Elma de Vries.nl

Met het gemekker van de colombiaanse commentatoren op de achtergrond schieten de livebeelden van de 300 meter series mijn hotelkamer in. Zelfs tijdens de warming up voor de verschillende categorieen gaan ze hier in Colombia niet “er even uit voor de reclame”. Nee, interviews met rijders, jury en beelden van de warming up.
Zelfs de ritten van rijders uit Canada en Iran, toch geen kanshebbers normaal gesproken, worden van commentaar voorzien alsof ze op weg zijn naar een wereldrecord.
Vanaf een uur of 6 ’s avonds, dus 1 uur ’s nachts in Nederland, word alles ook op internet getoond:
WK beelden

Bij de openingsceremonie gisteren zat het stadion al vol. In een sfeervol verhaal werd de geschiedenis van de rollersport uitgelegd, waarbij Belgie de credits kreeg voor het idee om wieltjes onder de voeten te binden, Frankrijk blijkbaar de eerste piste had en de sport een vlucht kreeg toen er in Amerika miljoenen skates verkocht werden. Dat is ongeveer wat ik er van kon maken want het engels was net zo slecht te verstaan als het dat ik het spaans begrijpen kon.

Het publiek op de tribunes stond te springen om een van de ‘beesies’ (de beesies van de AH, bewaard na het WK voetbal) te pakken te krijgen. De koalabeertjes en kangaroos van Australie waren ook gewild maar de petjes van Colombia waren uiteraard favoriet. Zuid-Afrika blies op vuvuzela’s, Iran loopt (en rijdt!) met hoofddoekjes om.
Tijdens de toespraken begon het te regenen en zijn wij teruggegaan naar het hotel omdat we niet op een overdekte tribune zaten.
Ondertussen is iedereen nog druk op zoek naar MPC wielen, daar schijnt moeilijk aan te komen te zijn.
Wij hebben er genoeg en hadden met een extra doos uit Nederland hier dikke winst kunnen maken maar we gaan het de concurrentie natuurlijk niet makkelijk maken.
Vanavond rijden Wim, Anniek & Mariska, Mark & Crispijn de lange afstand.

inmiddels zitten we al 2 weken in Colombia en is het nog minder dan 2 weken tot aan het WK. Morgen komt Mariska en dan is het hele team compleet. We wonen nog een week in het huis waar we nu zitten en verkassen dan naar het hotel.

Toen we aankwamen was de tribune nog maar half af, het wegparkoers was niet meer dan een vage vorm rond de piste, het enige wat klaar leek voor het WK was de piste zelf. De werklui die bezig waren probeerden ons elke dag met andere smoezen van de baan te houden. Eerst was het te gevaarlijk vanwege de bouwwerkzaamheden, maar het colombiaanse team traint er al drie weken dus kunnen wij dat ook best. Een andere smoes was dat ze de baan opnieuw aan het verven waren maar toen we dat dan zelf wel eens wilden zien, bleken er twee dames met een zwabber een plasje water op het middenterrein aan het opvegen te zijn.

Toen er een journalist met een camera samen met de burgemeester van Guarne de werkzaamheden op de piste kwam bekijken vroegen ze aan Desly wat we van de baan vonden. Na de lovende commentaren wilden ze graag vermelden waar we vandaan komen maar dat konden we niet zeggen omdat we geen problemen wilden voor het WK omdat we officieel niet op de baan mochten. De burgemeester nodigde ons toen uit om op de baan te komen trainen; probleem opgelost.

Een aantal andere landen die hier al zitten reden die eerste week nog elke dag naar Medellin, slechts 50 km maar wel een steile berg op en af dus geen pretje. Wij hadden het goed voor elkaar! Sinds eergisteren mag iedereen op de baan. Maar nog steeds is dat het enige wat echt klaar is. En dat wij met 5 blonde dames trainen bevordert het werktempo van de bouwvakkers niet echt want regelmatig word er even gepauzeerd om te kijken.

De baan ligt ons echter een stuk beter dan in Italie. De eerste week hadden we in het team nog wat last van verkoudheidjes en andere ongemakken maar inmiddels is iedereen fit, gewend aan de hoogte en de omstandigheden en komt het WK steeds dichterbij. Voor het eerst in de voorbereiding op een WK halen we al dezelfde rondetijden als de concurrentie. Andere jaren kwamen we 6 dagen van te voren en kregen we dat niet op tijd goed, nu hebben we nog 10 dagen om de piekvorm te pakken te krijgen.

Overwegend positief nieuws dus! Kijk ook de link naar de site van het WK, met foto’s van de voortgang van de bouw van het complex.

File op weg naar Utrecht, dus bij het parkoers aangekomen kan ik in een keer door naar de start. Vervolgens moeten we daar 20 min wachten tot een B-rijder van het parkoers is gehaald door de ambulance. Ik hoop dat alles goed gaat met de betreffende rijder. Door dit ongeval werd onze wedstrijd met een paar rondes ingekort. Er zit een heuvel in het rondje, dat maakte de  wedstrijd nog wel pittig. Maar het eindigde toch in een massasprint, gewonnen door Mariska. Ik werd tweede, Hilde Goovearts derde.

De volgende dag ging de reis naar Eindhoven. Een nieuwe locatie, groots opgezet en een mooie wedstrijd. Helaas voor iedereen regende het. We reden samen met de Masters. In de voorste groep zaten nog ongeveer 10 dames en 5 masters. Manon won, voor Hilde en ik werd derde.

Nog een weekje hard trainen en ondertussen ook beginnen aan een studie. Het is nog wat aftasten hoe het allemaal gaat werken vooral omdat de eerste toetsen eind oktober vallen, tegelijk met het WK. Maar als het goed is kan ik online redelijk bij blijven en daarom ben ik erg blij met het aanbod van KPN. Alle schaatsers van de grote ploegen (en ik zei de gek) krijgen een blackberry en een i-pad en een ruime hoeveelheid aan gratis beltegoed per maand. Zodat we overal en altijd met iedereen in contact kunnen blijven.

En dan de Brandaris Classic, iets heel nieuws, een marathon op een eiland! omdat de wedstrijd op een tijdstip verreden word dat je niet meer met de boot terug kan, moet iedereen blijven.  Maar omdat het de finale is, mag er ’s avonds gefeest worden dus ik geloof dat het alle deelnemers stiekem wel goed uitkwam.

Wij moesten 3 rondes van 11 kilometer en al in de eerste ronde ontstond een kopgroep met Manon Kamminga, Hilde Goovearts en mijzelf. In Eindhoven had Manon al aangekondigd dat ik maar moest winnen in Terschelling; blijkbaar voor de concurrentie niet reden genoeg om in mijn wiel te blijven hangen. In de laatste ronde deed Manon een belachelijke hoeveelheid kopwerk en trok daarna ook nog eens de sprint aan voor me. Dat deed ze zo hard dat ze zelf ook nog ruim voor Hilde finishte. Ik won dus, maar Manon was de ‘woman of the match’ wat mij betreft. De wedstrijd zelf is een prachtig initiatief en krijgt hopelijk een vervolg.

We rijden de World Cup in Berlijn. Ook hier, regen. Zonde. Het is zo’n mooi parkoers, zo’n geweldige wedstrijd met in totaal bijna 8000 deelnemers aan de start. Maar bij regen is de straat spekglad. We starten met 7 dames voor Cado Motus, Jannitta Spigt en Hilde Goovearts zijn voor de gelegenheid ook in hetzelfde tenue gestoken. Aan de finish hebben we 4 dames in de top 10, helaas net niet op het podium. Mariska werd ongeveer een kilometer voor de streep onderuit getrokken door een paar italianen die mij vorig jaar bijna hetzelfde flikten. Bianca en Jannitta finishten ook in de voorste groep.

En daarna naar Colombia! Omdat het WK op ruim 2000 meter hoogte gehouden word gaan we vroeg heen om optimaal aan de start te staan. De eerste paar weken wonen we in een huis ergens op het platteland. Een aantal telefoons doet het hier niet dus was iedereen heel blij toen vandaag internet geinstalleerd werd. Ook ging gelijk het halve team aan de slag om de whereabouts bij te werken. Het enige probleem is dat dit huis niet echt een adres heeft. Het team dat het internet kwam installeren heeft vanochtend zelfs 4 uur rondgereden om het te vinden, dus succes voor de dopingcontroleurs! Ik zou zeggen, bel even, want om het uit te leggen is niet zo moeilijk.

Helaas kwam het KPN pakket niet voordat we vertrokken naar Colombia, we hadden het hier goed kunnen gebruiken

En ik maar denken dat ik dit allang netjes bijgewerkt had. Maar dan nu.

De laatste dag van het EK bracht nog meer moois. Eerst moesten we een uur wachten terwijl we al aan de start stonden omdat het parcours nog niet autovrij was. Nadat de politie een deel weggesleept had en het rondje (op en neer langs de boulevard) een stuk ingekort was, konden we vertrekken voor 42 km.

“Ze”, de anderen, de concurrentie, heeft geleerd van vorig jaar. Dus ondanks talloze uitlooppogingen van ons team kwam er weinig op gang. En toen ontstond er een groepje van 6, met mijzelf, Sabine Berg en 4 italianen. Op het rondje van 3 kilometer, reden Sabine en ik elk ongeveer 100 meter voorop, de rest deden de italianen. Uitzonderlijk.

In het laatste  stuk zaten een paar bochten voordat je de brede rechte finishstraat op komt. De finishstraat was nogal grof asfalt dus moeilijk om daar nog goed te versnellen. En de italianen gingen niet echt hard door de bochten, dus ik probeerde er daar al langs te komen met het idee dat als ik als eerste het rechte stuk op zou komen, ze me niet meer zouden passeren. Maar bij mijn inhaalpoging werd ik vakkundig teruggezet door een goed geplaatst handje op mijn heup. Sabine Berg maakte van de gelegenheid gebruik om de italianen ongestoord langs de andere kant te passeren. Lardani gebruikte mijn snelheid om tegen Berg te sprinten en ik kwam vanuit de parkeerstand weer op gang  om Tuchiarelli nog voorbij te steken voor het brons. Zo jammer, want ik voelde me goed!!

Bij de Heren lukte het Crispijn Ariens om vrijwel in zijn eentje het hele peloton aan gort te rijden. Toen Ingmar Berga in de slotfase ontsnapte, was er dan ook niemand die nog de kracht had om hem terug te rijden. Een geweldige overwinning, Ingmar kon het zelf eerst ook nauwelijks geloven en sprintte door tot de finish hoewel hij zoveel voorsprong had dat dat niet nodig was. Fantastisch gekoerst!

En toen zondag terug naar huis en woensdagavond alweer onderweg voor een trainingskamp in Font Romeu. Een week in de bergen, wennen aan de hoogte, en trainen trainen trainen. Veel meer is er ook niet te doen maar het is daar wel geweldig mooi! Leuke bijkomstigheid dat de Duitse schaatsers ook die week aankwamen en ik dus kon bijkletsen met alle oude bekenden.

1000 meter finale kadetten jongens; Remon fantastische race, vies aan de kant gezet door een italiaan in (aanloop naar) de laatste bocht, vierde. Nog in spagaat van de finish door dezelfde italiaan ook nog even onderuit gedrukt. Maar - wordt vervolgd.

Junioren net buiten het podium op de aflossing.

Dames relay verliep soepeltjes, alle wissels goed, Frankrijk en Duitsland trokken elkaar onderuit, probeerden mij nog mee te krijgen op de vloer ook maar dat lukte gelukkig niet. Dus mocht ik met Zanetti gaan sprinten. Maar zij is anderhalve seconde sneller dan ik op de 200 meter. In de 500 meter finale kwam ze met 20 meter voorsprong over de streep. En in de relay maakte ze geen fout, maar ze reed me ook niet los! Blij met zilver.

Bij de heren was er goede hoop op goud met de snelste mannen van het toernooi in ons team. Moeilijk te zeggen waar het nou precies aan lag, maar het lukte in ieder geval niet. Ze werden vierde.

Daarna de kadetten nog, waarbij de jongens een geweldige wedstrijd reden en Remon in de laatste ronde kon laten zien dat hij echt wel op het podium thuis hoort. Zilver!

Nu vandaag alleen nog de marathon…

de eerste helft van de wedstrijd ging super. Nog nooit eerder zo goed in een puntenkoers op EK/WK gezeten als nu.
Toen kreeg ik een dipje en daar kwam ik niet echt uit. Op de bel stond di Eugenio (italia) eerste met 14 punten, dan Sara Bak en ik met 10 punten en dan Berg en Thum met 9 punten.
Berg en Thum pakten op de finish nog een paar puntjes en stonden dus op het podium. Ik finishte nog wel voor Sara, maar een vierde plek is zuur.
Zeker omdat Mariska en Anniek wederom fantastisch werk gedaan hebben en dan wil je graag dat dat resulteert in een medaille.
Bij de jongens lukte dat wel, Crispijn deed wat hij in Nederland al zo vaak heeft laten zien dit jaar. Hij reed weg, met Bart Swings. Zilver! alweer een medaille voor Nederland.
Nog 2 dagen. vandaag de relay, morgen de marathon…

de laatste avond op de baan zorgde voor een gebroken sleutelbeen van Wim Dillen. Dit gebeurde bij het inrijden, waardoor hij niet deel kon nemen aan de finale en ook niet aan de relay. De junioren jongens haalden met Ewout, Luuk en Lars toch een fantastische en hard bevochten bronzen medaille.
Manon en Bianca haalden het podium net niet op de 1000 meter maar samen met Mariska wel brons op de relay.
De heren relay werd 4e, net als de kadetten jongens en de junioren meiden.
Rick Schipper werd derde op de puntenkoers bij de kadetten.

Na een welverdiende rustdag haalden Bianca, Elma, Ronald en Michel de 200 meter finale, maar die ging die avond niet door vanwege regen.
De afvalkoers werd wel gewoon verreden en het ging verbazend goed bij mij. Halverwege het laatste rechte stuk kon ik de gouden medaille bijna oprapen, maar toen raakte ik de persoon achter mij aan, raakte uit balans, kreeg mijn voeten net op tijd weer onder me voor de spagaatfinish, maar net te laat om Sabine Berg voor te blijven. Weer Berg. Weer tweede. Maar toch erg tevreden, het voelde zo makkelijk.

De volgende ochtend, na slechts een paar uurtjes slaap omdat de afvalkoers rond 12 uur verreden werd en de wekker om 7 uur stond, moesten we eigenlijk om 9 uur de finale 200 meter rijden. Gelukkig regende het weer en konden we na het ontbijt terug naar bed om een beetje bij te slapen.
Vanaf half 3 begonnen we met de 200 meter finales.
Mandy Groot haalde zilver bij de junioren meisjes.
Ronald haalde zilver bij de heren senioren.

Daarna gelijk door met de 500 meter series.
Ik ging makkelijk door, en ook Manon, Bianca, Ronald, Michel en Sjoerd.
Na de kwartfinales waren Manon, ik, Ronald en Michel nog over.
Manon zat in een halve finale met een francaise en 2 italianen, en kwam niet om Contenti en Zanetti heen.
Ik zat in een halve finale met 3 duitses. Ik dacht op de finish dat ik Jana Gegner voorbij was met mijn voet, maar ik bleek er nog 6duizendste achter te zitten. Berg zat er ook weer eens voor. Dus ook net niet door.
De finale-uitslag was Zanetti (met een straatlengte voor, wat is ze snel!!), Gegner, Contenti, Berg.

Ronald en Michel zaten bij elkaar in de halve finale, en gingen beide door.
De finale was een lust voor het oog. Zo zeker, zo snel en schijnbaar makkelijk…Ronald won, Michel 2e. Matthias Schwierz derde. Er is nog niet eerder zo hard meegezongen met het volkslied. Kippenvel.

Vandaag is de puntenkoers. De wedstrijden beginnen weer om 21.00 of nog later. Nu is het nog heet en droog maar voor vanavond word weer regen voorspeld.
Geen probleem wat mij betreft.

Morgen zijn de relays en zaterdag is de marathon.

Ok, korte briefing over de dag tot nu toe:
series 1000 meter, alle senioren vrij makkelijk door. Daarna alle heren uitgeschakeld in de halve finale, alle drie de dames zaten in dezelfde halve finale. Er gingen 3 door dus er was een mogelijkheid om allemaal door te gaan, maar dat bleek iets teveel gevraagd. We reden een erg mooie race met z’n drieen, maar ik verlies gewoon snelheid in de bochten omdat ik er niet goed doorkom, in de laatste 2 rondes gebruikte ik dat maar om de anderen dwars te zitten, maar haalde zelf dus de finale niet. Toch wel tevreden met hoe het ging. Gisteravond, toen Mariska een fantastische punten-afvalkoers aan het rijden was, bijgestaan door Irene, stond ik namelijk al vroeg aan de kant te kijken. Wat een teleurstelling. Deels weggepoetst door het zilver van Mariska, maar het zelfvertrouwen werd er niet beter van.

Vanochtend ook nog de puntenkoersen van de kadetten. Kelly Schouten viel helaas in de finale, Rick Schipper haalde brons!

Wim Dillen geplaatst voor de finale, samen met 3 italianen en 2 fransen. Pittige kluif maar in een finale kan vanalles gebeuren!

Om een uur of 9 beginnen de finales 1000 meter en de relays heats en finales. Altijd een mooie afsluiting van het baantoernooi!

Ik rijd niet meer op de baan, de focus gaat nu op de weg. Ruimte, ruime bochten….ik kijk er naar uit!

de 500 meter kwartfinales zijn gereden. We reden zonder uitzondering goed, maar om bij de laatste 8 te komen moet je nu eenmaal bij de eerste 2 in de kwartfinales eindigen. En dat is moeilijk genoeg. Voor mijzelf liep het zo dat Zanetti vanaf de start weg was en die hebben we niet weer gezien. Het ging tussen Marta Nunez, Sheila Possada en mij voor de 2e plek. Sheila was een half stapje eerder van de startlijn dan ik. Toen ik in de een-na-laatste bocht bij haar binnendoor stak, hingen we gezellig samen tegen elkaar. Iets te gezellig, want dat gaf Marta de kans om er langs te schieten. In de laatste bocht kwam ik nog bijna weer langs Marta maar bijna is niet genoeg.
Ik voelde me goed en ik reed goed, maar dus niet door naar de halve finales. Van de kadetten en junioren is alleen Mark Bisschops door, en van de senioren strijden Manon en Michel in de top 8.

van de kadetten is Kelly Schouten door naar de finale van de afvalkoers. Beau Wagemaker moest er helaas als laatste af in de tweede serie maar ze reed goed dus dat komt later deze week nog helemaal goed.
De jongens moeten hun tweede serie nog rijden. Van de eerste serie is Ids Meijer in ieder geval door.

Nu regent het weer, en er hangen tornado’s boven zee, een indrukwekkend gezicht maar de bijbehorende storm mag snel overtrekken zodat we gewoon verder kunnen met het programma.
Op dit moment onweert het, dus er zal wel weer een wat langere pauze ingelast worden.

alle categorieen hebben vandaag de series 500 meter afgewerkt. Daar zijn we wel de hele dag mee bezig geweest omdat er steeds regenbuien de planning in het water deden vallen.
Morgenvroeg om 9 u gaan we verder met de 500 kwartfinales. Wat er gebeurt met de lange afstand van de kadetten is nog een beetje onduidelijk.
’s Avonds is dan het gewone programma met de lange afstanden voor junioren en senioren dus wellicht komen de kadetten daarbij.

Elma, Manon, Bianca, Ronald, Michel en Mark kwamen allemaal moeiteloos door de series.