voor mij en Bianca om tempo te maken. Gelukkig hebben wij het merendeel van de kanshebbers in onze ’semi’ en word er flink doorgereden. Ik haal de finale op tijd. Dat betekend in ieder geval top 6 en een goede kans op een medaille. Daarom rijd ik de relay-serie niet. Manon is nog steeds geblesseerd aan haar been dus Anniek, Mariska en Bianca rijden.

Mark en Crispijn zitten bij elkaar in de serie, ze rijden hard en Mark gaat als eerste tijdsnelste door. Maar ze moeten al heel snel weer en Marks spillepootjes wiebelen nog van de serie, hij haalt de finale net niet. Maar wel super gereden.

Er staan 6 teams in de finale van de relay dus uit beide series van 4 hoeft maar 1 team af te vallen. Dat lijkt een makkellijke opgave, maar als je bedenkt dat alleen de sterkste landen een team opstellen, al deze landen altijd boven ons in de medaillespiegel staan (correctie, wij staan normaal niet eens in de medaillespiegel) en hun beste sprinter de laatste ronde laten rijden (dus Italie, Colombia en USA stellen daar een 500 meter finalist op)….dan is het een pittige taak.
Het lukte niet om de finale te halen maar ‘onze’ serie was wel sneller dan de andere dus een 7e plek.
De heren hebben 3 series waaruit alleen de eerste 2 doorgaan.
Colombia (lijkt hier in het thuisland onverslaanbaar) USA (met wereldkampioenen Joey Mantia en William Bowen) Nieuw-Zeeland (bijna altijd op podium met WK relay) zijn nagenoeg onverslaanbaar en daarachter volgt  de grote strijd tussen Argentinie, Venezuela, Italie, Belgie en hier mengde Nederland zich goed in. Maar net niet genoeg voor de finale, ook 7e.

Rustdag

Met het gemekker van de colombiaanse commentatoren op de achtergrond schieten de livebeelden van de 300 meter series mijn hotelkamer in. Zelfs tijdens de warming up voor de verschillende categorieen gaan ze hier in Colombia niet “er even uit voor de reclame”. Nee, interviews met rijders, jury en beelden van de warming up.
Zelfs de ritten van rijders uit Canada en Iran, toch geen kanshebbers normaal gesproken, worden van commentaar voorzien alsof ze op weg zijn naar een wereldrecord.
Vanaf een uur of 6 ’s avonds, dus 1 uur ’s nachts in Nederland, word alles ook op internet getoond:
WK beelden

Bij de openingsceremonie gisteren zat het stadion al vol. In een sfeervol verhaal werd de geschiedenis van de rollersport uitgelegd, waarbij Belgie de credits kreeg voor het idee om wieltjes onder de voeten te binden, Frankrijk blijkbaar de eerste piste had en de sport een vlucht kreeg toen er in Amerika miljoenen skates verkocht werden. Dat is ongeveer wat ik er van kon maken want het engels was net zo slecht te verstaan als het dat ik het spaans begrijpen kon.

Het publiek op de tribunes stond te springen om een van de ‘beesies’ (de beesies van de AH, bewaard na het WK voetbal) te pakken te krijgen. De koalabeertjes en kangaroos van Australie waren ook gewild maar de petjes van Colombia waren uiteraard favoriet. Zuid-Afrika blies op vuvuzela’s, Iran loopt (en rijdt!) met hoofddoekjes om.
Tijdens de toespraken begon het te regenen en zijn wij teruggegaan naar het hotel omdat we niet op een overdekte tribune zaten.
Ondertussen is iedereen nog druk op zoek naar MPC wielen, daar schijnt moeilijk aan te komen te zijn.
Wij hebben er genoeg en hadden met een extra doos uit Nederland hier dikke winst kunnen maken maar we gaan het de concurrentie natuurlijk niet makkelijk maken.
Vanavond rijden Wim, Anniek & Mariska, Mark & Crispijn de lange afstand.

inmiddels zitten we al 2 weken in Colombia en is het nog minder dan 2 weken tot aan het WK. Morgen komt Mariska en dan is het hele team compleet. We wonen nog een week in het huis waar we nu zitten en verkassen dan naar het hotel.

Toen we aankwamen was de tribune nog maar half af, het wegparkoers was niet meer dan een vage vorm rond de piste, het enige wat klaar leek voor het WK was de piste zelf. De werklui die bezig waren probeerden ons elke dag met andere smoezen van de baan te houden. Eerst was het te gevaarlijk vanwege de bouwwerkzaamheden, maar het colombiaanse team traint er al drie weken dus kunnen wij dat ook best. Een andere smoes was dat ze de baan opnieuw aan het verven waren maar toen we dat dan zelf wel eens wilden zien, bleken er twee dames met een zwabber een plasje water op het middenterrein aan het opvegen te zijn.

Toen er een journalist met een camera samen met de burgemeester van Guarne de werkzaamheden op de piste kwam bekijken vroegen ze aan Desly wat we van de baan vonden. Na de lovende commentaren wilden ze graag vermelden waar we vandaan komen maar dat konden we niet zeggen omdat we geen problemen wilden voor het WK omdat we officieel niet op de baan mochten. De burgemeester nodigde ons toen uit om op de baan te komen trainen; probleem opgelost.

Een aantal andere landen die hier al zitten reden die eerste week nog elke dag naar Medellin, slechts 50 km maar wel een steile berg op en af dus geen pretje. Wij hadden het goed voor elkaar! Sinds eergisteren mag iedereen op de baan. Maar nog steeds is dat het enige wat echt klaar is. En dat wij met 5 blonde dames trainen bevordert het werktempo van de bouwvakkers niet echt want regelmatig word er even gepauzeerd om te kijken.

De baan ligt ons echter een stuk beter dan in Italie. De eerste week hadden we in het team nog wat last van verkoudheidjes en andere ongemakken maar inmiddels is iedereen fit, gewend aan de hoogte en de omstandigheden en komt het WK steeds dichterbij. Voor het eerst in de voorbereiding op een WK halen we al dezelfde rondetijden als de concurrentie. Andere jaren kwamen we 6 dagen van te voren en kregen we dat niet op tijd goed, nu hebben we nog 10 dagen om de piekvorm te pakken te krijgen.

Overwegend positief nieuws dus! Kijk ook de link naar de site van het WK, met foto’s van de voortgang van de bouw van het complex.