Elma de Vries.nl

NK weg dus, is het echt alweer zo lang geleden?!
Wat zal ik zeggen, de organisatie had hun best gedaan, het parcours was steentjesvrij. De wedstrijden waren best nog spannend, wat ook spannend was was het wielen wisselen. Door de buien stonden we klaar met MPC storms, maar door de harde wind droogde de baan zo snel dat we net zo snel weer terug moesten wisselen naar MPC road war.

De 200 ging niet slecht maar ik ben nog niet snel genoeg. De afvalkoers kende een wat raar verloop door een valpartij in de laatste ronde van beide Bemog dames waardoor we met 3 Cado Motus meiden gingen sprinten. Bianca pakte weer een titel, weer voor Manon. Ik werd derde. Op de 500 bleek nogmaals dat mijn snelheid nog niet genoeg is, in de finale werd ik 4e.
Op de puntenkoers viel alles snel uit elkaar, ik reed voorop met Anniek ter Haar, ik won. Manon werd derde.

En toen…even denken…baanwedstrijdjes in Puttershoek (harde wind, puntenkoers gewonnen), Oudewater (mooi baantje, top organisatie, 2e op de afvalkoers achter brooke) en Oldebroek (mooi weer, weer een set wielen weggebrand in de bochten).
Daartussen een trainingskamp in Italie waar we de baan en het wegparcours voor het EK getest hebben en al een beetje hebben kunnen wennen aan de verleidingen van het prachtige strand er vlak naast.

En dan was er nog Beilen, gisteravond. Erg heet, en op z’n zachtst gezegd geen geweldig asfalt. Gelukkig was Brooke weer eens goed op stoom en Mariska ook, dus Manon en ik konden rustig in het peloton blijven zitten.

En dan vandaag een rustdagje, het was net vakantie. Zwemmen, barbecue en natuurlijk voetbal kijken. Als ik mijn mening als leek mag geven, “wij” waren beter.
Wij pakken Spanje over een paar weken wel terug!

Na een paar weken hard trainen is het tijd voor de welverdiende rustweek. Nu is dat natuurlijk relatief, want dan word er nog bijna elke dag getraind.
Maar ik ging er even tussen uit, 2 dagen naar Madrid gewoon omdat het kan. Omdat er low-budget airlines zijn. En omdat ik mensen ken die net als ik best door de week een paar dagen weg kunnen.

Maar na 2 leuke dagen in Madrid was ik woensdag alweer heel vroeg terug in Nederland dus kon ik de baanwedstrijd in Puttershoek gewoon rijden.
En wie Puttershoek zegt, die zegt…?
Nou ik wist het niet, maar het antwoord van een generatie ouder luidt vast en zeker: Kees Verkerk.
Het schaatshistorisch besef zit bij mij niet zo heel diep maar die naam zegt natuurlijk wel wat.
We reden dus op de Kees Verkerk baan. En mooi baantje, dat mag gezegd worden.
Wederom geen groot deelnemersveld, maar de zon heeft toch meer mensen gelokt dan de regen in Gramsbergen dat deed. En er stonden weer ongeveer evenveel meiden als jongens aan de start terwijl het aantal mannelijke licentiehouders vele malen hoger is. Het lijkt er op dat alleen de mensen die hun sport serieus nemen ook op woensdagavond de moeite nemen om stad en land af te reizen voor de wedstrijden.
En misschien is dat ook alleen maar logisch want voor de lol ga je niet na je werk een paar uur in de auto zitten om ergens een wedstrijdje te rijden dat uiteindelijk niet echt ergens om gaat natuurlijk.
Mijn eerste echte sprint van dit jaar leek nergens op. Ik reed de 300 nog wel net onder de 30 seconden in 29.8 maar Mandy won in 28.3 dus dat was wel een groot gat.
Brooke Lochland (29.05-Australie) en Martha Nunez (29.10-Portugal) zaten er nog tussen.

De puntenkoers ging wat beter, ik reed weg voor de eerste sprint en bleef de hele koers vooruit. Het rondebord hoort gedraaid te worden op de koploper, maar uit consideratie met de achterblijvers (ik denk dat dat de reden is en niet dat onze jury niet altijd volgens de regels werkt…)
gebeurde dat niet. Dus op een gegeven moment reed ik vlak achter de laatste achterblijver. Terwijl ik over de streep reed werd het bord nog wel snel op 12 gedraaid, wat het ook moest zijn voor mij, maar blijkbaar hadden ze mij toch gemist die ronde, want 400 meter later stond het bord nog op 12 en kreeg ik toen ook pas weer punten toegekend.
Niet dat het uitmaakte, want de volgorde bleef toch hetzelfde maar slordig is het wel. Zo druk was het niet dat dat soort foutjes nodig zijn.

Een dag later gingen we tijdens de training ook de fout in. Althans, volgens de politie die ons aan de kant zette. Om coordinatie en uithoudingsvermogen op snelheid te trainen, skaten we achter de auto of scooter. Nadat onze scooter vorig jaar gejat is gebeurt dat achter de auto. Voordat we de scooter hadden, hebben we het ook achter de auto gedaan in de buurt van Kampen op een rustig dijkje. De politie daar liet het oogluikend toe.
De fietsers rond Meppel hebben regelmatig hun fietspad gedeeld met een opgevoerde scooter (45 km/h is echt niet snel genoeg voor ons) en nu waren het dus de landweggetjes bij Heerenveen.
Tot donderdagmorgen want toen werden we aan de kant gezet door de politie.
Het was levensgevaarlijk wat we deden, want er hoefde volgens de agent maar een steentje te liggen en dan zou ik vallen dat wist ik zelf ook wel.
Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren wanneer de laatste keer is dat ik gevallen ben, maar ondanks dat zei Desly schouderophalend: “tsja het is een gevaarlijke sport”.
De agent: “nee dat niet, maar wat jullie hier doen is wel gevaarlijk”.

Juist ja. Wat gevaarlijk is, is dat wij een kruissnelheid van boven de 30 km/h hebben en in volle sprint of achter de auto rond de 60 km/h halen, maar volgens het wetboek onder de categorie voetgangers vallen.
Wat ik me nu afvraag is; wat had de politie gedaan als ik daar had gereden zonder auto voor me. Hadden ze me dan ook op de bon geslingerd?

We hebben onze training afgemaakt op het wieler/skeelerparkoers van Sneek waar vandaag en morgen het NK weg ook is. Daar moesten we tussen paaltjes en om hekjes heen omdat je daar officieel niet met een auto op mag. Dus breken we weer de regels, maar daar kunnen we geen boete voor krijgen en hopelijk kunnen de beheerders van de baan het waarderen dat wij daar trainen.
Het parkoers lag trouwens vol steentjes wat het rijden daar niet echt ideaal maakte maar ik ben niet gevallen…
bovendien kan de auto maar net snel genoeg de bocht door voor mij, dus voor de jongens waarschijnlijk niet snel genoeg.

’s Middags reed ik op een motor door Assen en deed ik een dansje met een politieauto van de rijopleiding. De persoon achter het stuur was denk ik net aan de opleiding begonnen maar dan zou ik toch beginnen op de landweggetjes rond Heerenveen, daar is het iets rustiger!

Vanavond en morgen dus het NK weg in Sneek, voor het programma: www.knsb.nl

op een mooie dinsdagavond weer eens in de auto gestapt voor een wedstrijdje in Leimuiden. Na talloze hoosbuien onderweg en een vette file kwam ik een kleine tien minuten voor de start bij het parkoers. Het droge parkoers zowaar. Helaas veranderde dit halverwege de wedstrijd weer maar gelukkig was ik niet de enige optimist en had eigenlijk niemand regenwielen gemonteerd.

En blijkbaar ligt Leimuiden mij, want ondanks dat ik behoorlijk gesprint heb voor de leidersprijs werd ik ook nog tweede in de eindsprint. Hilde Goovearts, heldin in de regen, won. Brooke Lochland werd derde.

De volgende dag in Gramsbergen was de baan nat vanaf het begin dus nu toch maar MPC Storms er in gezet. De baan in Gramsbergen ligt er nog niet zo lang en ziet er nog super mooi uit. Ik dacht dat ik nog nooit in Gramsbergen was geweest maar toen ik de dennenappel bij de vijver bij de sporthal zag, herinnerde ik me weer dat we daar eerder ook altijd een marathonwedstrijd hadden.

Op de 500 haalde ik de halve finale, maar daar hield het dan ook op. De snelheid zit er nog niet echt in. Of misschien lag het er aan dat ik laat uit Leimuiden terug was en alweer erg vroeg onderweg was naar Terschelling. Aan het einde van het seizoen is daar een wedstrijd en ik was uitgenodigd om samen met Jan, Arjan, Crispijn en Margo een promofilmpje te maken. Het lijkt een mooi evenement te worden.
In ieder geval was ik de enige CadoMotus dame die niet in de finale stond.

De afvalkoers ging voor mijn gevoel in ieder geval iets beter, zat in ieder geval bij de laatste vijf. Maar dat was het dan ook, ik kwam als vijfde over de streep.

Dit weekend geen wedstrijd maar woensdag weer een baanwedstrijd in Puttershoek. Eens zien of ik dan de sprintbenen weer gevonden heb.

Lees dit eerst maar eens:

Mart Smeets over gehandicaptensport, een reactie door Esther Vergeer

Buiten dat ik een keer de kans heb gehad om in een rolstoel te tennissen en sindsdien met nog meer respect naar gehandicaptensporters kijk…
(correctie, niet zeuren, die zijn die rolstoel gewend, natuurlijk zijn ze dan beter in rolstoeltennis dan ik! Ik kan op mijn benen al amper een bal tussen de lijnen slaan!)

maar goed, buiten dat dus, vind ik de opmerking van meneer Smeets getuigen van geen respect voor deze topsporters, deze mensen.
Meneer Smeets ja, want geef toe, Mart in zijn Noorse trui is ook niet zo mooi om naar te kijken. Zelfs een beetje eng. En daar heb ik respect voor en dan heb ik geleerd om dat respect ook te betuigen.

Een instituut in de sportverslaggeving maar om koninklijk te worden moest een instituut 100 jaar bestaan. Blijkbaar komt die mijlpaal er binnenkort aan want het koninklijk meervoud heeft meneer Smeets zich al eigen gemaakt. Maar waarschijnlijk heeft “wij Mart Smeets” nog nooit echt naar gehandicaptensport gekeken.

Want hoezo niet zo mooi?

dit zijn beelden van de IWAS Athletics Europeans Open in Stadskanaal, (© foto’s Meijco van Velzen) en van Esther Vergeer en Jiske Griffioen, rolstoeltennis

RTV Drenthe verslag van het NK marathon Dames

hoe snel kan het gaan, op woensdag reed ik mijn eerste wedstrijdje en was ik al blij dat ik in de finale 1000 meter stond en dat ik uberhaupt punten haalde in de puntenkoers.
Gisteren was het Nederlands Kampioenschap marathon in Rijssen.

Een prachtig parkoers, een van de mooiste in Nederland qua asfalt en veiligheid en daarbij zit er ook nog een heuvel in wat altijd een extra dimensie aan een wedstrijd geeft.

In skeelerend Nederland staan dit seizoen 2 sterke blokken tegenover elkaar met de teams van CadoMotus en Bemog.
Mariska, Bianca, Manon en ik hadden dan ook afgesproken om in ieder geval scherp te reageren als Irene, Anniek, Erna of Jolanda zou gaan aanvallen. En als het even kon zouden we zelf het initiatief nemen.
Al zeer vroeg in de wedstrijd, volgens mij in de derde ronde, demarreerde Anniek. Ik zat er direct achter en ik voelde dat er nog een aantal dames achter mij zaten.
Omdat het ook nog eens in de afdaling was, dacht ik dat de poging al teniet gedaan was, maar een blik achterom leerde dat er vanaf plek 6 toch een gaatje was met de rest van de groep.
En zo ontstond bijna ongemerkt de kopgroep en het gat werd snel groter.
Met nog 21 rondjes op het bord leek me dit nog niet de definitieve ontsnapping.
Maar toen ging ik kijken wie er in zat; Anniek ter Haar (Bemog), Andrea Sikkema (van der Wiel), Margo van de Merwe (Stouwdam), Marieke van Hoek (ikspeelook.nl), Janita Crediet (V&V speedskating) en ik (CadoMotus).

Tussentijdse conclusie, allemaal dames uit verschillende ploegen, dus weinig dames in het peleton die het zullen willen en kunnen dichtrijden. En allemaal dames die hard kunnen en willen rijden in de kopgroep, ook omdat ze weten dat ze tegen een aantal meiden die nog in het peleton zitten de sprint waarschijnlijk zullen verliezen.
Normaal gesproken ben ik ook iemand die graag door rijdt in een kopgroep, maar dit is mijn eerste marathon van het seizoen, voor het eerst dat ik weer zo lang op skeelers zal staan en ik heb geen idee hoe ik dat zal overleven. Bovendien heb ik een aantal sterke ploegmaatjes en kanshebsters voor de titel in het peleton. Zo vroeg in de wedstrijd kan ik nog absoluut niet inschatten of ik het vandaag in me heb om bijvoorbeeld Anniek in de sprint te verslaan. Dat Anniek nog steeds last heeft van haar schouder van een eerdere valpartij, daar durf ik bij dit bijtertje niet op te gokken als een zwak punt.

Dus ik kan oprecht zeggen dat ik heb lopen ‘linkeballen’ in de kopgroep.
Maar onze voorsprong bleef ondanks alles tussen de minuut en anderhalve minuut, niet in de laatste plaats door het sterke optreden van Janita Crediet.

Vanaf het moment van ontsnappen zat ik achter Anniek. In de laatste ronde hield Janita het tempo er in en zorgde zo voor een perfecte situatie voor Anniek en mij. Een sprint heuvelop is altijd lastig omdat de afstandsverhoudingen anders liggen dan op het vlakke. Anniek begon de sprint en ik zat in de perfecte positie om er over heen te komen.
Gewonnen!

I guess i should also thank our other teammate, Brooke Lochland. Being an Aussie, she could not race today but she did a great job providing us with drinks during the race. With up to 28 degrees this was a deciding factor as well and i must say i was very well hydrated!

Ik had zelfs zoveel gedronken dat bij de dopingcontrole mijn urine te licht was. Dus terwijl Anniek en Margo (die derde was) met moeite hun bekertje vol kregen had ik er al 2 gevuld..

Meer goed nieuws, als een echte outsider….nouja eigenlijk was hij dat niet eens, ontsnapte mijn broertje in de finale bij de heren in een ultieme poging de massasprint te ontlopen. Op de streep werd hij nog net voorbij gestoken door Sjoerd Huisman maar hij werd wel tweede!Karlo Timmerman maakte het podium compleet.

Vandaag was ik een rondje aan het fietsen toen ik iets zag zwemmen in een sloot. Iets groot en harigs dat een groene tak met zich meesleepte. Ik dacht eerst aan een bever maar volgens mij hebbben we die niet in Nederland behalve in de Biesbosch waar ze zorgvuldig opnieuw uitgezet zijn.
Dus was het waarschijnlijk een muskusrat. Maar wel eentje van het formaat die je in het donker liever niet tegenkomt! En de slootkant zag er uit als een gatenkaas. Gelukkig was het nog een stukje van huis dus ik ben niet bang dat dat beest binnenkort bij mij door de tuin wandelt.

Hoe kom ik hierop? omdat de training gewoon door gaat. En ik geniet er weer van. Nu nog duimen dat het weer nog een paar maanden zo goed blijft!
Ik stem voor de korte broek!

vanavond de baanwedstrijd in Doorn gereden. Mijn eerste wedstrijd van het seizoen bestond uit twee keer een 1000 meter, en een 10 km puntenkoers.

Mijn start is nogal dramatisch maar werd de tweede keer al beter. Ik ging voor de controle en reed de finale van kop af, maar vloog hopeloos de laatste bocht uit en hield geen snelheid dus werd…7e geloof ik.

Dat was mijn andere probleem; versnellen. In het begin van de puntenkoers pakte ik een paar puntjes, was toen ook gelijk helemaal kapot dus vond het helemaal niet erg dat teammaatjes Bianca en Brooke ontsnapten uit het groepje en ik dus niet meer hoefde te sprinten voor punten.
Door de 3 punten uit de eerste paar rondes werd ik nog 4e.

Op naar zaterdag…het NK in Rijssen… wish me luck…

vaak heb ik het gevoel dat ik mijn website net bijgewerkt heb. Als je mijn site regelmatig bezoekt, dan weet je dat dat in praktijk best tegenvalt.

Waarom denk ik dat dan? Omdat ik wel regelmatig een status update op facebook plaats. Een paar regeltjes om even te laten weten wat ik doe. Gewoon, voor het geval een van mijn vrienden daarin geinterresseerd is.

Stiekem lijkt dat een beetje op Twitter. Maar ik Twitter niet. Omdat ik mijn website al niet eens consequent bij houd. Omdat ik denk, dat het niet interessant is voor willekeurige mensen om te lezen
*dat ik mijn tas heb ingepakt voor trainingskamp.
*Dat mijn konijn uit logeren is gegaan in Heerenveen, waar ik ook was. (maar mijn konijn niet in het hotel).
*Dat we bijna elke ochtend om 6 uur moesten ontbijten en om 7 uur de training begonnen. (Behalve dinsdag, toen was het 5 en 6 u, en donderdag was het wat later vanwege de wedstrijd in Goes de dag er voor).
*dat ik de wedstrijd in Goes niet gereden heb omdat skeeleren nog steeds reactie geeft in mijn hak
*dat ik aan het einde van de week het ritme helemaal te pakken had en dus op zondag niet kon uitslapen maar weer vroeg wakker werd.
*dat ik de smaak van het fietsen zo te pakken had (14 u in 1 week) dat ik zondagavond besloot de Elfstedentocht te gaan fietsen de volgende dag.
*dat ik dat deed samen met Harmina (die nog een startkaart heeft geregeld via marktplaats) en Detmar, en we het alledrie fantastisch volgehouden hebben
*dat de krachttraining gisteren (dinsdag) toch meer pijn deed dan normaal en ik nu weer met zere benen rondloop
*Dat Jodie Foster in “the brave one” eigenlijk hetzelfde doet als Dexter (in “Dexter”)
*dat het ritme van vroeg opstaan alweer uit mijn systeem verdwenen is, maar ik al wel weer heb gefietst vanochtend en vanmiddag nog even ga skeeleren.
*dat ik denk dat 4 wedstrijden in een weekend nog duidelijk te veel gevraagd is en ik dus iets ga doen waar ik al die andere jaren geen tijd voor had: Pinkpop.
*dat ik “haar naam was Sarah” van Tatiana de Rosnay een verschrikkelijk goed boek vind.

*dat ik dus niet Twitter, anders had ik geen nieuws meer voor mijn site en dan moet ik echt interessante, levensbeschouwelijke, diepteverhalen gaan schrijven om het bezoeken van deze site nog een beetje zin te geven…

Franeker, Elfstedenfietstocht

het schaatsseizoen is afgesloten met de world cup finale, die niet echt goed ging, en een week later het WK allround. Ik wilde dit weekend aangrijpen om het seizoen goed af te sluiten en de eerste dag leek dat ook te lukken met een goede 500 meter en een redelijke drie kilometer. Maar de volgende dag ging de 1500 weer eens ouderwets slecht en viel ik net buiten de top 12 voor de 5 kilometer. Mijn haat-liefde verhouding zorgde dit weekend voor een katterig gevoel want een allround toernooi zonder 5 kilometer is als een driegangenmenu zonder toetje.

maar het schaatsseizoen is echt voorbij. En na het schaats(?)gala, de afterskateparty en de golden clinic was het eindelijk tijd voor…vakantie!

Een maand lang naar Australie. Vanuit Melbourne getoerd met een motor en een tentje, met de trein dwars door de Nullarbor, van Perth met een grote 4WD naar Shark Bay, en ondertussen paardrijden, quad bike rijden, vissen, dolfijnen voeren en vooral heel erg genieten!
Groot voordeel is dat je in grote delen van Australie, buiten de steden en dorpen, geen bereik hebt met je telefoon. dus heel veel tijd om niet aan schaatsen of skeeleren te denken en daar was ik wel even aan toe.

In de laatste week ben ik hard op mijn hak geland en na een week strompelen op mijn tenen, bleek ik na controle bij thuiskomst mijn hielbotje gebroken te hebben.
Met dank aan een enthousiaste gipskamer in het ziekenhuis in Heerenveen heb ik een malletje waarmee ik thuis rondhuppel om mijn hak te ontlasten, maar de pijn werd al snel minder. Inmiddels kan ik weer normaal lopen, maar boswandelingen zijn nog teveel gevraagd. Fietsen is geen probleem, maar skeeleren wel. Ik kan nog niet goed in mijn huidige schoen, en de twee korte trainingen op mijn oude schoenen zorgden nog voor reactiepijn.

Dus het NK vandaag, morgen en zaterdag komt nog te vroeg, ik ga de training weer rustig opbouwen en focussen op andere doelen.

welkom thuis Haarlem

Terug uit Vancouver, waar ik ondanks alles een prachtige tijd heb gehad. Terug in Nederland, na een prachtige terugreis omdat onze vlucht met KLM de zogenaamde ‘medaillevlucht’ was en er allerlei onverwachte leuke extraatjes waren die de tijd letterlijk voorbij deed vliegen.
Op Schiphol reed een konvooi van 25 dienstauto’s met zwaailichten voor ons uit, we reden onder een waterboog van de brandweer door en bij het uitstappen over de oranje loper was er geen steward of stewardess die niet voor de ramen stonden te zwaaien.
Dan door naar Haarlem, onder politiebegeleiding naar de “welkom thuis ceremonie”. De laatste paar honderd meter moesten we lopen door een straat zonder dranghekken, waardoor het publiek tussen het team drong en ik een meter of 30 voor het podium strandde met gesloten rijen publiek voor me. Voor iedereen die een por van mijn elleboog te pakken heeft gehad, mijn oprechte excuses, ik wilde gewoon naar het podium, naar mijn ouders, naar huis!
Maar ook op dinsdagavond staat er file in de randstad. Om 8 uur toch maar even gestopt om wat te eten, om half 10 de koffers door de voordeur gesleept en direct door gelopen naar mijn bed.
De volgende dag om half 10 stond ik klaar in mijn nette pak want de hele Olympische Ploeg werd verwacht in de ridderzaal in den Haag.
Gelukkig konden Maaike Vos (shorttrack) en ik carpoolen met Renate Groenewold, geen van ons had zin om de hele dag alleen in de auto te zitten.
Een paar uur en een paar toespraken later (waarbij demissionair minister Klink eerlijk toegaf dat hij had gewild dat Jet Bussemaker het nog gewoon had kunnen doen in plaats van hem…en misschien had Bob de Jonge dan nog gewoon Bob de Jong geheten en was het bij de bobbers niet alleen maar dramatisch maar waren de dames wel genoemd met hun uitstekende 8e plek…) enfin, daarna dus, begon de middagspits alweer. En daar stonden wij dus gezellig in. Renate informeert bij Jorien waarom zij niet in den Haag was, lacht dan naar mij en zegt; ‘oei, Jorien loopt een stap op je voor, ze was aan het trainen voor het NK allround’.

Twee dagen later start het NK allround. Ik sta op de 500 eenhonderdste naast het podium, maar voor de belangrijkste titelkandidaten. Bij afwezigheid van Ireen WUst, Diane Valkenburg en Renate, zal het toch vooral gaan tussen Jorien, Marrit Leenstra en mij. Het is al een tijdje geleden dat ik zo’n snelle 500 heb gereden. De 3 km gaat iets minder en maar daar word ik nog tweede op en na dag 1 sta ik ook tweede in het klassement. Op de 1500 moet ik tegen Jorien die dan aan de leiding staat. Ik win met net genoeg marge om de leiding over te nemen maar het komt er op neer dat wie de 5 km wint, die wint ook het klassement.
We moeten tegen elkaar in de laatste rit. De eerste paar rondjes volg ik Joriens tempo. Halverwege de race begint ze wat meer aan te dringen, ik ga mee. De laatste 4 rondes vallen we allebei aan, de rondetijden lopen ineens weer een seconde terug, ik sta daar zelf ondertussen nog verbaasd van. Ik weet niet waar het vandaan komt, ergens nog onder mijn kleine teen… de laatste anderhalve ronde is een regelrechte eindsprint. En zoals het bij een spannende eindsprint betaamt, steek ik op de streep mijn voet naar voren en hiermee haal ik de ritwinst en het NK allround!
Spannender konden we het denk ik niet maken.
Het publiek was ook hartstikke enthousiast, dat was ook fantastisch. En ik mag nu dus over 2 weken het WK allround rijden. En komend weekend de 3 km world cup finale…

dus ik duik de komende 2 dagen mijn bed in, probeer van die verkoudheid af te komen en de laatste 2 weken van het seizoen nog goed af te sluiten.

Ik wilde iets schrijven over teleurstelling. Over het gevoel van de Olympische Spelen en hoe winnen toch belangrijker is dan meedoen, maar niet meedoen net zo erg is als verliezen. Ik wilde schrijven hoe het weer zich de laatste paar dagen weer aangepast heeft aan mijn gevoel en de grijze regenwolken boven Vancouver hangen.

Ik zou mijn teleurstelling kunnen relativeren door de gedachte aan mijn zus, die bijna net zo druk is geweest met de voorbereiding voor Vancouver als ik maar dan om te kunnen komen kijken. En haar teleurstelling toen ze vlak voor mijn race plotseling naar het ziekenhuis moest en me niet live kon aanmoedigen. Gelukkig gaat het weer goed en lijkt ze maandag gewoon met mij mee terug te kunnen vliegen met dank aan het NOC-NSF.

Ik zou allemaal randzaken gaan vermelden, zoals dat ik nu weet dat Nickelback hier vandaan komt (uit Surrey, een voorstad van Vancouver). KD Lang, die tijdens de openingceremonie een geweldige versie van Hallelujah liet horen komt uit Langley, een half uurtje verderop. Seal en Heidi Klum hebben een huis in Whistler. Arnold Schwarzenegger is in het Olympisch Dorp geweest en ik heb gehoord dat hij terugkomt. En last but not least, ik sta op de foto met Sandra Oh. Ja inderdaad, dokter Yang uit Grey’s anatomy!

Ik was erbij toen Plushenko het goud verloor tijdens de kunstrij finale. Ik heb de shorttrackers aangemoedigd en ik stond onderaan de halfpipe toen Dolf naar beneden kwam. Maar hét moment van de Spelen, waardoor al het andere minder belangrijk is geworden, was vandaag.

Want ik was erbij. Ik stond op Cypress Mountain. In de regen, met een paar andere “werkeloze schaatsers” zoals een journalist ons omschreef. Run na run zag ik Nicolien Sauerbreij nagenoeg foutloos naar beneden gaan, in tegenstelling tot haar concurrenten. Elke keer als ze over de finish was, sloeg ze een lange jas om als de cape van superman en reed ze langs de tribune naar de lift. Na elke run stonden wij te juichen en stak Nicolien als een kleine rood-wit-blauwe superwoman een armpje in de lucht. De regen deerde haar niet en de regen deerde ons niet.

Na de laatste run sprongen wij gillend willekeurig welke nederlander in de buurt was in de armen; WE hebben gewonnen!! De honderdste gouden medaille van Nederland, presented to you by Nicolien Sauerbreij!  Wat een geweldige overwinning en iedereen in feeststemming. In de bus terug zag ik een smsje op mijn telefoon; Nederland uitgeschakeld op de ploegenachtervolging. Het deed me even weinig.