wat heb ik een paar weken achter de rug zeg! Het idee sluimerde al een paar jaar rond en het bleek een grote wens van mijn moeder en Karen en dus planden we tussen de 2 seizoenen een trip met de Trans Siberie Express.
We zouden 25 maart vertrekken maar toen belde Bianca, of ik niet mee wilde naar Zuid Afrika om daar een wedstrijd te skeeleren.

Dus de vakantieplannen een weekje verzet en 25 maart het vliegtuig naar het zuiden gepakt. Van Johannesburg ging het naar een mooie bed&breakfast in Pretoria en na een ochtendje rondwandelen, genieten van de zon en wachten op de italianen, werden we naar Pilanesberg gebracht. Daar verbleven we de eerste paar nachten op een camping in luxe bungalowtenten en troffen we ook nog Belgen, Denen en een fransman. We wilden de hele dag wel rondrijden in het park op zoek naar olifanten, neushoorns, nijlpaarden, leeuwen, giraffes en allerlei andere dieren die je normaal alleen in de dierentuin tegenkomt. Speciaal was ook de nachtsafari waarin we zelfs in het licht van de zoeklamp een luipaard zagen bewegen.
De dag voor de wedstrijden werden we verplaatst naar Sun City, een 5 sterren resort dat van alle gemakken, activiteiten en faciliteiten voorzien is die je je maar kan indenken.

Een groot contrast met het schooltje waar we onderweg op bezoek zijn geweest en pennen, potloden en schriften mochten uitdelen.

Borite Primary School

Ruurd in Sun City

De kinderen van het schooltje kwamen later bij de wedstrijden kijken en verzorgden een deel van de openingsceremonie.
De South AFrican Open Championships werden verreden op de parkeerplaats bij de ingang van het resort. Het asfalt was niet van de beste kwaliteit en het hoogteverschil tussen de twee bochten zorgden voor zware wedstrijden maar toch waren er weinig valpartijen. Ik slaagde er echter in om, terwijl ik alleen aan kop reed, te struikelen met als resultaat 12 hechtingen in mijn elleboog. Op het moment leek het allemaal erg provisorisch, maar nu, 6 weken later, ziet het er toch weer aardig netjes uit.

 Een extra bedankje is op zijn plaats voor Wendy en Bruno Gila, die met hun team de grote stuwende kracht achter het inline skaten in Zuid Afrika vormen en ons zo hartelijk hebben ontvangen dat we nauwelijks naar huis wilden. Maar, zoals Wendy ons al gewaarschuwd had; “naar Zuid Afrika kom je nooit maar 1 keer”. Dus ik ga als ik de kans krijg zeker nog eens terug!

 En de volgende dag wederom in het vliegtuig, nu naar Moskou. Nogal een temperatuurschok want in Moskou was het nog koud en guur. Ik ben al een paar keer in deze stad geweest en kon dan ook een beetje voor gids spelen. Natuurlijk op het Rode Plein geweest, het Kremlin en the Armoury bezocht, het Puschkin museum en mijn vrienden. Varvara had ons al van het vliegtuig gehaald en hoewel ze mij alleen door heel Moskou stuurt met de metro wilde ze er zeker van zijn dat we verderop in Rusland geen problemen zouden tegenkomen. Na een korte tussenstop in Perm bij Svetlana die ons langs een kunstwerk van een Nederlander zo doorvoerde naar de door oma gestookte wodka, stapten we 4 dagen later uit de trein in Irkutsk. Daar werden we opgewacht door Detyshev en Lalenkov. Een paar uur, frisse douche en een tv interview op de ijsbaan van Irkutsk later, brachten zij ons naar Listvyanka, een klein dorpje aan het Baikalmeer. We hadden gehoopt hier bijvoorbeeld te kunnen ijsvissen, met een hondenslee te gaan en meer van dat soort activiteiten maar het ijs op het meer smolt al en dus was het te gevaarlijk om er op te gaan. En er lag te weinig sneeuw voor de sledehonden. Gelukkig hadden Detyshev en Lalenkov de instructies van Varv om ons te vermaken goed opgevolgd en hadden ze ons ‘gekoppeld’ aan Sascha, die ons meenam op een paardentocht waar we allerlei verrassingen tegenkwamen en we ons echte cowboys voelden. Sascha organiseert ook schaatstochten over het Baikalmeer a la de trektochten zoals je die in Zweden kan doen. De video’s waren betoverend.

trein nr 2, de Rossiya

mongolia

onze troep

lunch in the middle of nowhere

reparatie aan de auto bij een ger

opa en oma met kleinzoon in een ger

Woensdag NK in Emmen, ik zat in de kopgroep die het grootste deel van de wedstrijd vooruit reed. En ik voelde me goed en wist dat dit mijn beste kans was.. dus ik deed er veel aan om vooruit te blijven. Dat lukte niet en toen we teruggepakt werden, bleek het lastig om weer weg te komen.. In de eindsprint ging het al niet meer om de winst, die was al naar Yvonne Spigt gegaan. Ik was niet meer scherp in de eindsprint en eindigde buiten het podium.
Donderdag het Drents Kampioenschap in Gieten. We reden samen met de veteranen, er stond een mooi groepje dames aan de start en het was misschien wel mijn beste wedstrijd van het jaar! Ik won hem dan ook.
Veluwemeer zorgde voor zulke botte schaatsen dat ik de wedstrijd niet uitreed, Appingedam sloeg ik over voor de Gouden Bal. Een historische kortebaanwedstrijd op de gracht in Leeuwarden. De marathons waren vooral in de eerste omloop nog duidelijk merkbaar, maar in de tweede omloop had ik al even de hoop dat ik het zelfs tot de kwartfinale zou schoppen. Dat lukte net niet maar een tiende plek was voor mij best netjes in dit veld.
En de mooiste wedstrijd van het jaar kwam toen: de Hollands Venetietocht in Giethoorn! de eerste wedstrijd waarbij we niet in rondjes over een meer rijden maar 1 grote ronde waarbij we ook nog moeten klunen! Een fantastische ervaring. De finale was een gekkenhuis en ik werd geloof ik 5e, maar iedereen kwam met een grote lach van het ijs.
Maandag dan nog naar Earnewald, op weg ernaar toe hoorden we op de radio dat het ijs nog prima was. We glibberden met de auto bijna van de weg af, daar was het ijs inderdaad prima, maar op het water was het wat anders. Ik was niet meer helemaal fit na al die wedstrijden en op dat dooi-ijs had ik het snel gezien.
Sparen voor Zweden want daar kwamen nog 2 lange wedstrijden.
de eerste over 80 km, daar miste ik de slag, maar won de sprint om de 5e plek. Twee dagen later was het wel raak, een kopgroep van 7, een lange sprint voor de wind en ik won!
Ik denk dat ik eindelijk kan zeggen dat ik helemaal terug ben.
Om dat te bevestigen rijd ik nog en 3 kilometer in Thialf. Een redelijke wedstrijd in 4.20, geen toptijd maar dat was na de dramatische tijden in November ook geen verwachting.

Wat ik weer gemerkt heb is dat ik een goede omgeving nodig heb, mensen om mij heen die vertrouwen in mij hebben. Een goed team is dan ook essentieel in de plannen om Sochi 2014 te halen. Mede daarom heb ik ervoor gekozen om komend seizoen bij MKBasics te gaan rijden. BAM/Unive heeft me de afgelopen jaren fantastisch ondersteund, maar kunnen me op dit moment nog niet de omgeving bieden waar ik naar op zoek was en zoals die bij MKBasics wel staat.
Maar ik kan terugzien op mooie jaren en er komen nog meer mooie jaren aan.
Maar nu eerst de zomer weer in, lekker skeeleren, met de eerste wedstrijd volgende week al in Zuid-Afrika! Dat word vast weer een avontuur waarover geschreven gaat worden!

En toen was er ijs. En dus word er geschaatst. Het is weer even wennen, maar ik weet wat er moet gebeuren, het is alleen een kwestie van de juiste timing weer te pakken te krijgen.
En dan staat niets een goede winter in de weg want de fietstesten die we gedaan hebben geven aan dat het met de conditie wel goed zit.

Maar dan moet je wel je hoofd er bij houden als je krachttraining aan het doen bent. Bij gebrek aan beter gebruik ik vaak 2 op elkaar gestapelde steps voor box-squats en 1-leg-step-ups.
Deze bewuste keer had ik twee oude steps, waarvan de rubberen voetjes al van de onderkant verdwenen waren en lette ik niet goed op waar ik stond. De steps schoten van elkaar af, ik klapte plat voorover en nu zit ik met een blessure waardoor ik de afgelopen anderhalve week niet pijnvrij kon lopen, laat staan schaatsen.
Er werd mij in Erfurt zelfs al gevraagd of ik daar nu was als coach, maar die stap in mijn carriere wil ik voorlopig niet maken!
Ik was daar met de intentie een goed trainingskamp te draaien, iets wat door de blessure dus volledig in het water viel. Gelukkig was het daar wel mooi weer en kan ik nog wel een beetje fietsen.

Met de constante neerslag van hemelwater hier in Nederland, is fietsen ook niet echt aanlokkelijk. Maar, ik heb een andere fijne motivator; mijn nieuwe hartslagmeter!
Na een uitstekend persoonlijk advies van Hartslagmetershop.nl

hartslagmetershop.nl

En toen was het alweer bijna winter. Dus is er een korte rustperiode ingelast die in de volksmond ook wel herfst heet.
Omdat ik niks beters te doen had, de wisselbeker voor Terschelling vast ingeleverd moest worden en er de laatste tijd nogal wat te doen was om de lage opkomst bij skeelerwedstrijden, besloot ik toch maar in Rijssen te starten.
Een mooi parkoers met een pittige heuvel en deze zaterdag ineens 26 graden op de thermometer. Dat was raar, omdat het niet heel zonnig was, maar dat waren nu net de omstandigheden die ik ook al gehad had in Korea dus daar was ik wel aan gewend. Desondanks was het allesbehalve makkelijk. Hilde Goovearts en Brooke Lochland deden wat ze volgens mij het grootste deel van het seizoen al doen, ze maken elkaar, en en passant alle concurrentie, gek door er vol in te vliegen en dan maar door te gaan. Met als gevolg dat Brooke 80% van de wedstrijd alleen vooruit heeft gereden en Hilde 70% van de wedstrijd er achteraan, met mij op de trekhaak. Dat was dan ook de uitslag van de wedstrijd, waarbij Manon de pelotonsprint won en dus 4e werd.

Na een dagje dierentuin en een dagje babysitten op mijn lieve nichtjes, allerlei leuke activiteiten maar geen training, nam ik de boot naar Terschelling voor de afsluiter van de nederlandse competitie; de Brandaris Classic. Op de boot scheen de zon nog, maar eenmaal op het eiland was dat snel over helaas. Dus een wedstrijd over 48km in de regen. En zelfs toen het halverwege droog werd bleef het wegdek nat, omstandigheden waar je mij niet blij mee maakt. Ploegmaatje Brooke deed wat ze gezegd had niet te zullen doen: demarreren in de eerste ronde. Regenkoningin Hilde Goovearts reageerde natuurlijk en de rest vond dat geloof ik eigenlijk wel prima zo, hoewel de rest halfkoers nog maar uit 6 dames bestond.
Marieke, Margo, Mariska, Carla, Anita en ikzelf.
Superzonde van zo’n mooie wedstrijd en goede organisatie, maar gelukkig waren alle deelnemers ’s avonds wel weer van de partij bij het eveneens goed georganiseerde feestje in strandpaviljoen de Branding. Hilde won de wedstrijd overigens dus ik hoefde de wisselbeker niet meer mee naar huis te slepen.

Na Heerlijke pannenkoeken bij Hans&Grietje in Midsland, en blokarten (hoe cool is dat!) op het strand was het weer tijd om naar huis te gaan.

Deze week gaan we testen doen en misschien zelfs al eens schaatsen, dan is er dit weekend de allerlaatste skeelerwedstrijd van het seizoen in Berlijn en dan gaat toch echt het schaatsen weer beginnen.

Laat ik volstaan met te zeggen dat het een leuke week was in Korea, met fantastische prestaties van Crispijn en Michel met hun bronzen medaille.
Lisanne die de eerste wedstrijd al pech had door met geen mogelijkheid een valpartij te kunnen ontwijken, maar daarna elke wedstrijd beter ging rijden. Mandy die als sprintster aardig meekwam op de lange afstanden.
Niels, op het EK al een beetje in het diepe gegooid, bleek ineens heel goed te kunnen zwemmen en hij stond Ruurd bij in zijn zoektocht naar succes. Succes dat iets moeilijker te behalen bleek dan bij het EK, maar ik vond het al een succesje dat deze mannen en Lars zich wisten te plaatsen voor de relay finale, ondanks dat ze hiervoor nog nooit een relay (samen) hadden gereden.

Bianca, die in de halve finale stond van de 1000 meter, en had ze in de andere halve finale gestaan, dan had ze zelfs de finale gehaald, Manon die zich op alle vlakken staande hield (en ja, dat is een prestatie op zich, als je kijkt wat voor EK zij achter de rug heeft). Mariska beleefde helaas weer een valpartij anders had ze zeker betere uitslagen gereden op de piste.
Ik had een beetje hetzelfde probleem, zonder de valpartij, ik reed hartstikke goed, lekker in de groep, maar -ik had nooit gedacht dat ik dit nog eens zou zeggen- de wedstrijden duurden gewoon te lang. Na 40 rondjes op een hobbelige piste waar je alle zeilen bij moet zetten om door de bocht te komen, protesteerden alle spieren..en dat is te vroeg als je 75 rondjes moet.

Mark reed goed, maar op de baanrelay fenomenaal. Helaas werden hij, Crispijn en Michel gepiepeld door de Argentijnen en haalden ze net de finale niet, maar ook Michel heb ik nog nooit zo hard door een bocht zien gaan. Crispijn warmde op de baan al flink op maar brak op de weg pas echt los, ingmar had er iets meer moeite mee op zijn eerste WK sinds 2004, maar toen hij de relay serie moest rijden omdat Michel zich geplaatst had voor de 500 meter finale, stond hij er en reed hij geweldig.

Bianca, Manon en ik reden trouwens ook een sterke relay, we werden dan wel 5e, maar tussen de nr 1 en ons lag nog geen anderhalve meter, brons lag binnen handbereik. En dat terwijl de twee landen die vorig jaar afwezig waren, nu wel in de finale stonden. En wie nog wil beweren dat de relay op het EK niet moeilijk genoeg is voor ons, van de 4 landen stonden er 3 in de WK finale, dat bewijst genoeg.

Vorig jaar twee bronzen medailles (voor de meiden) dit jaar twee bronzen medailles (voor de heren) waaronder 1 op de sprint, wat nog nooit eerder is gebeurd! Volgend jaar is het WK in Italie, ik ben al begonnen met sparen voor trainingskampen want ik wil die baan onder de knie hebben voor we aan het toernooi beginnen en niet pas bij de laatste afstand

Nou, nee, ik voelde me goed en hoewel ik mezelf nog niet direct zag excelleren in de sprintafstanden dacht ik toch wel klaar te zijn voor de lange afstanden.
Maar ook al hadden we veel op de baan getraind die door anderen vaak als lastig word ervaren en ook al voelde ik me goed, tijdens de wedstrijden liep het allemaal niet. Een goede verklaring heb ik er niet voor.
Gelukkig deed het team het wel geweldig, beter dan ooit op een baantoernooi en ik vind het stiekem leuk om te denken dat ik daar de afgelopen 7 jaar de aanzet toe heb gegeven.
En ook al wacht het team niet meer op mij om het binnenhalen van medailles op te starten, ik moest zelf nog wel even wachten.
Het baantoernooi was succesvol, goed georganiseerd en goed bekeken. De tribunes zaten vol en de livestream op schaatsen.nl werd net zoveel bekeken als tijdens het EK allround schaatsen.

Maar woensdag mochten we eindelijk aan het wegtoernooi beginnen. En toen ging het regenen. Ik liep door het hotel te stuiteren, wist niet waar ik met al die energie naar toe moest.
Ik moest er mee naar bed, dat was niet bevorderlijk voor de nachtrust. De volgende ochtend werd dan de puntenkoers eindelijk verreden. En wel geheel volgens plan, met Manon die in het begin de boel aanjoeg, Mariska die een vroege ontsnapping in gang zette en ikzelf die dan, als iedereen op apegapen ligt, wegrijd uit het peloton. Enige kink in de kabel was Nathalie Barbotin, die bij de ontsnapping van Mariska zat en ook daarna vooruit bleef. Ze haalde genoeg punten om het goud voor onze neuzen weg te kapen maar met zilver en brons konden Mariska en ik zeer tevreden zijn.

Vanwege de regen en het veranderde programma moesten we dezelfde dag nog de afvalkoers rijden. Dat bleek toch wat zwaar dus haalden we de finale daarvan helaas niet.

Dat mijn -normaal toch niet slechte- sprintbenen er niet onder zaten deze week bleek weer in de 500 waar ik kansloos bleef steken in de series.
Maar op de relay bleek weer eens hoe goed we op elkaar in gespeeld zijn als team. Dankzij het intensieve werk van fysio’s Berry en Thijs had ik geen last meer van mijn schouder.
De laatste wissel op Manon was niet de beste die ik wel eens heb gedaan, maar met een fantastische laatste ronde was er eindelijk goud voor Nederland op de relay!

En met dat vertrouwen in het presteren van het team gingen we de marathon in. Helaas was de straat nog nat en dat leverde spekgladde taferelen op. De inzet van het team was er niet minder om maar het bleek onmogelijk om er een harde wedstrijd van te maken, elke poging daartoe werd afgestraft met een valpartij.
Van de 9 dames die voor Nederland startten, zijn er 6 onderuit gegaan waarvan een aantal meer dan 1 keer en Ria zelfs in de eerste ronde al haar pols brak.
Dat, in combinatie met het feit dat iedereen van ons het initiatief verwachtte en wij niet met onder andere allround topper Berg naar de streep wilden rijden, zorgden voor een zeer lastige wedstrijd.
Twee ronden voor het einde was Barbotin er ook klaar mee, en zij hield de benen stil waardoor ze mij de kans gaf om weg te rijden. Het was een alles-of-niets poging, 6 kilometer voor de finish. Een ronde voor het einde werd ik weer teruggepakt maar dat was te kort om nog te herstellen voor de finish. Toen Nele Armee daarna van de gelegenheid gebruik maakte om er vandoor te gaan, was de strijd gestreden.
Duitsland, die nog met 4 meiden in het groepje zat, deed niks, won dan wel het sprintje om de overige medailles.

Ik kan niet zeggen dat ik tevreden ben over hoe ik het EK doorgekomen ben. Ik had niet het gevoel dat ik kon doen wat ik wilde in de wedstrijden, zoals ik dat andere jaren wel kon. Word ik dan echt oud? Wat heb ik anders gedaan dan andere jaren?
Hoe maak ik die stap nog die nodig is om op het WK te staan waar ik wil zijn?

Maar ook, ik heb weer een Europees shirt in huis hangen, dat was alweer 4 jaar geleden dus daar ben ik hartstikke blij mee. Op de puntenkoers liep alles goed, met mijn uithoudingsvermogen is niks mis.

Dus op naar Korea.

Na zoveel weekenden wedstrijden besloot ik om toch niet naar Berlijn te gaan voor voorlopig de laatste Europa Cup.
En zo kwam het dat ik op de motor naar vrienden in Assen ging, tijdens de uittocht van de TT. Wat een gaaf gezicht, al die duizenden motoren die de snelweg bevolken. Mijn motor komt bij Ter Braake vandaan en ik denk dat een beetje aandacht wel terecht is voor de goede service die zij geleverd hebben.
En als je dan richting Assen rijdt, dan zie je Iwemania #53 op viaducten gekalkt staan. Dat slaat natuurlijk op Jasper Iwema, de drentse Rossi. En dan mag je zelf even bedenken hoe moeilijk het is om als jochie in Drenthe te zeggen: ik wil motorcoureur worden. (geld ja, want je traint niet met een voetbal in de achtertuin) Maar ondertussen sprokkelt hij wel WK punten bij elkaar.

De motorsport heeft last gehad van het vele slechte weer de laatste tijd en ook wij krijgen bijna het gevoel dat de herfst haar intrede heeft gedaan en de schaatsen uit het vet moeten. Maar vandaag piept er een zonnetje tussen de wolken door en het KNMI heeft beloofd dat het de komende week overwegend droog blijft. Dat moet ook, want het laatste wat wij willen is een EK in Nederland die in het water valt!
Alle informatie over het EK is te vinden op Schaatsen.nl
Kom en kleur de tribunes oranje!

Wil je echter eens wat anders beleven, neem dan eens een kijkje op een (biologische) boerderij. Neem daarvoor eerst een kijkje op:
lekkernaardeboer.nl
En vind deelnemende boerderijen onder andere in Echten en Ruinerwold.

En neem je kinderen mee, dan steek je ze natuurlijk in een overall van Vieskleding.nl zodat ze lekker vies kunnen worden bij het buitenspelen.

Voordat de wedstrijd begon had ik last van onrustige maag en darmen en ik zit al een week of drie in die vervelende staat van vermoeidheid waarin je niet scherp genoeg bent om te winnen en niet moe genoeg om niet te trainen. Met het EK nog 6 weken voor ons, wil ik ook nog niet de training nu al terugschroeven, maar ik wil eigenlijk wel ook van dit zware trage gevoel af.

38 rondjes op de teller, na een rondje of 10 begon mijn  lichaam wat te kalmeren, dan gaat alle energie gewoon daarheen waar het nodig is en word het gerommel in maag en darmen stopgezet. Met nog 24 (ongeveer) rondjes te gaan demarreerde Manon. De achtervolging ging niet echt georganiseerd dus het gat werd snel groter en met Manon in de vorm waarin ze nu steekt is dat gevaarlijk.

Mariska en ik besloten achter haar aan te rijden maar net toen ik van kop af was viel er achter Mariska een gaatje. Dus sloot Mariska eerst bij Manon aan en kwam ik even later alsnog in mijn eentje ook naar voren. Vervolgens hebben we goed samengewerkt om onze voorsprong verder uit te bouwen.

In de laatste drie ronden probeerde ik nog weg te komen, een lange inspannende poging maar Manon sloot het gaatje toch. Toen wist ik dat het een eindsprint zou worden. De finishstraat was nog wat nat aan de zijkanten (de rest van het parkoers gelukkig helemaal droog) dus maar 1 perfecte lijn naar de streep. Ik moest als eerste de laatste bocht door.  Op het rechte stukje naar de laatste bocht toe kwam ik relatief makkelijk langs Manon, maar ik liet alle ruimte voor haar om de bocht goed aan te snijden.  Ik kwam nog wel als eerste de bocht uit maar Manon zat zo dicht achter me en iets meer aan de binnenkant dat we bij de eerste slag op het rechte stuk elkaar raakten. En toen klapte ik vol op mijn helm en arm en schoof een meter of 3 langs de stoeprand.

BENG!!!????****!!!

En daar lag Knorretje en vroeg zich af wat er gebeurd was. Eerst dacht hij dat de hele wereld uit elkaar gebarsten was; en toen dacht hij dat misschien alleen het Woud-gedeelte ervan de lucht in was gegaan; en toen dacht hij dat dat misschien alleen met hemzelf gebeurd was en dat hij nu moederziel alleen op de maan zat of daaromtrent, en dat hij Christopher Robin en Poeh en Iejoor nooit meer terug zou zien. En toen dacht hij: ‘Nou ja, ook al ben ik op de maan, dan hoef ik nog niet aldoor plat voorover te blijven liggen,’ en dus stond hij voorzichtig op en keek rond. Hij was nog steeds in het Woud!                          (uit; Winnie-de-Poeh)

Tsja, ik lag nog steeds op het parkoers, we hadden net voor de finish het groepje dat om plek 4 streed ingehaald en de finish was nog geen honderd meter verderop. Dus dan sta je op en rijd je naar de streep.  Pijn, Teleurstelling, Boosheid -al weet ik niet precies waarop-…. en mijn hoofd! ik klapte echt heel hard op mijn hoofd! Een beetje duizelig maar dat trok na de finish snel weg. Een EHBO’er die zich netjes voorsteld maar ik schrob liever zelf met die spons mijn schaafwonden schoon. Sterilon er op, moet dat nou echt?! dat prikt..! Interviews, ik zou niet meer weten wat ik gezegd heb. Dat ik een hekel heb aan vallen, ja, ik doe dat ook eigenlijk nooit. Dopingcontrole, ook dat nog. Anniek ter Haar die me columbian cream aanbied en me netjes volplakt met fixomul (reuze bedankt daarvoor!)

Even later voel ik me eigenlijk weer prima. Broertje Bob stuitert ook onderuit in de herenwedstrijd, komt er ook zonder al  te veel kleurscheuren maar met televisiesecondes vanaf. Bart rijdt de wedstrijd uit in het peloton.  Crispijn Ariens en Ingmar Berga leveren een fantastische strijd af. En dan de huldiging. Wat een publiek in Otterlo, en zoveel mensen die het Wilhelmus meezongen, mooi hoor. Otterlo was altijd al een van mijn favoriete wedstrijden; veel publiek en een mooi rondje. Maar dit nieuwe rondje met het nieuwe asfalt is haast nog mooier, paar rechtse bochtjes er in, paar lange rechte stukken en nog steeds veel publiek. Top!

En nu is het the day after. De laatste keer dat ik serieus gevallen ben is zo’n 4 jaar geleden en het rolletje fixomull dat ik daarvan had is inmiddels allang gespendeerd aan concullega’s. Heup, knie en schouder zitten ook nog netjes maar mijn elleboog moest een klein beetje bijgewerkt worden. Ik vond nog wel een oud tubetje columbian cream (wat eigenlijk Inotyol heet en volgens mij gewoon babyzalf met zink is) en wat gaasverbandjes.

En ik had beloofd het totaal aantal (inline skate-)titels te vermelden. Ik wilde dat graag deze week doen omdat ik hoopte dat het er dan 1 extra zou zijn. En zoals de speakers meldden, dat zou dan mijn zevende NK Marathon titel zijn. Maar dat feest ging niet door.
Eerlijk gezegd tel ik nu ook gewoon van mijn website waarbij ik zie dat ik schandalig achterloop.

NK marathon 6x senioren, 2x junioren,  1x kadetten

NK baan 18x senioren 4x relay, 6x junioren, 2x kadetten, 1x cat.5 meisjes (wat was dat?!)

NK weg staat nog niet eens op mijn site. Dit jaar: 0, vorig jaar in Sneek, alleen de puntenkoers. Het jaar er voor, de premiere  in Biddinghuizen denk ik 2x maar dat weet ik niet zeker. Google levert ook niks op dus ik zal eens bij de ouders navragen, ik weet vrij zeker dat die het zich herinneren, of dat het ergens in een plakboek is terug te vinden. Vooralsnog tel ik voor de vorm 3x.

Totaal: 27x senioren individueel 5x relay, 12x jeugd = 44 titels.

Niet zoveel als dat ik dacht haha. Maar we rijden natuurlijk nog maar 3 jaar de kampioenschappen op de weg, dat scheelt 4 kansen per jaar. Daarnaast heb ik in 2003 geen NK’s gereden vanwege een sleutelbeenbreuk (links), in 2006 geen NK baan vanwege een sleutelbeenbreuk (rechts) en vorig jaar geen NK baan vanwege een hielbotbreuk. Maar met een handjevol titels in het schaatsen kom ik toch al wel aan 50